Δήμος Σύμης: Πλήρης δικαίωση του δημάρχου και του δημοτικού συμβουλίου Σύμης – Τέλος στην υποκρισία και στους λαϊκίστικους μύθους

Από το Δήμο Συμης ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Η απόφαση της Δικαιο­σύ­νης ήταν ξεκά­θαρη: Ο Δήμαρ­χος και το σύνολο των μελών του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δήμου Σύμης αθω­ώ­θη­καν πανη­γυ­ρικά από τις κατη­γο­ρίες περί παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, που σχε­τί­ζο­νταν με τις Κανο­νι­στι­κές Απο­φά­σεις των ετών 2019 και 2020 για την παρα­χώ­ρηση κοι­νό­χρη­στων χώρων. Και όμως, ακόμη και σήμερα, τα ίδια πρόσωπα που παρέ­στη­σαν ως μάρ­τυ­ρες κατη­γο­ρίας ενα­ντίον των συνα­δέλ­φων τους – των ίδιων ανθρώ­πων με τους οποίους συνυ­πάρ­χουν και υπο­τί­θε­ται πως συν­διοι­κούν αυτόν τον τόπο – προ­σπα­θούν να το παίξουν δικαιω­μέ­νοι.

Δικαιω­μέ­νοι από τι ακριβώς; Από το πολι­τικό και θεσμικό τους αυτο­γκόλ; Επι­κα­λέ­στη­καν «παρα­πλά­νηση», «άγνοια», ακόμη και το χαμηλό μορ­φω­τικό τους επίπεδο (!) για να δικαιο­λο­γή­σουν τη συμ­με­τοχή τους σε απο­φά­σεις που δεν κατά­λα­βαν ποτέ, ούτε όταν τις ψήφιζαν ούτε όταν τις πολε­μού­σαν. Άνθρω­ποι που ομο­λο­γούν πως δεν γνω­ρί­ζουν ούτε τα βασικά για τις αρμο­διό­τη­τες ενός νησιω­τι­κού Δήμου, έσπευ­σαν να πυρο­βο­λή­σουν θεσμούς και πρόσωπα, κρυμ­μέ­νοι πίσω από το δόγμα «δεν ήξερα, δεν άκουσα, δεν κατά­λαβα».

Την ίδια στιγμή, η Δημο­τική Αρχή έδινε έναν δύσκολο αγώνα για να προ­στα­τεύ­σει το δικαί­ωμα όλων των επαγ­γελ­μα­τιών της Σύμης να δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε ένα λει­τουρ­γικό και έννομα ρυθ­μι­σμένο δημόσιο χώρο. Έναν αγώνα απέ­να­ντι σε αυθαί­ρε­τες παρεμ­βά­σεις Υπη­ρε­σιών, απέ­να­ντι σε θεσμι­κές ασά­φειες, απέ­να­ντι σε γρα­φειο­κρα­τικά φαντά­σματα.

Και ενώ η Δικαιο­σύνη τοπο­θε­τή­θηκε με τρόπο αδιαμ­φι­σβή­τητο, ο κ. μόνιμος εκπρό­σω­πος της αντι­πο­λί­τευ­σης , σε ρόλο… «πολι­τι­κού κλόουν», απο­κά­λεσε τον Δήμαρχο «Δικτά­τορα» μέσα στο δικα­στή­ριο, αγνο­ώ­ντας κάθε έννοια σοβα­ρό­τη­τας και υπευ­θυ­νό­τη­τας. Η παρέμ­βασή του, μνημείο πολι­τι­κής ευτέ­λειας, προ­κά­λεσε ακόμη και την επί­πληξη της Προ­έ­δρου του Δικα­στη­ρίου.

Όπως βλέπετε, όταν οι άνθρω­ποι δεν μπορούν να ηγηθούν, γελοιο­ποιούν. Ο Δήμαρ­χος Λευ­τέ­ρης Παπα­κα­λο­δού­κας και τα μέλη της Δημο­τι­κής Αρχής δεν έχουν απλώς δικαιω­θεί. Έχουν σταθεί όρθιοι απέ­να­ντι σε μια θύελλα ψεύδους, συκο­φα­ντίας και μικρο­πο­λι­τι­κής. Και δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σουν εδώ.

Ο αγώνας για τη Σύμη συνε­χί­ζε­ται –  χωρίς εκπτώ­σεις, χωρίς φοβίες, χωρίς υπο­κρι­τι­κές δικαιο­λο­γίες τύπου «δεν κατα­λά­βαμε τι ψηφί­ζαμε».

Οι προ­κλή­σεις είναι πολλές και σοβαρές: από τη δια­χεί­ριση των κοι­νό­χρη­στων χώρων, έως την ανα­γκαία θεσμική μεταρ­ρύθ­μιση για τη λει­τουρ­γία της Δημό­σιας Διοί­κη­σης, που σήμερα θυμίζει περισ­σό­τερο φράγμα εξέ­λι­ξης παρά εργα­λείο ανά­πτυ­ξης. Το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού οφείλει επι­τέ­λους να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι η απο­στολή του δεν εξα­ντλεί­ται στην άκριτη προ­στα­σία μνημείων-μουσειακών κου­φα­ριών. Εξάλλου, δεν είναι μόνο μία η περί­πτωση επαγ­γελ­μα­τία που βρέθηκε να κατη­γο­ρεί­ται ή να στο­χο­ποιεί­ται για μια τέντα ή μια κατα­σκευή. Πολλά κατα­στή­ματα του νησιού βρί­σκο­νται στην ίδια θέση – όχι επειδή αδια­φό­ρη­σαν, αλλά επειδή το θεσμικό πλαίσιο είναι μπερ­δε­μένο, αντι­κρουό­μενο και χωρίς καμία μέριμνα για τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες των νησιω­τι­κών Δήμων.  Τέντες που βρί­σκο­νται στις ίδιες θέσεις επί 30 χρόνια και εξυ­πη­ρε­τούν πραγ­μα­τι­κές ανάγκες επι­χει­ρή­σεων και κατοί­κων, σήμερα αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως αυθαί­ρε­τες, όχι με βάση την κοινή λογική ή την ανάγκη, αλλά με βάση την απο­σπα­σμα­τική ερμη­νεία αγκυ­λω­μέ­νων εγκυ­κλίων.

Η Δημο­τική Αρχή έχει ήδη ζητήσει τον ερχομό της Κεντρι­κής Υπη­ρε­σίας του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού στη Σύμη, ώστε επι­τέ­λους να υπάρξει μια επί τόπου θεώρηση της κατά­στα­σης και να δια­μορ­φω­θεί ένα νέο, σαφές και ρεα­λι­στικό πλαίσιο που θα σέβεται και την πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα του τόπου αλλά και την ανάγκη των πολιτών του να ζουν, να εργά­ζο­νται και να ανα­πτύσ­σο­νται μέσα σε αυτήν. Όχι άλλο πίσω από γραφεία στην Αθήνα, αλλά εδώ, στη Σύμη.

Η Σύμη αξίζει μια στρα­τη­γική τοπικής ανά­πτυ­ξης που να στη­ρί­ζε­ται σε έναν ρεα­λι­στικό Τοπικό Πολε­ο­δο­μικό Σχε­δια­σμό – όχι θεωρίες, όχι κου­βέ­ντες καφε­νείου, όχι ανεύ­θυ­νες αντι­πο­λι­τευ­τι­κές φαν­φά­ρες αλλά και στη στήριξη των τοπικών κοι­νω­νιών που ζουν και αγω­νί­ζο­νται μέσα σε αυτά τα μνημεία.

Η Δημο­τική Αρχή είναι εδώ. Παρούσα, μαχη­τική, απο­τε­λε­σμα­τική. Και απευ­θύ­νει ένα τελευ­ταίο κάλεσμα προς την αντι­πο­λί­τευση: Όποιος θέλει να συμ­με­τέ­χει στα κοινά, ας σηκώσει επι­τέ­λους το βάρος της ευθύνης. Να ξέρει τι ψηφίζει, να κατα­λα­βαί­νει πού βρί­σκε­ται και να στα­μα­τή­σει να παρι­στά­νει το θύμα.

Τέλος, η Δημο­τική Αρχή αισθά­νε­ται βαθιά ευγνω­μο­σύνη προς τον Επί­κουρο Καθη­γητή κ. Μιχαήλ Παπα­γε­ωρ­γίου και τον Δικη­γόρο κ. Θεόδωρο Παπα­γε­ωρ­γίου για τη νομική αρτιό­τητα, το κύρος και την ακλό­νητη παρου­σία τους στην υπε­ρά­σπιση όχι απλώς των προ­σώ­πων, αλλά της ίδιας της υπό­λη­ψης και της θεσμι­κής υπό­στα­σης του Δήμου Σύμης.