ΣτΕ: Ευθύνη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου για τον θάνατο 31χρονου οδηγού το 2010

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας έκρινε ότι το ποσό απο­ζη­μί­ω­σης λόγω ψυχικής οδύνης ήταν εύλογο και σύμφωνο με τη νομο­λο­γία, επι­βε­βαιώ­νο­ντας εν μέρει την ευθύνη της Περι­φέ­ρειας αλλά απορ­ρί­πτο­ντας αιτή­ματα για περαι­τέρω απο­ζη­μιώ­σεις.

Με την υπ’ αριθμ. Α538/2025 απόφασή του, το Α’ Τμήμα του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας έβαλε τελεία σε μία υπόθεση που επί 13 χρόνια απα­σχό­λησε τα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια, κατα­γρά­φο­ντας μία ακόμη σελίδα στη νομο­λο­γία περί κρα­τι­κής ευθύνης και ψυχικής οδύνης από τροχαία δυστυ­χή­ματα με ευθύνη των ΟΤΑ.

Το ανώτατο διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο της χώρας απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης που υπέ­βα­λαν η σύζυγος, τα ανήλικα τέκνα και οι γονείς του Βασι­λείου Κυρια­κούλη, του 31χρονου οδηγού που τον Αύγου­στο του 2010 βρήκε τραγικό θάνατο στην επαρ­χιακή οδό Κολυ­μπίων–Αρχί­πο­λης στη Ρόδο, όταν το αυτο­κί­νητό του προ­σέ­κρουσε σε τσι­με­ντέ­νιο τοιχίο τοπο­θε­τη­μένο σε σημείο περιο­ρι­σμέ­νης ορα­τό­τη­τας.

Ο Βασί­λειος Κυρια­κού­λης, οδη­γώ­ντας το φορτηγό του σε επαρ­χιακή οδό με αλλε­πάλ­λη­λες στροφές και ανε­παρκή φωτισμό, έχασε τον έλεγχο και προ­σέ­κρουσε σε τσι­με­ντέ­νιο εμπόδιο σε από­σταση μόλις ενός μέτρου από το οδό­στρωμα. Την επόμενη μέρα υπέκυψε στα τραύ­ματά του.

Κατά την οικο­γέ­νεια, το εμπόδιο ήταν γνωστή κακο­τε­χνία, η οποία ποτέ δεν είχε απο­μα­κρυν­θεί ή επι­ση­μαν­θεί καταλ­λή­λως. Επι­πλέον, έλλει­παν ορι­ζό­ντια σήμανση, προ­στα­τευ­τικά στηθαία, και κατάλ­λη­λος φωτι­σμός, ενώ το οδό­στρωμα συχνά καλυ­πτό­ταν από πευ­κο­βε­λό­νες και χαλίκια λόγω γει­το­νι­κής δασικής περιο­χής.

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε το 2012. Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου (απόφαση 362/2016) δέχθηκε εν μέρει την αγωγή, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ευθύνη της Περι­φέ­ρειας σε ποσοστό 60% και συνυ­παι­τιό­τητα του θανό­ντος (λόγω μη χρήσης ζώνης ασφα­λείας) σε ποσοστό 40%. Επι­δί­κασε απο­ζη­μιώ­σεις συνο­λι­κού ύψους 100.000 ευρώ.

Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς, με την απόφαση 576/2022, επι­κύ­ρωσε την απόφαση ως προς την ουσία, τρο­πο­ποιώ­ντας όμως την αιτιο­λο­γία σε σχέση με την εφαρ­μογή μετα­γε­νέ­στε­ρης υπουρ­γι­κής από­φα­σης (ΔΜΕΟ/ο/612/29-4-2011), κρί­νο­ντας ότι δεν είχε εφαρ­μογή, καθώς εκδό­θηκε μετά το δυστύ­χημα.

Οι προ­σφεύ­γο­ντες άσκησαν αίτηση αναί­ρε­σης κατά της από­φα­σης του εφε­τείου. Στην αίτησή τους υπο­στή­ρι­ξαν ότι:

1. Η ένσταση της Περι­φέ­ρειας περί συνυ­παι­τιό­τη­τας υπο­βλή­θηκε εκπρό­θε­σμα με υπό­μνημα και όχι με έκθεση απόψεων.

2. Τα επι­δι­κα­σθέ­ντα ποσά είναι «εξευ­τε­λι­στικά» και παρα­βιά­ζουν την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, συνε­δριά­ζο­ντας με πεντα­μελή σύνθεση και ειση­γητή τον πάρεδρο Δημή­τριο Τσα­ρούχα, απέρ­ριψε την αίτηση ως απα­ρά­δε­κτη:

• Για τον πρώτο λόγο: Έκρινε ότι η ένσταση συνυ­παι­τιό­τη­τας μπο­ρούσε να προ­βλη­θεί με υπό­μνημα έως και τη συζή­τηση στο πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο, σύμφωνα με την εδραιω­μένη πλέον νομο­λο­γία του ΣτΕ (ΣτΕ 291/2020, 228/2021 κ.ά.).

• Για τον δεύτερο λόγο: Έκρινε ότι η δια­φω­νία για το ύψος της απο­ζη­μί­ω­σης δεν συγκρο­τεί νομικό ζήτημα που να θεμε­λιώ­νει αναι­ρε­τική αρμο­διό­τητα. Δεν δια­πί­στωσε υπέρ­βαση της δια­κρι­τι­κής ευχέ­ρειας των δικα­στη­ρίων ούτε αντί­θεση με παλαιό­τε­ρες απο­φά­σεις. Τόνισε ότι το ύψος της απο­ζη­μί­ω­σης είναι στη δια­κρι­τική ευχέ­ρεια των δικα­στη­ρίων ουσίας, εφόσον δεν παρα­βιά­ζε­ται η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Η υπόθεση, παρότι δεν οδήγησε σε αυξη­μέ­νες απο­ζη­μιώ­σεις, επι­βε­βαιώ­νει την υπο­χρέ­ωση των αρχών να συντη­ρούν τις υπο­δο­μές τους με προσοχή και υπευ­θυ­νό­τητα. Για την οικο­γέ­νεια Κυρια­κούλη, το κλεί­σιμο του δικα­στι­κού κεφα­λαίου δεν δια­γρά­φει την απώλεια, αλλά απο­δί­δει, έστω και περιο­ρι­σμένα, θεσμική ευθύνη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για την οικο­γέ­νεια η δικη­γό­ρος κ. Τσα­μπίκα Δουβή και για την Περι­φέ­ρεια ο κ. Γιώργος Μαυ­ρομ­μά­της.