Οι επενδύσεις μέσα από παρακμιακές πρακτικές”αναστενάζουν”- Επιστολή συμπολίτη μας σε αρμοδίους και στον Πρωθυπουργό

Προς την Ρόδος 12/10/2014

Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου

Υπόψη Γενικού Γραμ­μα­τέα κ. Σπυ­ρί­δων Σπυ­ρί­δων

Κοι­νο­ποί­ηση: Γραφείο Πρω­θυ­πουρ­γού κ. Αντώνη Σαμαρά

Συνή­γο­ρος του Πολίτη. Ανε­ξάρ­τητη Αρχή

ΘΕΜΑ: Δια­μαρ­τυ­ρία – καταγ­γε­λία για πρα­κτι­κές δημό­σιων φορέων που υπο­νο­μεύ­ουν τις επεν­δύ­σεις, τις κρατούν ημι­τε­λείς και ανε­νερ­γές, στερούν τη χώρα από νέες θέσεις εργα­σίας και οδηγούν σε από­γνωση τους μικρούς επεν­δύ­τες.

Αξιό­τιμε κ. Γενικέ

Να σας συστηθώ. Είμαι ο πολίτης Δημή­τρης Κού­κου­λας και εκπρο­σωπώ την εται­ρεία ΟΜΙΚΡΟΝ ΑΕ. Με τα σημε­ρινά κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μικά δεδο­μένα, θα πω πως είμαι ένας μικρο­με­σαίος επεν­δυ­τής -εγώ ανήκω στους μικρούς – που από το τέλος του 2010(!) προ­σπα­θεί να υλο­ποι­ή­σει μια επέν­δυση στη Ρόδο. Το έργο μας αφορά την δημιουρ­γία ενός βιω­μα­τι­κού πάρκου παρου­σί­α­σης της παρα­δο­σια­κής ζωής και του λαϊκού πολι­τι­σμού της Ρόδου, με τίτλο έργου: KAMINARI Eco Park. Η επέν­δυση έχει εντα­χθεί στις δια­τά­ξεις του επεν­δυ­τι­κού νόμου LEADER -Άξονας 4, του Υπουρ­γείου Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων.

Συνε­πείς ως επεν­δυ­τές στις υπο­χρε­ώ­σεις μας, κατα­θέ­σαμε το 50% της δικής μας συμ­με­το­χής από ίδια κεφά­λαια. Το ίδιο και το υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, για το ανα­λο­γούν στη πλευρά του ποσοστό επι­δό­τη­σης. Ασυ­νε­πείς οι τρά­πε­ζες, που παρά τα δις ευρώ που έχουν λάβει για τις κεφα­λαιο­ποι­ή­σεις τους, αρνού­νται να χρη­μα­το­δο­τή­σουν το υπό­λοιπο 50% του κόστους του έργου, όπως εγγρά­φως είχαν εξ αρχής δεσμευ­τεί απέ­να­ντι μας. Αυτό συμ­βαί­νει ακόμα και για έργα που είναι σε εξέλιξη. Ως συνέ­πεια οι περισ­σό­τε­ρες από αυτές τις επεν­δύ­σεις παρα­μέ­νουν έως σήμερα ημι­τε­λείς, με το μέλλον τους πλέον αβέβαιο. Για την ενη­μέ­ρωση σας, η επέν­δυση μας δημιουρ­γεί δέκα θέσεις απα­σχό­λη­σης, και συν­δρά­μει στην ανά­πτυξη όχι μόνο της ευρύ­τε­ρης περιο­χής του χώρου εγκα­τά­στα­σης της, που βρί­σκε­ται στο 35ο χιλιό­με­τρο της Εθνικής οδού Ρόδου-Λίνδου, στην αγρο­τική περιοχή του πρώην Δήμου Αρχαγ­γέ­λου, αλλά και στην ποιο­τική ανα­βάθ­μιση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της Ρόδου. Αν θέλετε να πλη­ρο­φο­ρη­θείτε περισ­σό­τερα για την επέν­δυση και τις δρα­στη­ριό­τη­τες μας, πέραν από το αντί­γραφο του Investment Proposal που είχαμε ως επεν­δυ­τές υπο­βά­λει στο 10th International Venture Capital Forum στις (16-17/06/2009), πλη­ρο­φο­ρίες υπάρ­χουν στις ιστο­σε­λί­δες μας www.kaminari.gr , www.ecomuseum.gr και www.grandmashouse.gr , όπως επίσης και στο συνημ­μένο από­κομμα της εφη­με­ρί­δας “Κυρια­κά­τικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” (23/02/ 2014), που περιέ­χει το πιο πρό­σφατο αφιέ­ρωμα στις επεν­δυ­τι­κές μας προ­σπά­θειες.

Θα ανα­ρω­τη­θείτε ποιος είναι ο λόγος που σας απευ­θύνω την επι­στολή αυτή.

Εκ προ­οι­μίου σας λέω πως δεν θέλω να σας ζητήσω απο­λύ­τως τίποτα για την επέν­δυση μου. Απλά και εν συντο­μία θέλω να σας εκθέσω και μέσω των έγγρα­φων που σας επι­συ­νά­πτω ποια είναι η τύχη ενός επεν­δυτή στη σημε­ρινή Ελλάδα και εν προ­κει­μένω στη Ρόδο. Καλο­προ­αί­ρετα και δίχως καμιά απο­λύ­τως αντι­πο­λι­τευ­τική διάθεση και πρόθεση για δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων. Αλλά και γιατί πολίτες όπως εγώ, -οικονομολόγος με πολύ­πλευρη επι­χει­ρη­μα­τική δράση και θητεία ως CEO σε εται­ρείες του ιδιω­τι­κού τομέα- που παρότι είχαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις να ευδο­κι­μή­σουν οπου­δή­ποτε στο εξω­τε­ρικό προ­τί­μη­σαν τη χώρα τους, έφτασαν σήμερα στο σημείο να εύχο­νται να είχαν γίνει κλη­τή­ρες σε οποια­δή­ποτε δημόσια υπη­ρε­σία αντί για επιχειρηματίες-επενδυτές. Και τέλος, γιατί μετά από όλα αυτά που έχω υποστεί ως επεν­δυ­τής και πολίτης της χώρας μου, αμφι­βάλλω αν υπάρχει ελπίδα επι­βί­ω­σης με αξιο­πρέ­πεια και για τα δυο παιδιά μου (30 και 31 χρονών) αν μείνουν εδώ.

Για τις τρά­πε­ζες τα αναφέρω παρα­πάνω. Το πρό­βλημα το αντι­λαμ­βά­νε­σθε, όπως επίσης και ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει για εμάς το παρα­μι­κρό. Όποιος δε μικρο­ε­πεν­δυ­τής έχει το θράσος να περνά το κατώφλι των τρα­πε­ζών δίχως να είναι πλού­σιος και με κατα­θέ­σεις, το δια­πι­στώ­νει αλλά και κυρίως το βιώνει κάθε φορά που το τολμά.

Το τι έχει η επέν­δυση μας υποστεί από την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη, μπο­ρείτε σε γενικές γραμμές να το δείτε στη συνημ­μένη από 5/08/2010 επι­στολή – μηνυ­τή­ρια αναφορά μου, με απο­δέ­κτη τον Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου (Νο 1). Αλλά και την από 31/01/2012 (Νο.2) προς τον Εισαγ­γε­λέα του Άρειου Πάγου. Μακρο­σκε­λείς, αλλά και κατα­το­πι­στι­κές σκια­γρα­φούν την αγα­νά­κτηση και από­γνωση του πολίτη που διεκ­δι­κεί το αυτο­νό­ητο δικαί­ωμα του να μπορεί να είναι παρα­γω­γι­κός και δημιουρ­γι­κός, αλλά και αυτό της ζωής. Με λύπη μου θα πω πως κανένας δεν δίνει σημασία στη κραυγή από­γνω­σης που αυτός βγάζει.

Αν μπορεί κανείς να περι­μέ­νει κάτι από το γραφείο του Συνη­γό­ρου του Πολίτη, θα το δια­πι­στώ­σετε στο συνημ­μένο από 23/08/2012 (Νο 3). Παρά ταύτα εγώ θα επι­μείνω να ζητώ την παρέμ­βαση του στο δικαί­ωμα μου να επι­βιώσω και ευδο­κι­μήσω με αξιο­πρέ­πεια στο τόπο μου, κοι­νο­ποιώ­ντας τους και αυτή την επι­στολή μου, με τα συνημ­μένα της. Θέλω να διεκ­δι­κήσω για τον εαυτό και τα παιδιά μου, μου του­λά­χι­στο το δικαί­ωμα αυτό.

Πόσο αδιά­φορο είναι το πολι­τικό προ­σω­πικό της χώρας στις εκκλή­σεις μας, μπο­ρείτε επίσης να το δια­πι­στώ­σετε από τη συνημ­μένη από 23/06/2011 επι­στολή μας (Νο.4). Μια από τις πολλές και σε πολλούς απο­δέ­κτες που έχουμε στείλει. Ποτέ και κανένας από όσους απευ­θυν­θή­καμε,- σε δυο (2) πρώην Πρω­θυ­πουρ­γούς, Υπουρ­γούς, Βου­λευ­τές, Περι­φε­ρειάρ­χες, Δημάρ­χους κλπ- δεν απά­ντησε ότι έλαβε την επι­στολή μας, ή μας χτύπησε φιλικά στη πλάτη, έστω για να μας ενθαρ­ρύ­νει. Αν και για τους περισ­σό­τε­ρους από αυτούς είμαστε οι άνθρω­ποι της διπλα­νής τους πόρτας, οι φίλοι ή και οι πρώην συνερ­γά­τες σε επαγ­γελ­μα­τι­κούς τομείς. Μονα­δική εξαί­ρεση –και για αυτό κάνω μνεία- ο προη­γού­με­νος υπουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, καθη­γη­τής κ. Αθ. Τσαυ­τά­ρης, μόνο που αυτό συνέβη λίγες μέρες πριν αντι­κα­τα­στα­θεί. Το γνωρίζω και συμφωνώ πως ούτε εμείς ούτε η μικρή επέν­δυση μας, απο­τε­λούμε το κέντρο του κόσμου τους. Παρά ταύτα, όταν σε εποχές οικο­νο­μικά δύσκο­λες για το τόπο σου συν­δρά­μεις στα πλαίσια των δυνα­το­τή­των σου μια εθνική προ­σπά­θεια, τότε επι­τρέ­ψετε μου να πω, πως θέλεις να αισθά­νε­σαι πως κάποιοι από τους παρα­πάνω, του­λά­χι­στον οι πιο κοντι­νοί σου ή αυτοί που στο παρελ­θόν έχουν ωφε­λη­θεί από εσένα, είναι δίπλα σου και πρό­θυ­μοι να σε στη­ρί­ξουν αν το χρεια­στείς. Αλλά δυστυ­χώς αυτό δεν συμ­βαί­νει.

Ακριβώς για αυτό το λόγο, για να ανα­δείξω πόσο μακριά από την κοι­νω­νία, την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, την υπο­τι­θέ­μενη εθνική προ­σπά­θεια για ανά­πτυξη και ανά­καμψη και τα προ­βλή­ματα που ως επεν­δυ­τές αντι­με­τω­πί­ζουμε βρί­σκο­νται οι πολι­τι­κοί ταγοί μας, αλλά κυρίως πόσο αδιά­φο­ροι είναι στις εκκλή­σεις μας, το παρόν θα το κοι­νο­ποι­ήσω και στο γραφείο του Πρω­θυ­πουρ­γού κ. Αντώνη Σαμαρά για να λάβει γνώση.

Θα το επα­να­λάβω. Δεν το κάνω επειδή προσ­δοκώ ή περι­μένω κάτι. Κου­ρά­στηκα να ελπίζω και θα σας ομο­λο­γήσω πως έχω απο­γοη­τευ­θεί. Απλά, κοι­νο­ποιώ και δημο­σιο­ποιώ στοι­χεία από ακόμα μια περί­πτωση από­γνω­σης, ικανά να οδη­γή­σουν συγκρο­τη­μέ­νους και παρα­γω­γι­κούς πολίτες της χώρας μας στην αυτο­κτο­νία, το έμφραγμα ή το εγκε­φα­λικό μήπως και αλλάξει κάτι στο τόπο μου.

Για να ανα­δείξω έναν από τους πολλούς λόγους που η ανεργία καθη­με­ρινά ανε­βαί­νει, αφού κανένας από τους παρα­πάνω δεν ενδια­φέρ­θηκε του­λά­χι­στον για τις δέκα (10) νέες θέσεις απα­σχό­λη­σης που άμεσα δημιουρ­γεί η επέν­δυση αυτή. Αλλά και για να εκφράσω ως οικο­νο­μο­λό­γος την απορία μου, που στη­ρί­ζει ο πολι­τι­κός μας κόσμος την υπέρ­με­τρη αισιο­δο­ξία του για την οικο­νο­μική ανά­καμψη της χώρας, όταν τα πιο παρα­γω­γικά και δημιουρ­γικά κομ­μά­τια της Ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας απα­ξιώ­νο­νται και περι­θω­ριο­ποιού­νται κατ αυτό τον τρόπο.

Ποιοι είναι αυτοί που θα κάνουν τις επεν­δύ­σεις, όταν εμείς που ανα­λώ­σαμε τη ζωή μας στην παρα­γω­γική οικο­νο­μία και πέραν από τις επι­στη­μο­νι­κές γνώσεις μας κου­βα­λάμε και επι­χει­ρη­μα­τική εμπει­ρία μιας ολό­κλη­ρης ζωής, έχουμε αυτή την αντι­με­τώ­πιση και τύχη;

Όμως θα μείνω λίγο περισ­σό­τερο σε δυο ακόμα περι­πτώ­σεις , ήσσονος σημα­σίας σε σχέση με τις προη­γού­με­νες, αλλά με σημα­ντική ιδιαι­τε­ρό­τητα για ένα επεν­δυτή, που υποθέτω πως άπτο­νται των δικών σας αρμο­διο­τή­των ως Γενικού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου. Η πρώτη αφορά στην τοπική αυτο­διοί­κηση σε επίπεδο τοπικών συμ­βου­λίων των Δημο­τι­κών δια­με­ρι­σμά­των και η δεύτερη σε οργα­νι­σμό κοινής ωφέ­λειας, εν προ­κει­μένω τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης της Ρόδου.

Την στάση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης καθώς και το βαθμό που απο­φά­σεις ή παρα­λή­ψεις των τοπικών αρχό­ντων μπορούν να επη­ρε­ά­σουν την υλο­ποί­ηση ή ολο­κλή­ρωση μιας επέν­δυ­σης, μπο­ρείτε να την δια­πι­στώ­σετε από τις συνημ­μέ­νες επι­στο­λές μας με Νο, 5-6-7 και 8.

Μια στάση που υπο­δη­λώ­νει την παγιω­μένη αντί­ληψη “δεν σου απαντώ”, ό,τι δε και αν εσύ πολίτη-υπήκοε λες, αδια­φορώ. Ακόμα και όταν σε εξωθούν να υπερ­βείς τα όρια της ευγέ­νειας σου και να γίνεις πολύ αυστη­ρός για πράξεις τους -που μπορεί και να έχουν ξεπε­ρά­σει τα όρια της νομιμότητας- και να τις καταγ­γέ­λεις, μαζί δε με αυτές και αυτούς, συνε­χί­ζουν να συμπε­ρι­φέ­ρο­νται με την ίδια αλα­ζο­νεία και υπε­ρο­πτική συμπε­ρι­φορά. Αν και θα έπρεπε, εάν δεν έχεις δίκιο σε αυτά που τους προ­σά­πτεις, να σε παρα­πέμ­ψουν πάραυτα στη δικαιο­σύνη για εξύ­βριση ή συκο­φα­ντική δυσφή­μιση των ίδιων και του θεσμι­κού τους ρόλου.

Από πού μπορεί να απορ­ρέει η δύναμη τους, να υπο­νο­μεύ­ουν μια εθνική προ­σπά­θεια για τοπική ανά­πτυξη, ατι­μω­ρητί; Πώς μπορεί ο πολίτης να αμυνθεί σε αυτές τις πρα­κτι­κές τους; Ποιος είναι ο δημό­σιος φορέας που θα τον στη­ρί­ξει; Είναι ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη; Είσθε εσείς; Είναι κάποιο Υπουρ­γείο και Υπουρ­γός; ή είναι μόνο ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός; Γιατί πιστεύω πως θα συμ­φω­νή­σετε, πως κάποιος, κάπου θα πρέπει να υπάρχει και για εμάς.

Για την κατά­χρηση δικαιώ­μα­τος και εν προ­κει­μένω εξου­σίας από την εται­ρεία ύδρευση (ΔΕΥΑΡ) δεν χρειά­ζε­ται να πω πολλά. Όταν ένας επεν­δυ­τής περι­μέ­νει στην Ελλάδα του 2014 από τις αρχές του 2010 ένα οργα­νι­σμό κοινής ωφέ­λειας για να του δώσει νερό, νομίζω πως η πολι­τεία οφείλει να διε­ρευ­νή­σει τι έχει συμβεί. Αν θέλουμε να λέμε πως ζούμε σε ένα συγκρο­τη­μένο κράτος που λει­τουρ­γεί με κανόνες χρηστής διοί­κη­σης.

Κύριε Γενικέ,

Όπως ανέφερα και προη­γου­μέ­νως δεν σας απο­στέλλω τα συνημ­μένα για να ζητήσω να κάνετε κάτι για έμενα. Όπως κτίζαμε μέχρι τώρα δίχως νερό, κατά τον ίδιο τρόπο απο­φα­σί­σαμε και πως θα λει­τουρ­γή­σουμε την επέν­δυση μας δίχως νερό. Με πρω­τό­γο­νες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Και θα προ­σπα­θή­σουμε να εξη­γή­σουμε στους επι­σκέ­πτες –πελάτες μας, ποιοι μας εξα­νά­γκα­σαν να λει­τουρ­γή­σουμε κατ αυτόν το τρόπο. Το μόνο που θέλουμε να ελπί­ζουμε είναι πως δεν θα έλθει η πολι­τεία, για να μας πει πως δεν έχουμε το δικαί­ωμα αυτό. Ούτε και θέλουμε να μπούμε σε δια­δι­κα­σίες διεκ­δί­κη­σης απο­ζη­μί­ω­σης μέσα από την δικα­στική οδό, για την οικο­νο­μική βλάβη που έχουμε υποστεί. Ανούσιο και ψυχο­φθόρο να δικαιω­θούμε μετά από 5-10 χρόνια, που μπορεί τότε και να μην υπάρ­χουμε. Έχοντας για όλη την περίοδο που θα διαρκεί η αντι­δι­κία μας, τους μηχα­νι­σμούς της τοπικής εξου­σίας απέ­να­ντι μας.

Παρά ταύτα, αν νομί­ζετε ότι με αυτά που εκθέ­τουμε μέσα από τα έγγραφα μας, έχουμε σε κάποιο σημείο δίκιο ως επεν­δυ­τές και πολίτες για να δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε, αν και εσείς κρίνετε πως έχουμε υποστεί σημα­ντική οικο­νο­μική ζημία προ­σπα­θώ­ντας να κατα­σκευά­σουμε κτί­σματα σε μια επέν­δυση (την όποια η πολι­τεία μέσω του Υπουρ­γείου Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης συγ­χρη­μα­το­δο­τεί) δίχως νερό, εξ αιτίας μιας Δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης κοινής ωφέ­λειας και τέλος, αν εκτι­μάτε ότι κάποιοι από την τοπική αυτο­διοί­κηση και την ΔΕΥΑΡ έχουν κατα­χρα­στεί τις δικαιο­δο­σίες ή την εξουσία που ο νόμος τους παρέχει, αλλά και την δεσπό­ζουσα θέση που αυτοί έχουν απέ­να­ντι στο κάθε πολίτη, τότε πράξετε τα δέοντα προ­κει­μέ­νου να απο­κλεί­σετε την δυνα­τό­τητα τους, για να μας θυμα­το­ποιούν. Είναι το ελά­χι­στο που ένα ευνο­μού­μενο κράτος που σέβεται τους πολίτες του, μας οφείλει. Ακόμα και αν δεν είναι στη δική σας θεσμική αρμο­διό­τητα και πολι­τικό ρόλο, θα χαι­ρό­μουν αν ανα­λαμ­βά­νατε σήμερα ως εκπρό­σω­πος της κεντρι­κής διοί­κη­σης στο νησί μας πρω­το­βου­λία, να μπει ένα τέλος σε αυτές τις παρακ­μια­κές πρα­κτι­κές ορι­σμέ­νων τοπικών αρχό­ντων και οργα­νι­σμών της Αυτο­διοί­κη­σης. Αύριο, φοβάμαι, θα είναι πολύ αργά.

Με εκτί­μηση

Δημή­τρης Κού­κου­λας

Πολίτης -επενδυτής

Χαράκι – Ρόδος 85102