Νίκος Καλύβας: «Οι νέοι δεν απορρίπτουν την πολιτική, απορρίπτουν την υποκρισία»

• «Η νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ να γίνει ο κα­θρέ­φτης, ο κι­νη­τή­ριος μο­χλός και η φωνή της γε­νιάς που έρ­χε­ται. Να ασχο­λη­θεί με τα δύ­σκο­λα, τις ανι­σό­τη­τες, την ψυ­χι­κή υγεία, την ψη­φια­κή δι­καιο­σύ­νη, το κλίμα» • «Χρεια­ζό­μα­στε το­πι­κά κύτ­τα­ρα, θε­μα­τι­κές ομά­δες που να δου­λεύ­ουν με σχέ­διο, και ένα κέ­ντρο που να αφου­γκρά­ζε­ται κι όχι να επι­βάλ­λει»

Σε μια εποχή που οι νε­ό­τε­ρες γε­νιές δεί­χνουν κου­ρα­σμέ­νες από την πα­ρα­δο­σια­κή πο­λι­τι­κή αφή­γη­ση, ο Νίκος Κα­λύ­βας, μέλος της Νε­ο­λαί­ας ΠΑΣΟΚ, εκ­προ­σω­πεί μια δια­φο­ρε­τι­κή προ­σέγ­γι­ση.

Με λόγο κα­θα­ρό και με­τρη­μέ­νο, πε­ρι­γρά­φει στη συ­νέ­ντευ­ξή μας στη «δη­μο­κρα­τι­κή», την ανά­γκη για μια νε­ο­λαία που δεν μένει στο πε­ρι­θώ­ριο αλλά διεκ­δι­κεί ου­σια­στι­κό ρόλο, τόσο εντός της κοι­νω­νί­ας όσο και μέσα στο ίδιο το κόμμα.

Μιλά για νέα ερ­γα­λεία, νέες θε­μα­τι­κές, νέες πρα­κτι­κές. Βλέ­πει τη Νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ, όπως λέει, όχι ως φε­ρέ­φω­νο, αλλά σαν ζω­ντα­νό κύτ­τα­ρο πο­λι­τι­κής συμ­με­το­χής που έχει στόχο να εκ­φρά­σει τη γενιά που έρ­χε­ται με ρε­α­λι­σμό, αλή­θεια και σχέ­διο.

• Κύριε Κα­λύ­βα, η συν­διά­σκε­ψη της Νε­ο­λαί­ας ΠΑΣΟΚ μετά από τόσα χρό­νια απο­τέ­λε­σε ση­μείο επα­νεκ­κί­νη­σης. Ποια είναι η πο­λι­τι­κή ση­μα­σία αυτής της επα­νε­νερ­γο­ποί­η­σης και πώς μπο­ρεί να απο­κτή­σει συ­νέ­χεια;

Η επα­νεκ­κί­νη­ση αυτή δεν είναι απλώς ένα γε­γο­νός, είναι μια πο­λι­τι­κή ανα­γέν­νη­ση μετά από καιρό σιω­πής, ένα “παρών” από μια γενιά που δεν δέ­χε­ται να την κα­θο­ρί­ζουν άλλοι, πίσω από κλει­στές πόρ­τες. Η συ­νέ­χειά της θα κρι­θεί από τη διάρ­κεια και τη συ­νέ­πεια: όχι από τις λέ­ξεις των κα­τα­στα­τι­κών, αλλά από τη ζω­ντα­νή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, στις σχο­λές, στους δρό­μους, στους χώ­ρους δου­λειάς.

• Ποιο είναι το επό­με­νο βήμα για να απο­κτή­σει η ορ­γά­νω­ση στα­θε­ρή δομή και φωνή;

Να ρι­ζώ­σει εκεί όπου οι νέοι ανα­ζη­τούν νόημα και αγω­νί­ζο­νται. Η δομή δεν φτιά­χνε­ται με όρ­γα­να μόνο, αλλά με εμπι­στο­σύ­νη. Χρεια­ζό­μα­στε το­πι­κά κύτ­τα­ρα, θε­μα­τι­κές ομά­δες που να δου­λεύ­ουν με σχέ­διο, και ένα κέ­ντρο που να αφου­γκρά­ζε­ται κι όχι να επι­βάλ­λει. Η φωνή έρ­χε­ται όταν οι πολ­λοί μι­λούν όχι για να ανα­με­τα­δώ­σουν, αλλά για να συν­δια­μορ­φώ­σουν.

• Πόσο έτοι­μη είναι, κατά τη γνώμη σας, η Νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ να απο­κτή­σει θε­σμι­κό ρόλο και κα­θη­με­ρι­νό πο­λι­τι­κό βη­μα­τι­σμό;

Δεν έχει τόσο ση­μα­σία αν εί­μα­στε έτοι­μοι ή όχι, αλλά ότι εί­μα­στε απο­φα­σι­σμέ­νοι. Και αν θέ­λε­τε, καμία με­γά­λη πο­ρεία δεν ξε­κί­νη­σε έτοι­μη, ξε­κί­νη­σε με πίστη και ανα­γκαιό­τη­τα. Το θε­σμι­κό της βήμα δεν πρέ­πει να γίνει για λό­γους συμ­βο­λι­κούς, αλλά επει­δή έχει να πει κάτι αυ­θε­ντι­κό. Αν απο­κτή­σει τη ρου­τί­να της πο­λι­τι­κής πρά­ξης, τότε το θε­σμι­κό βάρος θα έρθει μόνο του.

• Οι νέοι σή­με­ρα, στην πλειο­νό­τη­τά τους, δεν έχουν εμπι­στο­σύ­νη στην πα­ρα­δο­σια­κή πο­λι­τι­κή. Πώς μπο­ρεί να χτι­στεί αυτή η σχέση χωρίς δι­δα­κτι­σμό και χωρίς πα­λιές συ­ντα­γές;

Με αλή­θεια, όχι με λόγια έτοι­μα και κον­σερ­βο­ποι­η­μέ­να συν­θή­μα­τα. Με πρά­ξεις που μι­λούν πριν τα συν­θή­μα­τα. Οι νέοι δεν απορ­ρί­πτουν την πο­λι­τι­κή, απορ­ρί­πτουν την υπο­κρι­σία.

Αν τους συ­να­ντή­σου­με εκεί που πα­λεύ­ουν για τα κα­θη­με­ρι­νά τους για το ενοί­κιο, την επι­σφά­λεια, την ψυ­χι­κή υγεία τότε θα ξα­να­πι­στέ­ψουν. Αλλά όχι αν πάμε με ύφος κα­θη­γη­τή και λε­ξι­λό­γιο πα­λιών εγ­χει­ρι­δί­ων.

• Ποιος είναι ο ρόλος της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στην εποχή των διαρ­κών κρί­σε­ων και πώς μπο­ρεί να τον με­τα­φρά­σει πει­στι­κά μια νε­ο­λαία πο­λι­τι­κού χώρου όπως το ΠΑΣΟΚ;

Η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία σή­με­ρα δεν μπο­ρεί να είναι απλώς δια­χει­ρι­στι­κή, πρέ­πει να γίνει ανα­τρε­πτι­κή με ρε­α­λι­σμό. Είναι η μόνη ιδε­ο­λο­γία που μπο­ρεί να στα­θεί σαν γέ­φυ­ρα ανά­με­σα στην ελευ­θε­ρία και την ισό­τη­τα.

Η Νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ οφεί­λει να της δώσει νέο πε­ριε­χό­με­νο: πρά­σι­νη ανά­πτυ­ξη, ψη­φια­κά δι­καιώ­μα­τα, ερ­γα­σία με αξιο­πρέ­πεια, φε­μι­νι­στι­κή φωνή, κοι­νω­νι­κό κρά­τος χωρίς γρα­φειο­κρα­τία. Όχι σκιές του πα­ρελ­θό­ντος, αλλά ένα νέο συλ­λο­γι­κό όραμα.

• Η εκ­προ­σώ­πη­ση της Νε­ο­λαί­ας ΠΑΣΟΚ στο ευ­ρω­παϊ­κό φό­ρουμ στη Μασ­σα­λία έφερε εν­δια­φέ­ρου­σες προ­τά­σεις. Ποια από αυτές θε­ω­ρεί­τε προ­τε­ραιό­τη­τα για εφαρ­μο­γή στην Ελ­λά­δα και γιατί;

Η πρό­τα­ση για έναν ευ­ρω­παϊ­κό μισθό ει­σό­δου και μια εγ­γυ­η­μέ­νη ερ­γα­σία για κάθε νέο εντός έξι μηνών από την απο­φοί­τη­ση είναι καί­ρια. Γιατί μιλά στη γενιά των 700 ευρώ και των stage. Δεν αρκεί να μι­λά­με για Ευ­ρώ­πη πρέ­πει να δεί­ξου­με πώς η Ευ­ρώ­πη, γί­νε­ται αι­σθη­τή στη ζωή μας. Κι αυτή η πρό­τα­ση, αν ενι­σχυ­θεί και σε εθνι­κό επί­πε­δο, είναι κοι­νω­νι­κό δίχτυ, είναι αξιο­πρέ­πεια.

• Το «δί­κτυο νε­ο­λαί­ας» έχει ανα­λά­βει να φέρει την ορ­γά­νω­ση σε μια νέα φάση. Ποια είναι τα πρα­κτι­κά επό­με­να βή­μα­τα που χρειά­ζο­νται για να πε­ρά­σει από την πρό­θε­ση στην πράξη;

Εθνι­κή κα­μπά­νια έντα­ξης και εξω­στρέ­φειας. Ενερ­γο­ποί­η­ση των θε­μα­τι­κών ομά­δων με στόχο την πα­ρα­γω­γή προ­τά­σε­ων. Ψη­φια­κή υπο­δο­μή για διά­λο­γο και συμ­με­το­χή.

Και πάνω απ’ όλα: πα­ρου­σία σε κάθε φοι­τη­τι­κή λέσχη, σε κάθε κι­νη­το­ποί­η­ση, σε κάθε debate, εκεί που οι νέοι δο­κι­μά­ζουν ιδέες και ανα­ζη­τούν πο­λι­τι­κή πυ­ξί­δα. Το δί­κτυο πρέ­πει να γίνει κοι­νό­τη­τα όχι mailing list.

• Ποιος είναι σή­με­ρα ο βα­σι­κός πο­λι­τι­κός αντί­πα­λος της Νε­ο­λαί­ας ΠΑΣΟΚ; Η Δεξιά, ο λαϊ­κι­σμός ή η αποχή;

Είναι και τα τρία γιατί είναι συμ­πτώ­μα­τα της ίδιας νόσου, της απου­σί­ας ελ­πί­δας. Η Δεξιά υπό­σχε­ται τάξη χωρίς δι­καιο­σύ­νη. Ο λαϊ­κι­σμός θυ­μώ­νει αλλά δεν προ­τεί­νει. Η αποχή πα­ρα­δί­δει τα όπλα. Εμείς, σαν νε­ο­λαία, δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να επι­λέ­ξου­με αντί­πα­λο, πρέ­πει να χτί­σου­με έναν άλλο δρόμο, που να νικά ταυ­τό­χρο­να τη συ­ντή­ρη­ση, τον κυ­νι­σμό και την πα­ραί­τη­ση.

• Εσείς πώς απο­φα­σί­σα­τε να ασχο­λη­θεί­τε τόσο ενερ­γά με τη Νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ;

Γιατί αρ­νή­θη­κα να δεχτώ πως τί­πο­τα δεν αλ­λά­ζει. Γιατί δεν μου αρ­κού­σε να σχο­λιά­ζω την επι­και­ρό­τη­τα από τον κα­να­πέ. Γιατί είδα στην ιστο­ρία του ΠΑΣΟΚ όχι το πα­ρελ­θόν, αλλά τη δυ­να­τό­τη­τα ενός άλλου μέλ­λο­ντος κι ένιω­σα πως η θέση μου είναι μέσα στην προ­σπά­θεια, όχι απέξω απ’ αυτήν.

• Αν σας ζη­τού­σαν να πε­ρι­γρά­ψε­τε το δικό σας όραμα για τη λει­τουρ­γία της Νε­ο­λαί­ας ΠΑΣΟΚ, τι θα λέ­γα­τε;

Να είναι σχο­λείο δη­μο­κρα­τί­ας και ερ­γα­στή­ρι πο­λι­τι­κής σκέ­ψης. Χώρος όπου οι νέοι μα­θαί­νουν να δια­φω­νούν, να συν­θέ­τουν, να προ­τεί­νουν. Όχι φε­ρέ­φω­νο κα­νε­νός, αλλά κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη που τρο­φο­δο­τεί το κόμμα με ιδέες, ενέρ­γεια και ευ­θύ­νη. Ένα πο­λι­τι­κό σπίτι που να σε μορ­φώ­νει και να σε αλ­λά­ζει, όχι απλώς να σε στρα­το­λο­γεί.

• Ποια είναι, για εσάς, η πιο ου­σια­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση που θα μπο­ρού­σε να πάρει η Νε­ο­λαία ΠΑΣΟΚ το επό­με­νο διά­στη­μα;

Να γίνει ο κα­θρέ­φτης, ο κι­νη­τή­ριος μο­χλός και η φωνή της γε­νιάς που έρ­χε­ται. Να ασχο­λη­θεί με τα δύ­σκο­λα, τις ανι­σό­τη­τες, την ψυ­χι­κή υγεία, την ψη­φια­κή δι­καιο­σύ­νη, το κλίμα. Να μην ανα­πα­ρά­γει πα­λιούς μη­χα­νι­σμούς και αγκυ­λώ­σεις, αλλά να οι­κο­δο­μή­σει νέες δομές δη­μο­κρα­τι­κής συμ­με­το­χής. Και πάνω απ’ όλα να ξα­να­δώ­σει στην πο­λι­τι­κή την αξιο­πρέ­πεια, το όραμα και την ελ­πί­δα που της αξί­ζει.