Η μεταμόρφωση του Δημάρχου και τα όρια της θεσμικής ανοχής

Με αφορμή όσα έγιναν στην συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου ο επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης « Αρχή Οργά­νω­σης για το νησί μας» κ. Νίκος Γερο­νι­κό­λας ανα­κοί­νωσε τα εξής:

Η σκηνή που εκτυ­λί­χθηκε στη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου δεν ήταν μόνο ακα­τα­νό­ητη. Ήταν απο­κα­λυ­πτική.

Ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης πρώην Αντι­δή­μαρ­χος και μέλος της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φίας δια­τύ­πωσε δημόσια, ένα ερώτημα με πολι­τική και ηθική διά­σταση. Αντί να λάβει απά­ντηση επί της ουσίας, βρέθηκε στο επί­κε­ντρο μιας ανε­ξή­γητα έντονης προ­σω­πι­κής επί­θε­σης εκ μέρους του Δημάρ­χου.

Οφείλω να επι­ση­μάνω το εξής: μπορεί να ανή­κουμε σε δια­φο­ρε­τι­κές παρα­τά­ξεις εγώ ως επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας και εκείνος ως μέλος της μεί­ζο­νος όμως το ελά­χι­στο που απαι­τεί­ται σε ένα συλ­λο­γικό όργανο όπως το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, είναι ο σεβα­σμός στην εντολή των συν­δη­μο­τών μας που μας τοπο­θέ­τη­σαν με την ψήφο τους σε αυτά τα έδρανα. Θεωρώ χρέος μας να στα­θούμε απέ­να­ντι όχι ως συμπο­λι­τευό­με­νοι ή αντι­πο­λι­τευό­με­νοι, αλλά ως υπε­ρα­σπι­στές της λει­τουρ­γίας του οργάνου.

Όταν η συζή­τηση εκτρέ­πε­ται από την ουσία και απο­δυ­να­μώ­νε­ται ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης μέσω δια­δι­κα­στι­κής απο­τρο­πής, υπεκ­φυ­γών ή αυθαί­ρε­των παρεμ­βά­σεων, τότε τίθεται ζήτημα λει­τουρ­γίας του οργάνου και σεβα­σμού των θεσμι­κών κανόνων που το διέπουν. Δεν πρό­κει­ται για προ­σω­πι­κές δια­φο­ρές, αλλά για θεσμική παρε­κτροπή και απέ­να­ντι σε αυτήν οφεί­λουμε να τοπο­θε­τού­μα­στε.

Ο Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, όπως και κάθε πρώην αιρετός, κρίθηκε από τον ροδιακό λαό στις εκλογές του 2023. Αυτή η κρίση ολο­κλη­ρώ­θηκε. Η σημε­ρινή Δημο­τική Αρχή δεν μπορεί να επα­νέρ­χε­ται διαρκώς στη θητεία της προη­γού­με­νης ως άλλοθι για την αδυ­να­μία της να δώσει καθαρές απα­ντή­σεις για το παρόν. Η συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου δεν είναι βήμα λογο­δο­σίας του χθες. Είναι χώρος ευθύνης για το σήμερα.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας τη στάση του Δημάρ­χου Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη, γίνεται ολοένα και πιο φανερό πως δεν έχουμε μπροστά μας τον ίδιο άνθρωπο που μας παρου­σιά­στηκε προ­ε­κλο­γικά. Η μετα­βολή είναι εμφανής. Ο λόγος του είναι συνεχώς αμυ­ντι­κός, η συμπε­ρι­φορά του επι­θε­τική, το ύφος του εξου­σια­στικό. Δεν λει­τουρ­γεί ως συντο­νι­στής ενός συλ­λο­γι­κού οργάνου, αλλά ως το μονα­δικό επί­κε­ντρο ανα­φο­ράς.

Το όνομα της παρά­τα­ξής του, “ΕΝΑ”, απο­δεί­χθηκε τελικά όχι δήλωση ενό­τη­τας, αλλά δήλωση ατο­μι­κι­σμού. Όλα γυρνούν γύρω από ΕΝΑ πρόσωπο, ένα πρόσωπο που διεκ­δι­κεί τον ρόλο του πρω­τα­γω­νι­στή σε κάθε συνε­δρί­αση, συχνά επι­σκιά­ζο­ντας τους ίδιους του τους συνερ­γά­τες και, ακόμη χει­ρό­τερα, τον θεσμικό ρόλο του Προ­έ­δρου του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου. Οι συνε­δριά­σεις εκτρέ­πο­νται, οι εντά­σεις κυριαρ­χούν, ο διά­λο­γος υπο­χω­ρεί.

Αυτή η τακτική δεν είναι και­νούρ­για. Όταν τα ερω­τή­ματα δεν βολεύ­ουν, επι­λέ­γε­ται ο απο­προ­σα­να­το­λι­σμός. Αντί για απα­ντή­σεις, επι­στρα­τεύ­ο­νται ειρω­νεία, υπεκ­φυ­γές, και ενίοτε προ­σβο­λές. Στα ερω­τή­ματα του κυρίου Καμπούρη, ο Δήμαρ­χος δεν απά­ντησε επί της ουσίας. Ακο­λού­θησε την πεπα­τη­μένη: αντι­πα­ρά­θεση με προ­σω­πι­κούς όρους για να απο­φύ­γει τον θεσμικό λόγο.

Ας το πούμε καθαρά:

Η Δημο­κρα­τία δεν είναι τυπι­κό­τητα. Είναι απαι­τη­τικό πολί­τευμα, χτι­σμένο πάνω στη δια­φω­νία, τον διάλογο και την ισότιμη φωνή. Δεν πλήτ­τε­ται όταν ακού­γο­νται δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις. Πλήτ­τε­ται όταν φιμώ­νο­νται.

Και όταν ο Δήμαρ­χος απο­φεύ­γει να απαντά ή να σέβεται τους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους, δεν παρα­κάμ­πτει την αντι­πο­λί­τευση, παρα­βιά­ζει τη θεσμική του υπο­χρέ­ωση.

Αν αυτή η τακτική συνε­χι­στεί, καθώς έχει σημειω­θεί και στο παρελ­θόν όπου κατα­θέ­σαμε και εμείς πολι­τικά ερω­τή­ματα, θα αξιο­ποι­ή­σουμε κάθε νόμιμο μέσο. Θα υπάρξει γραπτή αναφορά στον Ελεγκτή Νομι­μό­τη­τας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης, ώστε να εξε­τα­στεί ενδε­χό­μενη παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά το άρθρο 233 του Ν. 3852/2010.

Ο Δήμαρ­χος θα πρέπει επίσης να γνω­ρί­ζει ότι βάσει του άρθρου 69, οι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι έχουν το δικαί­ωμα να ζητούν εγγρά­φως απα­ντή­σεις, στοι­χεία και τεκ­μη­ριώ­σεις. Η άρνηση απά­ντη­σης δεν είναι πολι­τική στάση. Είναι διοι­κη­τική ευθύνη.

Το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου αξίζει καλύ­τερη λει­τουρ­γία. Οι πολίτες μας αξίζουν δια­φά­νεια, σεβασμό και σοβα­ρό­τητα.

Δεν θα επι­τρέ­ψουμε το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο να γίνει θέατρο επι­θέ­σεων και υπεκ­φυ­γών. Υπάρ­χουν φωνές που δεν σιωπούν κι εμείς είμαστε μία από αυτές