Δήμος Ρόδου: Η ομολογία αποτυχίας και το πολιτικό κωμειδύλλιο

Ενά­μι­ση χρόνο μετά την ανά­λη­ψη κα­θη­κό­ντων της δη­μο­τι­κής αρχής Ρόδου, η πε­ρί­ο­δος χά­ρι­τος έχει τε­λειώ­σει, τα προ­βλή­μα­τα έχουν διο­γκω­θεί, οι όποιες  δι­καιο­λο­γί­ες δεν πεί­θουν και η αμη­χα­νία είναι εμ­φα­νής.

Εμ­φα­νέ­στα­τη έγινε και στη ση­με­ρι­νή συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου. Ο Δή­μαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης, υπό την πίεση της κοι­νής γνώ­μης και της δύ­σκο­λης έως απάν­θρω­πης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, ανα­γκά­στη­κε να πάρει θέση, να πει ό,τι μπο­ρού­σε να πει,  για να εκτο­νώ­σει το κλίμα της δυ­σα­ρέ­σκειας που διο­γκώ­νε­ται μέρα με τη μέρα.

Και το έκανε δια της ομο­λο­γί­ας του γε­γο­νό­τος ότι τα πράγ­μα­τα δεν έχουν προ­χω­ρή­σει, κυ­ρί­ως σε ό,τι αφορά τα μεί­ζο­να προ­βλή­μα­τα της πόλης, όπως κυ­κλο­φο­ρια­κό, Με­σαιω­νι­κή Πόλη, αστι­κή συ­γκοι­νω­νία, στάθ­μευ­ση κλπ.

Αυτό που εν­δε­χο­μέ­νως πα­ρου­σιά­στη­κε ως αυ­το­κρι­τι­κή δεν ήταν παρά ένας ελιγ­μός. Ο Δή­μαρ­χος, από την πρω­το­λο­γία του φρό­ντι­σε να προ­βεί σε πα­ρα­δο­χές που θα προ­λά­βαι­ναν την κρι­τι­κή από τη μειο­ψη­φία – αν υπο­θέ­σου­με ότι υπήρ­χε τέ­τοια διά­θε­ση από τις πα­ρα­τά­ξεις της – αλλά κυ­ρί­ως να πε­ρά­σει στην κοινή γνώμη την ει­κό­να του Δη­μάρ­χου που δεν δι­στά­ζει να πα­ρα­δε­χτεί τα λάθη του.

Ωστό­σο, δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι η πα­ρα­δο­χή του χα­μέ­νου χρό­νου, ενός χρό­νου που με ευ­θύ­νη και των δύο πα­ρα­τά­ξε­ων Κο­λιά­δη – Κα­μπου­ρά­κη ήταν ότι πιο το­ξι­κό έχει κα­τα­γρα­φεί στα χρο­νι­κά της το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, θα έχει το απο­τέ­λε­σμα που επι­θυ­μεί ο Δή­μαρ­χος και οι περί αυτόν. Και αυτό διότι ο κ. Κο­λιά­δης δεν προ­έ­κυ­ψε στον Δήμο «ου­ρα­νο­κα­τέ­βα­τος», ούτε από παρ­θε­νο­γέ­νε­ση. Στε­νός συ­νερ­γά­της του τέως Δη­μάρ­χου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, στα πλέον καί­ρια πόστα που του είχε εμπι­στευ­θεί, είχε πλη­ρέ­στα­τη ει­κό­να των προ­βλη­μά­των της πόλης και του νη­σιού, ώστε με την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του τον Ια­νουά­ριο του 2024, να είναι πα­νέ­τοι­μος να ανα­λά­βει δράση στο πεδίο. Άλ­λω­στε, είχε και ένα δί­μη­νο προ­ε­τοι­μα­σί­ας από τις εκλο­γές του Οκτω­βρί­ου, να φτιά­ξει το πλάνο του, να θέσει τις προ­τε­ραιό­τη­τές του, ώστε να είναι από την αρχή σε θέση μάχης, του­λά­χι­στον γι αυτά που ήξερε μετά βε­βαιό­τη­τος ότι είχε να αντι­με­τω­πί­σει.

Βε­βαί­ως, αυτό δεν έγινε, διότι προ­εί­χε ο πό­λε­μος μέ­χρις εσχά­των με τον Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη που δεν άφησε πε­ρι­θώ­ρια ου­σια­στι­κής ενα­σχό­λη­σης με τα προ­βλή­μα­τα. Ο Δή­μαρ­χος σή­με­ρα  ανα­φέρ­θη­κε για πα­ρά­δειγ­μα στις με­λέ­τες που τώρα γί­νο­νται για το κυ­κλο­φο­ρια­κό της πόλης με την πα­ρα­κο­λού­θη­ση της κί­νη­σης στη διάρ­κεια της σαι­ζόν, αλλά κα­νέ­νας εκεί μέσα στο  δεν τον ρώ­τη­σε γιατί αυτό δεν έγινε πέ­ρυ­σι, ώστε φέτος να γί­νουν οι απαι­τού­με­νες πα­ρεμ­βά­σεις και να εκτο­νω­θεί το χάος της πόλης. Γιατί χά­θη­κε ένα ολό­κλη­ρο κα­λο­καί­ρι;

Θυ­μά­μαι την πρώτη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου που έδωσε ο κ. Κο­λιά­δης στο ξε­νο­δο­χείο PLAZA, αμέ­σως μετά την εκλο­γή του τον Οκτώ­βριο του 2023 και την απά­ντη­ση που έδωσε σε ερώ­τη­ση που του έκανα, αν είναι δια­τε­θει­μέ­νος να «σπά­σει αυγά», να συ­γκρου­στεί με τα προ­βλή­μα­τα της πόλης, να ξε­βο­λέ­ψει κά­ποιους κι ας υπο­στεί το πο­λι­τι­κό κό­στος. Τα όσα είπε σή­με­ρα ο Δή­μαρ­χος στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο, ήταν ένα déjà vu της απά­ντη­σης που μου είχε δώσει τότε! Στο με­σο­διά­στη­μα, το από­λυ­το κενό.

Το επι­χεί­ρη­μα ότι πρό­κει­ται για προ­βλή­μα­τα δε­κα­ε­τιών, που σκάνε στα χέρια της ση­με­ρι­νής δη­μο­τι­κής αρχής,  δεν ακού­γε­ται πει­στι­κό. Κα­νέ­νας ασφα­λώς δεν έχει την απαί­τη­ση να λύσει τα προ­βλή­μα­τα σε λί­γους μήνες. Όφει­λε όμως να έχει πα­ρου­σιά­σει ένα σχέ­διο, μια στρα­τη­γι­κή, μια κα­τεύ­θυν­ση για το που θέλει να το οδη­γή­σει το κα­ρά­βι. Και πάνω σε αυτό να δου­λεύ­ει ολό­κλη­ρη η δη­μο­τι­κή μη­χα­νή. Αυτό δεν υπάρ­χει, ούτε δια­φαί­νε­ται. Και όχι μόνο δεν υπάρ­χει σχέ­διο, αλλά ούτε καν απλή δια­χεί­ρι­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας δεν γί­νε­ται. Ως εκ τού­του, επι­χει­ρεί­ται η κά­λυ­ψη του πο­λι­τι­κού κενού με επι­κοι­νω­νια­κά τρικ και με την επι­νό­η­ση φα­ντα­στι­κών εχθρών και υπο­νο­μευ­τών, όταν δυ­σκο­λεύ­ουν τα πράγ­μα­τα.

Η ση­με­ρι­νή συ­νε­δρί­α­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, είναι αξιο­μνη­μό­νευ­τη και για έναν ακόμη λόγο. Πα­ρα­κο­λου­θή­σα­με άλλη μια πράξη του κω­μει­δυλ­λί­ου­που πα­ρα­τη­ρού­με να εξε­λίσ­σε­ται εσχά­τως με­τα­ξύ των πα­ρα­τά­ξε­ων Κο­λιά­δη – Κα­μπου­ρά­κη. Αφού μας έπνι­ξαν τόσον καιρό στην το­ξι­κό­τη­τα και βύ­θι­σαν στα τάρ­τα­ρα το θεσμό του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, ξαφ­νι­κά «τα βρή­καν»! Δύ­σκο­λο να πι­στέ­ψου­με ότι αίφ­νης τους έπια­σε ο πόνος για το καλό του τόπου, το οποίο αγνό­η­σαν επι­δει­κτι­κά για έναν και πλέον χρόνο. Κάτι άλλο συμ­βαί­νει εδώ και εκτι­μή­σεις ψι­θυ­ρί­ζο­νται πολ­λές.

Δεν χρειά­ζο­νται πλέον οι ψί­θυ­ροι. Το ομο­λό­γη­σε και αυτό σή­με­ρα ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης. Σε μια έξαρ­ση εν­θου­σια­σμού για τις με­λι­στά­λα­κτες το­πο­θε­τή­σεις του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και του  Τη­λέ­μα­χου Κα­μπού­ρη, απευ­θυ­νό­με­νος στον Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, τον οποί­ον ένα χρόνο τώρα τον «στό­λι­ζε» κα­νο­νι­κά με ει­ρω­νεί­ες και υπο­νο­ού­με­να, λέει: «ενο­χλεί πολύ κά­ποιους ότι τα βρή­κα­με, ενο­χλεί που βγαί­νου­με μαζί φω­το­γρα­φία και συ­ζη­τά­με, ενο­χλεί αυ­τούς που δε θέ­λουν το καλό του τόπου». Δις το επα­νέ­λα­βε ο Δή­μαρ­χος για να το εμπε­δώ­σου­με και να κα­τα­λά­βου­με ποιο είναι το κί­νη­τρο της «συ­γκόλ­λη­σης». Με άλλα λόγια «ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου»! Για τέ­τοιους πο­λι­τι­κούς ογκό­λι­θους μι­λά­με, για τέ­τοιο βάθος σκέ­ψης, για τέ­τοιου εί­δους αντί­λη­ψη στην άσκη­ση πο­λι­τι­κής.

Το τρίτο αξιο­μνη­μό­νευ­το. Οι υπό­κω­φες βολές κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας από τον Δή­μαρ­χο, με «πο­νη­ρές» έμ­με­σες, αλλά στο­χευ­μέ­νες ανα­φο­ρές, που θα μπο­ρού­σαν να δη­μιουρ­γή­σουν συ­νειρ­μούς στον ακρο­α­τή. Κου­το­πο­νη­ριές. Προ­φα­νώς σκέ­φτη­καν ότι δεν χρειά­ζε­ται να κάνει ο Δή­μαρ­χος τη δου­λειά, ούτε καν ο Βα­για­νός, αφού μια χαρά την κάνει σε κάθε συ­νε­δρί­α­ση ο…  λαγός.  Άσε που έτσι νο­μί­ζουν ότι μπο­ρούν να που­λά­νε μέσω αναρ­τή­σε­ων στο fb το πα­ρα­μύ­θι περί συ­νερ­γα­σί­ας, καλού κλί­μα­τος κλπ,  όταν αυτό είναι χρή­σι­μο και όταν οι πε­ρι­στά­σεις δεν τους ανα­γκά­ζουν στην επι­νό­η­ση εχθρών και υπο­νο­μευ­τών. Αλ­λω­στε, πολύ δύ­σκο­λα θα σβή­σουν από τη μνήμη μας εκεί­να τα  απα­ρά­δε­κτα που ο ίδιος ο Δή­μαρ­χος είχε εκ­στο­μί­σει κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας και προ­σω­πι­κά του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη σε προη­γού­με­νη συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, που επί­σης δεν έχουν προη­γού­με­νο στην ιστο­ρία της το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Από εκεί και πέρα, όλα τα άλλα δεν είναι παρά ένα θέ­α­τρο πα­ρα­λό­γου και  υπο­κρι­σί­ας.

Αν σε όλα αυτά προ­σθέ­σου­με και το κλίμα εσω­στρέ­φειας μέσα στη Δη­μο­τι­κή Αρχή, με τους πε­ρισ­σό­τε­ρους συμ­βού­λους να είναι δυ­σα­ρε­στη­μέ­νοι  και στην «απέξω» του σκλη­ρού πυ­ρή­να των 3- 4 ατό­μων της «αυλής» Κο­λιά­δη, κα­τα­λα­βαί­νου­με ότι όλοι εκεί μέσα είναι μια ωραία ατμό­σφαι­ρα!  Κατά τα λοιπά, η Ρόδος πε­ρι­μέ­νει τη λύση των προ­βλη­μά­των της από τη δη­μο­τι­κή αρχή της!

Και το κε­ρα­σά­κι στην τούρ­τα, η αντί­δρα­ση του Δη­μάρ­χου στη συ­ζή­τη­ση των ημε­ρών περί των υπο­ψη­φί­ων δη­μάρ­χων για τις εκλο­γές του 2028. Αντι­λαμ­βά­νε­ται ο κ. Κο­λιά­δης ότι η πρό­ω­ρη εκλο­γο­λο­γία είναι απόρ­ροια της εμπε­δω­μέ­νης πλέον πε­ποί­θη­σης ότι η δη­μο­τι­κή αρχή “δεν τρα­βά­ει”, βάσει όλων όσων ανα­λύ­θη­καν πιο πάνω. Κά­ποιοι βλέ­πουν κενό και ως γνω­στόν η φύση και η πο­λι­τι­κή απε­χθά­νο­νται το κενό. “Αδι­κούν το νησί και τη δη­μο­τι­κή αρχή όσοι ασχο­λού­νται με αυτό το θέμα. Αν όλοι αυτοί θέ­λουν να βοη­θή­σουν το νησί εί­μα­στε εδώ για να ακού­σου­με τις προ­τά­σεις και τις συμ­βου­λές τους. Εί­μα­στε εδώ να τους ακού­σου­με. Κα­λο­δε­χού­με­νη κάθε συμ­βου­λή” είπε σή­με­ρα ο Δή­μαρ­χος.  Ανέκ­δο­το αυτή η το­πο­θέ­τη­ση έχο­ντας ως δείγ­μα γρα­φής τη στάση του προς την Πε­ρι­φέ­ρεια και τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη.