Τέλος στη δίωξη πρώην διευθύνοντα συμβούλου κατασκευαστικής εταιρείας της Ρόδου

• Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έκρι­νε ότι δεν συ­ντρέ­χει λόγος πα­ρα­πο­μπής σε δίκη για απι­στία • Είχε προη­γη­θεί αστι­κή κα­τα­δί­κη του για αδι­κο­πρα­ξία

Ενα από τα πιο σύν­θε­τα και πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­να δι­κα­στι­κά ζη­τή­μα­τα που συν­δύ­α­ζαν στοι­χεία εται­ρι­κής δια­χεί­ρι­σης, εμπο­ρι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης και επεν­δυ­τι­κής αστο­χί­ας, έλαβε ορι­στι­κό τέλος σε ποι­νι­κό επί­πε­δο.

Με βού­λευ­μα, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έκρι­νε ότι δεν πρέ­πει να ασκη­θεί κα­τη­γο­ρία κατά πρώην διευ­θύ­νο­ντα συμ­βού­λου ανώ­νυ­μης τε­χνι­κής εται­ρεί­ας για την πράξη της απι­στί­ας από δια­χει­ρι­στή, σχε­τι­ζό­με­νη με του­ρι­στι­κό επεν­δυ­τι­κό σχέ­διο στη Ζά­κυν­θο.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση εξε­λισ­σό­ταν τα τε­λευ­ταία επτά έτη, με εκτε­τα­μέ­νη έρευ­να, απο­λο­γί­ες, ένορ­κες κα­τα­θέ­σεις, εκα­το­ντά­δες έγ­γρα­φα και αλ­λε­πάλ­λη­λες δι­κα­στι­κές ενέρ­γειες τόσο στην Αθήνα όσο και στη Ρόδο. Ενί­σχυ­σε τη συ­ζή­τη­ση για τα όρια των αρ­μο­διο­τή­των των στε­λε­χών σε επι­χει­ρη­μα­τι­κές συμ­φω­νί­ες και τον κίν­δυ­νο ποι­νι­κο­ποί­η­σης εμπο­ρι­κών επι­λο­γών σε συν­θή­κες νο­μι­κής ασά­φειας ή διοι­κη­τι­κής σύγ­χυ­σης.

Το υπό­βα­θρο της υπό­θε­σης – Το σχέ­διο για τη Ζά­κυν­θο

Η ρο­δί­τι­κη τε­χνι­κή εται­ρεία, θυ­γα­τρι­κή κι­νε­ζι­κής εται­ρεί­ας real estate, είχε προ­χω­ρή­σει από το 2013 σε συμ­φω­νία με του­ρι­στι­κή εται­ρεία που κα­τεί­χε ακί­νη­τα στη Ζά­κυν­θο. Το σχέ­διο προ­έ­βλε­πε την κα­τα­σκευή και κοινή εκ­με­τάλ­λευ­ση 75 ακι­νή­των – κυ­ρί­ως κα­τα­στη­μά­των και κα­τοι­κιών – σε δύο οι­κό­πε­δα του νη­σιού. Η ρο­δί­τι­κη εται­ρεία θα χρη­μα­το­δο­τού­σε τις κα­τα­σκευ­ές κα­τα­βάλ­λο­ντας 3.006.000 ευρώ σε δό­σεις, ανά­λο­γα με την πρό­ο­δο του έργου. Αντί­στοι­χα, η αντι­συμ­βαλ­λό­με­νη εται­ρεία δε­σμευό­ταν να με­τα­βι­βά­ζει στα­δια­κά στην τε­χνι­κή εται­ρεία 38 ιδιο­κτη­σί­ες.

Από τα συμ­φω­νη­θέ­ντα ποσά κα­τα­βλή­θη­καν 1.216.000 ευρώ και με­τα­βι­βά­στη­καν επτά ιδιο­κτη­σί­ες. Όμως, σύ­ντο­μα απο­κα­λύ­φθη­κε πως οι υπό­λοι­πες ιδιο­κτη­σί­ες ήταν επι­βα­ρυ­μέ­νες με προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης υπέρ τρά­πε­ζας, κάτι που πα­ρε­μπό­δι­σε τη με­τα­βί­βα­σή τους. Η συμ­φω­νία δεν τη­ρή­θη­κε και το έργο στα­μά­τη­σε. Οι σχέ­σεις των εται­ρειών επι­δει­νώ­θη­καν ρα­γδαία.

Η επί­μα­χη πράξη του 2015 – Το συμ­φω­νη­τι­κό “κλει­δί”

Στις 28 Μαρ­τί­ου 2015, ο πρώην διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος υπέ­γρα­ψε ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό με την πω­λή­τρια εται­ρεία, με το οποίο η τε­χνι­κή εται­ρεία, εκ­προ­σω­πού­με­νη από τον ίδιο, ανα­γνώ­ρι­ζε ότι η μη εκτέ­λε­ση του προ­συμ­φώ­νου οφει­λό­ταν σε δικές της ευ­θύ­νες, πα­ραι­τού­ταν από κάθε απαί­τη­ση για απο­ζη­μί­ω­ση και δε­σμευό­ταν να μην στρα­φεί ενα­ντί­ον της αντι­συμ­βαλ­λό­με­νης. Σε αντάλ­λαγ­μα, η τε­λευ­ταία δε­σμευό­ταν να με­τα­βι­βά­σει, έστω και ει­κο­νι­κά, πέντε ιδιο­κτη­σί­ες, κάτι που ποτέ δεν υλο­ποι­ή­θη­κε.

Το ιδιω­τι­κό αυτό συμ­φω­νη­τι­κό απο­τέ­λε­σε τη βάση της ποι­νι­κής δί­ω­ξης για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απι­στία, με την κα­τη­γο­ρία ότι ο τότε διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος έβλα­ψε την εται­ρεία του προ­κα­λώ­ντας οι­κο­νο­μι­κή απώ­λεια του­λά­χι­στον 477.000 ευρώ – το ποσό που η εται­ρεία δεν ανέ­κτη­σε από την πω­λή­τρια εται­ρεία.

Η κρίση του Συμ­βου­λί­ου

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών, ωστό­σο, εκτί­μη­σε εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά. Στο εκτε­νές βού­λευ­μα που εκ­δό­θη­κε:

• Ανα­γνω­ρί­στη­κε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε εξου­σιο­δο­τη­θεί ρητά από τον Πρό­ε­δρο της μη­τρι­κής εται­ρεί­ας με πλη­ρε­ξού­σιο του Απρι­λί­ου 2015 για τη δια­χεί­ρι­ση της υπό­θε­σης.

• Τεκ­μη­ριώ­θη­κε ότι η συμ­φω­νία ήταν γνω­στή στην ηγε­σία της εται­ρεί­ας, μέσω επι­κοι­νω­νιών, εξώ­δι­κων και έγ­γρα­φων δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων.

• Δια­πι­στώ­θη­κε πως το ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό απάλ­λα­ξε την εται­ρεία από επι­πλέ­ον ζημία, δε­δο­μέ­νου ότι δια­φο­ρε­τι­κά θα ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νη να κα­τα­βά­λει υπό­λοι­πο 1,5 εκατ. ευρώ χωρίς αντί­κρι­σμα.

Το Συμ­βού­λιο υιο­θέ­τη­σε πλή­ρως την ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση, σύμ­φω­να με την οποία δεν υφί­στα­ται το ανα­γκαίο στοι­χείο του δόλου και δεν προ­έ­κυ­ψε πρό­θε­ση πρό­κλη­σης πε­ριου­σια­κής ζη­μί­ας. Το συμ­φω­νη­τι­κό, αντί να είναι πράξη ζη­μιο­γό­να, αξιο­λο­γή­θη­κε ως μέσο απο­φυ­γής πε­ραι­τέ­ρω οι­κο­νο­μι­κού ρί­σκου.

Το αστι­κό σκέ­λος

Από την άλλη πλευ­ρά, το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, σε προη­γού­με­νη από­φα­σή του, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή της τε­χνι­κής εται­ρεί­ας κατά του πρώην διευ­θύ­νο­ντα συμ­βού­λου. Έκρι­νε ότι προ­έ­βη σε πράξη αντί­θε­τη με την εύ­ρυθ­μη διοί­κη­ση και κα­τα­λό­γι­σε σε αυτόν αδι­κο­πρα­κτι­κή ευ­θύ­νη. Επι­δί­κα­σε απο­ζη­μί­ω­ση 432.000 ευρώ, απορ­ρί­πτο­ντας όμως το σκέ­λος της ηθι­κής βλά­βης. Το δι­κα­στή­ριο δεν ανα­γνώ­ρι­σε δόλο, αλλά πα­ρέκ­κλι­ση από την εν­δο­ε­ται­ρι­κή δε­ο­ντο­λο­γία.

Το δια­τα­κτι­κό του βου­λεύ­μα­τος

Το βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου:

Απο­φαί­νε­ται ότι δεν πρέ­πει να γίνει κα­τη­γο­ρία κατά του πρώην διευ­θύ­νο­ντα συμ­βού­λου για την πράξη της απι­στί­ας (άρθρο 390 ΠΚ).

Κα­ταρ­γεί τον πε­ριο­ρι­στι­κό όρο εγ­γυο­δο­σί­ας 1.500 ευρώ που είχε επι­βλη­θεί με προη­γού­με­νη ανα­κρι­τι­κή διά­τα­ξη.

Δια­τάσ­σει την επι­στρο­φή της εγ­γυο­δο­σί­ας στον τρίτο που την είχε κα­τα­βά­λει για λο­γα­ρια­σμό του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρί­στα­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώτης Ρω­μαί­ος.