Χρυσή Αυγή Τ.Ο. Ρόδου: Aπάντηση στον βουλευτή κ. Δ. Γάκη

Χθες γιορ­τά­σα­με μία από τις νίκες του Ελ­λη­νι­κού ΄Ε­θνους ενα­ντί­ον δύο με­γά­λων αυ­το­κρα­το­ριών που επι­βου­λεύ­τη­καν την ακε­ραιό­τη­τα της Πα­τρί­δος μας το 1940.

Ο Πρω­τερ­γά­της της νίκης, Ιω­άν­νης Με­τα­ξάς, ανέ­λα­βε την ιστο­ρι­κή ευ­θύ­νη, ενέ­πνευ­σε τον ελ­λη­νι­κό λαό, ο οποί­ος το Όχι, που αυτός είπε, το έκαμε αγώνα, αίμα, θυ­σί­ες, νίκης και θαυ­μα­σμό για όλον τον τότε ελεύ­θε­ρο κόσμο.

Οι μόνοι που δεν συμ­με­τεί­χαν στην Εθνι­κή προ­σπά­θεια υπό την ηγε­σία του Ιω­άν­νου Με­τα­ξά, ήταν οι κάθε μορ­φής και ιδε­ο­λο­γί­ας Αρι­στε­ροί, οι οποί­οι προ­τί­μη­σαν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν την Με­γά­λη Πα­τρί­δα τους, την Σο­βιε­τι­κή ΄Ε­νω­ση αντί της Ελ­λά­δος, σε­βό­με­νοι πιο πολύ το Στά­λιν από την ακε­ραιό­τη­τα και την τιμήν της Χώρας μας.

Η φτηνή αυτή εθνο­προ­δο­σία, είχε την βάση της εις το Σύμ­φω­νο Μο­λό­τωφ –Ρί­μπε­ντροπ του 1939 με το οποίο η Σο­βιε­τι­κή ΄Ε­νω­σις χέρι –χέρι με την να­ζι­στι­κή Γερ­μα­νία ήταν και η πρώτη που χει­ρο­κρό­τη­σε και συ­νε­χά­ρη τον Αδόλ­φο Χί­τλερ όταν μέσα σε δε­κα­πέ­ντε ημέ­ρες κα­τέ­λα­βε την Γαλ­λία.

Σή­με­ρα, η Αρι­στε­ρά και τα ξε­φτι­σμέ­να υπο­λείμ­μα­τα της κα­τα­βάλ­λουν θλι­βε­ρές προ­σπά­θειες να δια­στρε­βλώ­σουν τα ιστο­ρι­κά γε­γο­νό­τα και να εμ­φα­νι­στούν υπερ­πα­τριώ­τες και με τις ευ­λο­γί­ες των κοι­μω­μέ­νων αστών, ζη­τούν ακόμα και πα­ρά­ση­μα για την τότε στά­σιν τους, τολ­μού­ντες μά­λι­στα να υβρί­ζουν εμάς τους αγνούς και γνή­σιους Έλ­λη­νες με χυ­δαί­ους και ανε­πι­τρέ­πτους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς ,τους οποί­ους κατά και­ρούς επι­νο­ούν, για να αμαυ­ρώ­σουν τον «Λαϊκό Σύν­δε­σμο Χρυσή Αυγή».

Μέσα στα πλαί­σια αυτά εντάσ­σε­ται προ­φα­νώς και η κω­μι­κή θε­α­τρι­κή πα­ρά­στα­σις του βου­λευ­τή του Σύ­ρι­ζα, Δη­μή­τρη Γάκη, ο οποί­ος προ­κει­μέ­νου να ξε­χω­ρί­σει από την αφά­νεια, επι­νό­η­σε την ψευ­το­πα­ρά­στα­ση του εμ­φα­νι­ζό­με­νος δήθεν ενο­χλη­μέ­νος, δια το στε­φά­νι που η Χρυσή Αυγή και ο εκ­πρό­σω­πός της κα­τέ­θε­σαν για να τι­μή­σουν τους νε­κρούς του Έπους του 40.

Εάν ο Δη­μή­τρης Γάκης νοια­ζό­ταν πράγ­μα­τι για την ου­σί­αν των προ­βλη­μά­των του Ελ­λη­νι­κού Λαού, θα έπρε­πε πρω­τί­στως να απο­χω­ρή­σει, όχι από την πα­ρέ­λα­ση αλλά από την Βουλή, αντι­λαμ­βα­νό­με­νος αυτός και οι όμοιοι του, ότι είναι ηθικά υπεύ­θυ­νοι για τους οκτώ και πλέον χι­λιά­δες συ­ναν­θρώ­πους μας που αυ­το­κτό­νη­σαν από απελ­πι­σία στην Χώρα, από την απα­ξί­ω­ση των ει­σο­δη­μά­των του Ελ­λη­νι­κού Λαού, από τον εξευ­τε­λι­σμόν του να πε­ρι­φέ­ρε­ται η Χώρα μας ως ζη­τιά­να με­τα­ξύ των συμ­μά­χων και φίλων της, από την υπο­βάθ­μι­ση της αξιο­πρέ­πειας του Ελ­λη­να σε όλη σχε­δόν την Υφή­λιο και από της ανα­πά­ντη­τες προ­κλή­σεις των γει­τό­νων μας.

Αντί γα όλα αυτά τα πα­ρα­πά­νω που είχε υπο­χρέ­ω­ση ο κύ­ριος αυτός να αντι­δρά­σει, έκανε μία επί­δει­ξη δήθεν δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τας, χωρίς μά­λι­στα να αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι και σαν κόμμα και σαν άτομο το μόνο που επέ­δει­ξε είναι ασέ­βεια προς την ιερή μνήμη των νε­κρών του 40, τον συμ­βο­λι­σμό του εορ­τα­σμού στο σύ­νο­λό του, στον επι­βε­βλη­μέ­νο σε­βα­σμό των νο­μί­μων κομ­μά­των και εις το γε­γο­νός ότι η Ελευ­θε­ρία της Δω­δε­κα­νή­σου η ΄Ε­νω­σίς της με την Ελ­λά­δα οφεί­λε­ται εις τον Ιω­άν­νη Με­τα­ξά και σ αυ­τούς που τον ακο­λού­θη­σαν και σ αυ­τούς που μέχρι σή­με­ρα σέ­βο­νται την μνήμη του.

Θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζει ο Δη­μή­τρης Γάκης ότι εμείς αλλά και ο Δω­δε­κα­νη­σια­κός Λαός δεν εντυ­πω­σια­ζό­μα­στε από κω­μι­κές εκ­δη­λώ­σεις ούτε βε­βαί­ως από τις ανι­στό­ρη­τες δη­λώ­σεις τις οποί­ες έκαμε. Του δη­λώ­νου­με δε κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά ότι μας είναι απο­λύ­τως αδιά­φο­ρο το αν θα πα­ρευ­ρί­σκε­ται και το πού ακρι­βώς θα κά­θε­ται στις Εθνι­κές εορ­τές και εκ­δη­λώ­σεις. Τον πλη­ρο­φο­ρού­με επί­σης ότι εμείς δεν εί­μα­στε σο­σια­λι­στές. Σο­σια­λι­στές δυ­στυ­χώς και άρα όμοιοι του ήταν ο Μου­σο­λί­νι με τον Χί­τλερ.

Ο Λαϊ­κός Σύν­δε­σμος Χρυσή Αυγή, εκ­προ­σω­πώ­ντας τους ψη­φο­φό­ρους μας στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, θέλει να δη­λώ­σει δη­μο­σί­ως ότι οι το­πι­κοί και πε­ρι­φε­ρεια­κοί άρ­χο­ντες, ενερ­γώ­ντας καθ’ όλα κατά νόμον, έπρα­ξαν το αυ­το­νό­η­το, όπως άλ­λω­στε υπο­χρε­ού­ται κάθε δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νη Αρχή, εφαρ­μό­ζο­ντας το Σύ­νταγ­μα της Ελ­λά­δος και την κεί­με­νη νο­μο­θε­σία απέ­να­ντι σε ένα νό­μι­μα εκλεγ­μέ­νο πο­λι­τι­κό κόμμα.