Απορρίφθηκε η αγωγή για αποζημίωση λόγω τραυματισμού από κακοτεχνία στο οδόστρωμα

• Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­καν οι συν­θή­κες του ατυ­χή­μα­τος • Ο Δήμος Ρόδου απαλ­λά­χθη­κε από την ευ­θύ­νη

Το Μο­νο­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε την από­φα­ση Α18/2025, με την οποία απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή που είχε κα­τα­θέ­σει πο­λί­της κατά του Δήμου Ρόδου, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση για πε­ριου­σια­κή ζημία και ηθική βλάβη. Η αγωγή αφο­ρού­σε τραυ­μα­τι­σμό της ενά­γου­σας, ο οποί­ος, σύμ­φω­να με την ίδια, προ­κλή­θη­κε λόγω κα­κο­τε­χνί­ας στο οδό­στρω­μα της οδού Πα­λαιών Πα­τρών Γερ­μα­νού, στην πόλη της Ρόδου.

Η ενά­γου­σα ισχυ­ρί­στη­κε ότι, ενώ κι­νού­νταν με το πο­δή­λα­τό της το βράδυ της 17ης Οκτω­βρί­ου 2021, εγκλω­βί­στη­κε ο μπρο­στι­νός τρο­χός της σε ση­μείο του δρό­μου όπου υπήρ­χε φρε­ά­τιο, το οποίο δεν είχε ανυ­ψω­θεί σωστά μετά από ασφαλ­τό­στρω­ση. Σύμ­φω­να με την ίδια, το φρε­ά­τιο είχε κα­λυ­φθεί πλημ­με­λώς με απο­τέ­λε­σμα να υπάρ­χει υψο­με­τρι­κή δια­φο­ρά και να δη­μιουρ­γεί­ται κενό στο οδό­στρω­μα. Αυτό, όπως υπο­στή­ρι­ξε, είχε ως συ­νέ­πεια την ανα­τρο­πή της και τον σο­βα­ρό τραυ­μα­τι­σμό της, καθώς υπέ­στη κά­ταγ­μα στον αρι­στε­ρό καρπό, γε­γο­νός που την κα­θή­λω­σε για αρ­κε­τές εβδο­μά­δες και της προ­κά­λε­σε οι­κο­νο­μι­κή ζημία και ηθική βλάβη.

Η ενά­γου­σα διεκ­δι­κού­σε ποσό 7.674 ευρώ για την κά­λυ­ψη της πε­ριου­σια­κής ζη­μί­ας της (απώ­λεια ει­σο­δή­μα­τος, έξοδα θε­ρα­πεί­ας, αντι­κα­τά­στα­ση του πο­δη­λά­του και του κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου της), καθώς και 25.000 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέ­στη.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του Δήμου Ρόδου

Ο Δήμος Ρόδου, ως ενα­γό­με­νος, αρ­νή­θη­κε οποια­δή­πο­τε ευ­θύ­νη για το πε­ρι­στα­τι­κό, προ­βάλ­λο­ντας τους εξής βα­σι­κούς ισχυ­ρι­σμούς:

Έλ­λει­ψη πα­θη­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης: Υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν φέρει ευ­θύ­νη για την κα­τά­στα­ση του φρε­α­τί­ου, καθώς αυτό είχε κα­τα­σκευα­στεί από τον ΟΤΕ, ο οποί­ος ήταν υπεύ­θυ­νος για την απο­κα­τά­στα­σή του.

Ανε­παρ­κής από­δει­ξη του συμ­βά­ντος: Ανέ­φε­ρε ότι η ενά­γου­σα δεν προ­σκό­μι­σε επί­ση­μα στοι­χεία που να επι­βε­βαιώ­νουν τις συν­θή­κες του ατυ­χή­μα­τος, όπως π.χ. έκ­θε­ση της Τρο­χαί­ας ή άλλο δη­μό­σιο έγ­γρα­φο που να απο­δει­κνύ­ει την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του ση­μεί­ου.

Έλ­λει­ψη αι­τιώ­δους συ­νά­φειας: Σύμ­φω­να με τον Δήμο, δεν προ­έ­κυ­ψε άμεση σύν­δε­ση με­τα­ξύ της κα­τά­στα­σης του οδο­στρώ­μα­τος και του ατυ­χή­μα­τος, δε­δο­μέ­νου ότι δεν υπήρ­χαν επαρ­κή στοι­χεία που να απο­δει­κνύ­ουν ότι το πε­ρι­στα­τι­κό συ­νέ­βη ακρι­βώς στο ση­μείο της επί­μα­χης κα­κο­τε­χνί­ας.

Συ­νευ­θύ­νη της ενά­γου­σας: Προ­βλή­θη­κε επί­σης ο ισχυ­ρι­σμός ότι η ενά­γου­σα είχε με­ρί­διο ευ­θύ­νης για το ατύ­χη­μα, καθώς εν­δέ­χε­ται να μην ήταν αρ­κε­τά προ­σε­κτι­κή κατά την οδή­γη­ση.

Η από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου

Το Δι­κα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, έκρι­νε ότι η ενά­γου­σα δεν προ­σκό­μι­σε επαρ­κείς απο­δεί­ξεις για να στη­ρί­ξει την αγωγή της. Συ­γκε­κρι­μέ­να:

Δεν υπήρ­χε έκ­θε­ση Τρο­χαί­ας που να τεκ­μη­ριώ­νει το ατύ­χη­μα και την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του ση­μεί­ου.

Το ασθε­νο­φό­ρο του ΕΚΑΒ πα­ρέ­λα­βε την ενά­γου­σα από την πλα­τεία Φώ­κια­λη, ενώ η ίδια ανέ­φε­ρε ότι το ατύ­χη­μα συ­νέ­βη στην οδό Πα­λαιών Πα­τρών Γερ­μα­νού.

Οι φω­το­γρα­φί­ες και οι δο­ρυ­φο­ρι­κές απει­κο­νί­σεις που προ­σκο­μί­στη­καν δεν είχαν ημε­ρο­μη­νία, οπότε δεν μπο­ρού­σαν να απο­δεί­ξουν την κα­τά­στα­ση του δρό­μου τη στιγ­μή του ατυ­χή­μα­τος.

Η μο­να­δι­κή μαρ­τυ­ρι­κή κα­τά­θε­ση που προ­σκο­μί­στη­κε ήταν από άτομο που δεν ήταν παρών στο συμ­βάν, αλλά ενη­με­ρώ­θη­κε εκ των υστέ­ρων.

Λόγω αυτών των κενών στην απο­δει­κτι­κή δια­δι­κα­σία, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δει­κνύ­ε­ται με βε­βαιό­τη­τα πως το ατύ­χη­μα προ­κλή­θη­κε από ευ­θύ­νη του Δήμου. Ως εκ τού­του, η αγωγή απορ­ρί­φθη­κε.

Η από­φα­ση αυτή κα­τα­δει­κνύ­ει τη ση­μα­σία της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας στις αγω­γές απο­ζη­μί­ω­σης κατά δη­μό­σιων φο­ρέ­ων.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η ενά­γου­σα δεν τεκ­μη­ρί­ω­σε επαρ­κώς ότι ο τραυ­μα­τι­σμός της ήταν απο­τέ­λε­σμα πα­ρα­λεί­ψε­ων του Δήμου Ρόδου.

Το γε­γο­νός αυτό επι­βε­βαιώ­νει πως, σε πα­ρό­μοιες πε­ρι­πτώ­σεις, είναι κρί­σι­μο να συλ­λέ­γο­νται στοι­χεία όπως εκ­θέ­σεις αρ­μό­διων αρχών, φω­το­γρα­φί­ες με ημε­ρο­μη­νί­ες και μαρ­τυ­ρί­ες αυ­το­πτών μαρ­τύ­ρων.

Η υπό­θε­ση αυτή φέρ­νει στην επι­φά­νεια και το δια­χρο­νι­κό ζή­τη­μα της συ­ντή­ρη­σης του οδι­κού δι­κτύ­ου και των ευ­θυ­νών των εμπλε­κό­με­νων φο­ρέ­ων, καθώς και την ανά­γκη των πο­λι­τών να γνω­ρί­ζουν τα δι­καιώ­μα­τά τους αλλά και τις υπο­χρε­ώ­σεις τους σε πα­ρό­μοια πε­ρι­στα­τι­κά.