“Κάνω όνειρα για τη μέρα που όλα αυτά θα έχουν τελειώσει. Αραγε θα προλάβω;”-Θύμα των μνημονίων η μητρότητα

Αδύ­να­τη κα­θί­στα­ται η από­κτη­ση ενός παι­διού για πολ­λές γυ­ναί­κες που, ούσες άνερ­γες ή με επι­σφα­λή ερ­γα­σία, αδυ­να­τούν να κα­λύ­ψουν τα έξοδα. Tέσ­σε­ρις στις 10 γυ­ναί­κες θα γεν­νή­σουν ένα παιδί λι­γό­τε­ρο απ’ ό,τι προ­γραμ­μά­τι­ζαν ή δεν θα γεν­νή­σουν κα­θό­λου.

Μία από τις αθέ­α­τες πλευ­ρές της υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας, που συ­νο­δεύ­ει την οι­κο­νο­μι­κή κρίση στη χώρα μας, είναι η κρίση της μη­τρό­τη­τας: γυ­ναί­κες που θέ­λουν, αλλά δεν μπο­ρούν -λόγω οι­κο­νο­μι­κής δυ­σπρα­γί­ας- να κά­νουν ένα παιδί, με δια­λυ­τι­κές επι­πτώ­σεις σε σχέ­σεις και οι­κο­γέ­νειες.

«Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση έχει μειώ­σει τις γεν­νή­σεις κατά 30%», λέει στην «Εφ.Συν.» η Αι­κα­τε­ρί­νη Στυ­ψα­νέλ­λη, που είναι για­τρός στο «Αλε­ξάν­δρα», εκεί όπου «κα­τα­φεύ­γουν οι φτω­χό­τε­ροι των φτω­χών, οι πιο κα­τα­φρο­νε­μέ­νοι από τους κα­τα­φρο­νε­μέ­νους», όπως πε­ρι­γρά­φουν το νο­σο­κο­μείο οι ερ­γα­ζό­με­νοί του.

«Αλλες γυ­ναί­κες δεν μπο­ρούν να κά­νουν παι­διά, άλλες ανα­γκά­ζο­νται να προ­χω­ρή­σουν σε εκτρώ­σεις, παρ’ όλο που θα ήθε­λαν πολύ ένα μωρό, αλλά τους φαί­νε­ται βουνό το να το με­γα­λώ­σουν. Ακόμα και μια έκτρω­ση κο­στί­ζει για μια ανα­σφά­λι­στη 300 ευρώ σή­με­ρα, έτσι πολ­λές γυ­ναί­κες κα­τα­φεύ­γουν σε φάρ­μα­κα δια­κο­πής κυ­ή­σε­ως στο σπίτι, τα οποία παίρ­νουν χωρίς πα­ρα­κο­λού­θη­ση», δη­λώ­νει στην «Εφ.Συν.» η για­τρός.

Η από­κτη­ση ενός παι­διού για πολ­λές γυ­ναί­κες -ακόμα και σή­με­ρα- απο­τε­λεί αυ­το­σκο­πό, νοη­μα­το­δο­τεί την ύπαρ­ξή τους. Ετσι η ατε­κνία προ­κα­λεί αφά­ντα­στη οδύνη κι αγω­νία. Αυτή πε­ρι­γρά­φει η 35χρονη Κα­τε­ρί­να, που βρί­σκε­ται «στον προ­θά­λα­μο της ανερ­γί­ας». Ηταν ερ­γα­ζό­με­νη στο Δη­μό­σιο κι έχει τεθεί σε δια­θε­σι­μό­τη­τα. «Ηθελα από μικρή να απο­κτή­σω πολλά πολλά παι­διά. Ακόμα και χωρίς σύ­ζυ­γο, θα τα κα­τά­φερ­να και μόνη μου, αν τα πράγ­μα­τα ήταν αλ­λιώς», το­νί­ζει.

«Τώρα πια δεν μπορώ να ικα­νο­ποι­ή­σω ούτε τις βα­σι­κές μου ανά­γκες, όχι τα όνει­ρά μου», λέει η Κα­τε­ρί­να. «Μετά βίας πλη­ρώ­νω τους φό­ρους και κάθε μήνα υπο­λο­γί­ζω ποιο λο­γα­ρια­σμό θα αφήσω απλή­ρω­το. Τα βρά­δια δεν βγαί­νω, δεν πάω που­θε­νά και δεν κάνω κα­νέ­να έξοδο πέρα από τα απα­ραί­τη­τα. Ετσι, στα 35 μου ζω μια ζωή χωρίς έρωτα, χωρίς συ­ντρο­φι­κό­τη­τα και χωρίς παι­διά. Και τα βρά­δια κά­θο­μαι και σκέ­φτο­μαι πώς ήταν η ζωή μου πριν από την κρίση, για να με πάρει ο ύπνος. Κι άλλα βρά­δια, όταν έχω κου­ρα­στεί πια να κλαίω, κάνω όνει­ρα για τη μέρα που όλα αυτά θα έχουν τε­λειώ­σει. Αλλά σε 5 χρό­νια εγώ θα είμαι 40. Αραγε θα προ­λά­βω;».

Ο γυ­ναι­κο­λό­γος των Για­τρών του Κό­σμου, Γιάν­νης Μου­ζά­λας, εξη­γεί με στοι­χεία τη νέα για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να έν­νοια της «οι­κο­νο­μι­κής υπο­γο­νι­μό­τη­τας», της μη επι­λεγ­μέ­νης ατε­κνί­ας δη­λα­δή, λόγω οι­κο­νο­μι­κής δυ­σπρα­γί­ας. Στην περ­σι­νή έκ­θε­ση των ΓτΚ κα­τα­γρά­φε­ται πως 4 στις 10 γυ­ναί­κες θα γεν­νή­σουν ένα παιδί λι­γό­τε­ρο απ’ ό,τι προ­γραµµάτι­ζαν ή δεν θα γεν­νή­σουν κα­θό­λου. «Εχου­με 3.000.000 ανα­σφά­λι­στους Ελ­λη­νες και 10.000.000 ανα­σφα­λείς: οι άν­θρω­ποι δεν ξέ­ρουν αν θα έχουν δου­λειά τον επό­με­νο μήνα ή αν θα πλη­ρω­θούν», λέει ο κ. Μου­ζά­λας.

efsyn.gr