Στη δημοσιότητα ο διάκοσμος της Καστελλανίας

• Η έλλειψη χρήσης και συντή­ρη­σης κρατά ερμη­τικά κλειστά ιστο­ρικά κτήρια που κιν­δυ­νεύ­ουν από τη φθορά του χρόνου

Aδεια μελέτης και δημο­σί­ευ­σης του δια­κό­σμου του κτηρίου της «Καστελ­λα­νίας» χορή­γησε η Διεύ­θυνση Βυζα­ντι­νών και Μετα­βυ­ζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των στην αρχαιο­λόγο Ιωάννα Μπίθα, τ. διευ­θύ­νουσα του Κέντρου Έρευνας της Βυζα­ντι­νής και Μετα­βυ­ζα­ντι­νής Τέχνης της Ακα­δη­μίας Αθηνών.

Η άδεια χορη­γεί­ται υπό την προ­ϋ­πό­θεση, μετά την ολο­κλή­ρωση της μελέτης να κατα­τε­θούν στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου υπο­μνη­μα­τι­σμένα αντί­γραφα των ψηφια­κών φωτο­γρα­φιών/σχεδίων καθώς και αντί­γραφα της μελέτης στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου, όπως και στη Διεύ­θυνση Βυζα­ντι­νών και Μετα­βυ­ζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των για τον εμπλου­τι­σμό των βιβλιο­θη­κών τους.

Για οποια­δή­ποτε άλλη ή νέα χρήση του παρα­πάνω υλικού (ανάρ­τηση στο δια­δί­κτυο κλπ.), πρέπει να κατα­τε­θεί προη­γου­μέ­νως σχετικό αίτημα της ενδια­φε­ρο­μέ­νης προς την Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου για την προ­ώ­θηση της απαι­τού­με­νης δια­δι­κα­σίας τυχόν αδειο­δό­τη­σής του.

Το κτήριο της Καστελ­λα­νίας απο­τε­λεί δείγμα ανα­ξιο­ποί­η­του δια­μα­ντιού της ιστο­ρίας της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, καθώς η χρήση του δεν είναι συχνή, αν και βρί­σκε­ται στο κεντρι­κό­τερο σημείο της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, στην πλατεία Ιππο­κρά­τους.

Ο Albert Gabriel, μελε­τη­τής της μεσαιω­νι­κής ιστο­ρίας της Ρόδου, υπέθεσε ότι το κτήριο δεν απο­τε­λούσε το Δικα­στή­ριο (Kastellania), αλλά το Εμπο­ρο­δι­κείο των Ιπποτών, υπόθεση που αμφι­σβη­τεί­ται από νεό­τε­ρες μελέτες. Στη δυτική όψη του κτηρίου ένα μαρ­μά­ρινο ανά­γλυφο απει­κο­νί­ζει δύο ιθα­γε­νείς που κρατούν το οικό­σημο του Μεγάλου Μαγί­στρου D’Amboise και την ημε­ρο­μη­νία 1507. Το κτήριο, με στοά από αψίδες στο ισόγειο, στέγαζε το δικα­στή­ριο στον πρώτο όροφο, έναν μονό­χωρο ορθο­γώ­νιο χώρο με επι­ζω­γρα­φι­σμένο ξύλινο ταβάνι, προ­σβά­σιμο από μεγα­λειώδη ανοικτή σκάλα.

Η Καστελ­λα­νία δίδεται μόνο για την οργά­νωση εκθέ­σεων, ενώ η έλλειψη συχνής χρήσης, όπως και συντή­ρη­σης απο­τε­λεί μειο­νέ­κτημα, καθώς μονα­δικά αρχι­τε­κτο­νικά μνημεία στη Μεσαιω­νική Πόλη, λόγω έλλει­ψης προ­σω­πι­κού, παρα­μέ­νουν ερμη­τικά κλειστά, κιν­δυ­νεύ­ο­ντας από τη φθορά του χρόνου.