Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας

• Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα μέτρο που στην πρό­θε­ση υπη­ρε­τεί την προ­στα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αλλά στην εφαρ­μο­γή δη­μιουρ­γεί ανι­σό­τη­τες

Οι μι­κρές και μι­κρο­με­σαί­ες του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις βρί­σκο­νται μπρο­στά σε μία σο­βα­ρή πρό­κλη­ση, λίγες μόλις εβδο­μά­δες πριν την κο­ρύ­φω­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου.

Η εφαρ­μο­γή της Ψη­φια­κής Κάρ­τας Ερ­γα­σί­ας – ενός μέ­τρου που απο­σκο­πεί στην πά­τα­ξη της αδή­λω­της ερ­γα­σί­ας – εξε­λίσ­σε­ται, όπως κα­ταγ­γέλ­λει ο πρό­ε­δρος του ΕΚΡ κ. Πα­να­γιώ­της Εγ­γλέ­ζος, στην πράξη με άνισο τρόπο, δη­μιουρ­γώ­ντας σύγ­χυ­ση, αθέ­μι­το αντα­γω­νι­σμό και κλίμα αβε­βαιό­τη­τας στον κλάδο.

Παρά το γε­γο­νός ότι η πλή­ρης εφαρ­μο­γή της κάρ­τας τέ­θη­κε σε ισχύ την 1η Μαρ­τί­ου 2025 για του­ρι­σμό και εστί­α­ση, το Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας έχει αφή­σει να εν­νοη­θεί – χωρίς επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση – ότι θα υπάρ­ξει «πε­ρί­ο­δος ανο­χής». Αυτό ση­μαί­νει ότι οι επι­χει­ρή­σεις που δεν έχουν ακόμα εφαρ­μό­σει την κάρτα δεν υπό­κει­νται σε ελέγ­χους ή πρό­στι­μα, για την ώρα.

Η άτυπη αυτή «πα­ρά­τα­ση» – που κα­νείς δεν έχει επί­ση­μα ανα­κοι­νώ­σει, αλλά όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν – έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με την επί­ση­μη κυ­βερ­νη­τι­κή γραμ­μή ότι δεν θα υπάρ­ξει νέα με­τά­θε­ση του μέ­τρου. Και εδώ ξε­κι­νά το πρό­βλη­μα. Εκα­το­ντά­δες μι­κρές του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, ιδίως σε νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές, έχουν ήδη προ­σαρ­μο­στεί, πλη­ρώ­νο­ντας για συ­στή­μα­τα κα­τα­γρα­φής, πά­ρο­χους λο­γι­σμι­κού και προ­σλαμ­βά­νο­ντας επι­πλέ­ον προ­σω­πι­κό για την ορθή κα­τα­γρα­φή ωρα­ρί­ων και υπε­ρω­ριών. Πολ­λές εξ αυτών λει­τουρ­γούν ήδη, καθώς ανοί­γουν νω­ρί­τε­ρα από τα με­γά­λα ξε­νο­δο­χεία.

Η εφαρ­μο­γή της κάρ­τας ερ­γα­σί­ας για μια μικρή επι­χεί­ρη­ση ση­μαί­νει:

Μη­νιαίο κό­στος του­λά­χι­στον 200 ευρώ για λο­γι­σμι­κό και πά­ρο­χο.

Πρό­σλη­ψη επι­πλέ­ον προ­σω­πι­κού για να τη­ρού­νται οι ώρες ερ­γα­σί­ας, υπε­ρω­ρί­ες και ερ­γα­σία τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα.

Ει­δι­κά για τα μικρά νησιά, όπου ο αν­θρώ­πι­νος πόρος είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νος, η πίεση είναι πολ­λα­πλά­σια.

Αντί­θε­τα, όπως κα­ταγ­γέλ­λει το ΕΚΡ, με­γά­λες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες, που δεν έχουν ακόμα ξε­κι­νή­σει τη λει­τουρ­γία τους, απο­φεύ­γουν αυτά τα έξοδα, επω­φε­λού­με­νες από την άτυπη «πε­ρί­ο­δο προ­σαρ­μο­γής» που κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες όπως λέει ο κ. Π. Εγ­γλέ­ζος, θα φτά­σει ακόμα και τους δύο μήνες. «Ου­σια­στι­κά θα λει­τουρ­γή­σουν σε ένα πιο ευ­νοϊ­κό πλαί­σιο και εις βάρος των μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων που ήδη έχουν προ­σαρ­μο­στεί, όπως τους ανά­γκα­σε η κυ­βέρ­νη­ση. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ξε­κά­θα­ρος αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός: ενώ οι μι­κρο­με­σαί­οι πλη­ρώ­νουν και λει­τουρ­γούν με πλήρη συμ­μόρ­φω­ση, άλλοι – κυ­ρί­ως με­γά­λοι παί­κτες – πα­ρα­μέ­νουν στο απυ­ρό­βλη­το. Και όλα αυτά, χωρίς να υπάρ­χει επί­ση­μη ή δια­φα­νής ενη­μέ­ρω­ση από το Υπουρ­γείο», κα­ταγ­γέλ­λει ο πρό­ε­δρος του ΕΚΡ.

Επι­χει­ρη­μα­τί­ες των μι­κρών νη­σιών κά­νουν λόγο για ανε­φάρ­μο­στο μέτρο. Με το προ­σω­πι­κό δυ­σεύ­ρε­το και το κό­στος λει­τουρ­γί­ας ήδη υψηλό λόγω επο­χι­κό­τη­τας, η προ­σθή­κη της Ψη­φια­κής Κάρ­τας Ερ­γα­σί­ας λει­τουρ­γεί σαν επι­πλέ­ον «φόρος επι­βί­ω­σης».

Η διοι­κη­τι­κή και ψη­φια­κή υπο­στή­ρι­ξη που απαι­τεί­ται για να λει­τουρ­γή­σει το σύ­στη­μα δεν είναι δια­θέ­σι­μη πα­ντού – ούτε όλοι οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες έχουν την εκ­παί­δευ­ση, τον χρόνο ή το προ­σω­πι­κό για να την υλο­ποι­ή­σουν. Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, η πρό­σβα­ση σε εξει­δι­κευ­μέ­νο λο­γι­σμι­κό ή αξιό­πι­στο τε­χνι­κό υπο­στή­ρι­ξης είναι ανύ­παρ­κτη ή απαι­τεί έξοδα με­τα­κί­νη­σης και συ­ντή­ρη­σης.

Όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες επι­ση­μαί­νουν ότι το μέτρο σχε­διά­στη­κε με γνώ­μο­να με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις αστι­κών κέ­ντρων. Ελά­χι­στα ελή­φθη υπόψη η πο­λυ­πλο­κό­τη­τα της του­ρι­στι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας στην Ελ­λά­δα: μι­κρές οι­κο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις, γε­ω­γρα­φι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, επο­χι­κό­τη­τα, του­ρι­στι­κή εξάρ­τη­ση.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα μέτρο που στην πρό­θε­ση υπη­ρε­τεί την προ­στα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αλλά στην εφαρ­μο­γή δη­μιουρ­γεί κοι­νω­νι­κή και επι­χει­ρη­μα­τι­κή αδι­κία.

Φο­ρείς έχουν ήδη ζη­τή­σει από την υπουρ­γό Ερ­γα­σί­ας να υπάρ­ξει επί­ση­μη και κα­θο­λι­κή πα­ρά­τα­ση, του­λά­χι­στον μέχρι το τέλος της σεζόν, με πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη των μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων στην προ­σαρ­μο­γή. Ωστό­σο, προς το παρόν, δεν υπάρ­χει θε­τι­κή απά­ντη­ση.

Είναι σαφές ότι η τε­χνο­λο­γι­κή πρό­ο­δος και η δια­φά­νεια στην ερ­γα­σία είναι απα­ραί­τη­τες. Όμως, χωρίς σαφή πο­λι­τι­κή βού­λη­ση για ισο­τι­μία στην εφαρ­μο­γή, μέτρα σαν την Ψη­φια­κή Κάρτα Ερ­γα­σί­ας απλώς διευ­ρύ­νουν τα χά­σμα­τα.

Για τις επι­χει­ρή­σεις της πρώ­της γραμ­μής – αυτές που ανοί­γουν, πλη­ρώ­νουν και πα­λεύ­ουν – η “πα­ρά­τα­ση” είναι απλώς μία ακόμη υπεν­θύ­μι­ση ότι στο παι­χνί­δι του του­ρι­σμού, δεν ξε­κι­νούν όλοι από την ίδια αφε­τη­ρία.