Διεκδικεί από την ΔΕΥΑΡ χρηματική αποζημίωση 1,53 εκ. ευρώ για εργατικό ατύχημα η σύζυγος του θανόντος!

Χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση ύψους 1.529.528,64 € και μηνιαίες κατα­βο­λές ποσού ύψους 820,24 € μέχρι το Νοέμ­βριο του έτους 2027,  διεκ­δι­κεί με αγωγή της από την ΔΕΥΑ Ρόδου η χήρα και τα δύο ανήλικα παιδιά υπαλ­λή­λου, που έχασε τη ζωή του σε εργα­τικό ατύχημα.

Ο απο­βιώ­σας σύζυγός της, γεν­νη­θείς στις 11.11.1960, υπέστη οξύ έμφραγμα του μυο­καρ­δίου στις 10 Μαρτίου 2005 και για το λόγο αυτό εισήχθη αυθη­με­ρόν στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, όπου και παρέ­μεινε νοση­λευό­με­νος μέχρι τις 18 Μαρτίου 2005.

Μετά από την επι­βά­ρυνση αυτή της υγείας του, ζήτησε ο ίδιος από την ΔΕΥΑΡ να μην εργά­ζε­ται ως τεχνί­της στα εξω­τε­ρικά συνερ­γεία της, διότι αυτή η εργασία ήταν βαριά και εξου­θε­νω­τική σωμα­τικά δεδο­μέ­νου του γεγο­νό­τος ότι τις περισ­σό­τε­ρες φορές εργα­ζό­ταν υπό συν­θή­κες υψηλών θερ­μο­κρα­σιών μέσα σε λάκκους δια­στά­σεων μέσα στη γη, σε βάθος αρκετών μέτρων για εγκα­τά­σταση ή σύνδεση σωλήνων απο­χέ­τευ­σης και για κάθε άλλου είδους εργα­σίες, όπου ανα­πτύσ­σο­νταν ανα­θυ­μιά­σεις, δυσά­ρε­στες οσμές και μεγάλες θερ­μο­κρα­σίες και άλλες φορές μέσα σε κατα­κόμ­βες π.χ. στο λιμάνι ή εκτε­θει­μέ­νος σε βροχές, κρύο και ανέμους.

Επίσης, για την εκτέ­λεση της εργα­σίας αυτής έπρεπε να κατα­βά­λει μεγάλη σωμα­τική δύναμη, αφού έπρεπε να σκάβει μέσα στους λάκκους, να τραβάει τους σωλήνες για να κάνει είτε τη σύνδεση, είτε την εγκα­τά­σταση με τον τρόπο ακριβώς που έπρεπε να γίνει. Και όλα αυτά πολλές φορές υπό τον ήχο κομπρε­σέρ ή άλλων μηχα­νη­μά­των, για την αντι­με­τώ­πιση του θορύβου των οποίων η ΔΕΥΑΡ δεν εφο­δί­αζε τους εργα­ζό­με­νους της (πλην του χρήστη του κομπρε­σέρ) με ωτα­σπί­δες ή άλλα προ­στα­τευ­τικά μέσα.

Όπως εκτί­θε­ται στην αγωγή, που συζη­τή­θηκε χθες, η ΔΕΥΑΡ, ούτε πέντε μήνες μετά από το ως άνω συμβάν, άρχισε να ανα­θέ­τει στον απο­βιώ­σα­ντα  καθή­κο­ντα τεχνίτη και να τον υπο­χρε­ώ­νει να εκτελεί σε πλήρες ημε­ρή­σιο και εβδο­μα­διαίο ωράριο εργα­σίες τις οποίες εκτε­λούσε μέχρι πριν το έμφραγμα που υπέστη.

Στις 29 Ιουλίου 2010 είχε δώσει εντολή στον απο­βιώ­σα­ντα να επι­διορ­θώ­σει βλάβη σε σωλήνες του δικτύου στην περιοχή της Ψαρο­πού­λας, στο κέντρο της πόλης της Ρόδου.

Ευρι­σκό­με­νος μέσα σε λάκκο βάθους 3 περίπου μέτρων και δια­στά­σεων 1,3 Χ 1,3 μέτρων περίπου (όπου χωρούσε μόνο ένας εργα­ζό­με­νος), εκτε­λούσε εργα­σίες επι­διόρ­θω­σης της βλάβης των σωλήνων, σκά­βο­ντας τη γη με τσάπα και κασμά.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοι­χεία της Εθνικής Μετε­ω­ρο­λο­γι­κής Υπη­ρε­σίας η θερ­μο­κρα­σία κατά την 29η Ιουλίου 2010 ήδη από τις 11:30 π.μ. ήταν πάνω από τους 30ο C, με δεδο­μένο το πάνω από το 70% ποσοστό της υγρα­σίας που υπάρχει στην ατμό­σφαιρα της Ρόδου.

Λόγω της συγκε­κρι­μέ­νης βλάβης είχαν προ­κλη­θεί σοβα­ρό­τατα προ­βλή­ματα στην παροχή νερού – εκτός από κατοι­κίες – και σε μεγάλες του­ρι­στι­κές μονάδες της περιο­χής οι οποίες – μήνα Ιούλιο – ήταν γεμάτες από του­ρί­στες και δια­μαρ­τύ­ρο­νταν εντο­νό­τατα στην ΔΕΥΑΡ για την άμεση απο­κα­τά­σταση της ομαλής παροχής του νερού.

Κατά την εκτέ­λεση, λοιπόν, των ως άνω εργα­σιών ο εργάτης περί ώρα 11:30 π.μ. ευρι­σκό­με­νος μέσα στον ως άνω λάκκο και σκά­βο­ντας με μία τσάπα, αιφ­νι­δίως αισθάν­θηκε μία έντονη δυσφο­ρία στην περιοχή του στήθους του και στα­μά­τησε να εργά­ζε­ται.

Μετα­φέρ­θηκε αμέσως με ασθε­νο­φόρο στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, αλλά ήταν ήδη αργά, καθώς όταν έφτασε στο Νοσο­κο­μείο ήταν ήδη με μυδρί­αση χωρίς σφυγμό, νεκρός.

Ήταν μόλις 49 ετών με παιδιά ηλικίας 12 και 13 ετών!

Η αιτία του θανάτου του ήταν ανακοπή καρδιάς, λόγω οξέος εμφράγ­μα­τος του μυο­καρ­δίου το οποίο υπέστη κατά την εκτέ­λεση της εργα­σίας του και εξαι­τίας  και εξ αφορμής αυτής.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μ. Παπαϊ­ω­άν­νου.