Αναζήτηση πορείας σε ένα κόσμο που αναδιατάσσεται

Οι τρέ­χου­σες γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στο διεθνές σύστημα μετά και την ανάληψη της δια­κυ­βέρ­νη­σης των ΗΠΑ από τον Ντό­ναλντ Τράμπ, ανα­τρέ­πουν τα έως τώρα δεδο­μένα στην παγκό­σμια κοι­νό­τητα.

Σύμφωνα με την Έκθεση Ασφα­λείας του Μονάχου 2025: «Στο σημε­ρινό πολυ­πο­λικό διεθνές σύστημα παρα­τη­ρεί­ται μια συνε­χι­ζό­μενη μετα­τό­πιση ισχύος προς έναν μεγα­λύ­τερο αριθμό κρατών, όπου εκτός από τις δύο υπερ­δυ­νά­μεις, δια­δρα­μα­τί­ζουν σημα­ντικό ρόλο στη διεθνή τάξη και συνα­γω­νί­ζο­νται για από­κτηση μεγα­λύ­τε­ρης ισχύος και επιρ­ροής».

Επίσης, εκτός από τις υπάρ­χου­σες απειλές (περι­φε­ρεια­κές συγκρού­σεις, τρο­μο­κρα­τία, μετα­να­στευ­τικό, δια­σπορά όπλων μαζικής κατα­στρο­φής, δια­σπα­στι­κές τεχνο­λο­γίες, κλι­μα­τική αλλαγή, γεω­πο­λι­τι­κο­ποί­ηση των στρα­τη­γι­κών πόρων κ.λπ), που αντι­με­τω­πί­ζει ο κόσμος σήμερα, παρα­τη­ρεί­ται και μια ιδε­ο­λο­γική πόλωση. Βάσει της εν λόγω έκθεσης, ο πολι­τι­κός και οικο­νο­μι­κός φιλε­λευ­θε­ρι­σμός, που δια­μόρ­φωσε τη μονο­πο­λική περίοδο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, αμφι­σβη­τεί­ται όλο και περισ­σό­τερο εκ των έσω, όπως κατα­δει­κνύ­ε­ται από την άνοδο του αυταρ­χι­σμού, του εθνι­κι­στι­κού λαϊ­κι­σμού, του απο­μο­νω­τι­σμού, του οικο­νο­μι­κού αντα­γω­νι­σμού και την εκδή­λωση μονο­με­ρών πρω­το­βου­λιών για την αύξηση της πολι­τι­κής ισχύος των διεθνών κρα­τι­κών και μη κρα­τι­κών δρώντων.

Η σημα­ντι­κό­τερη επί­πτωση που έχουν επι­φέ­ρει οι ανωτέρω αλλαγές στο διεθνές σύστημα όμως, είναι ότι το πολυ­με­ρές σύστημα παγκό­σμιας δια­κυ­βέρ­νη­σης, το οποίο κυριάρ­χησε στις διε­θνείς σχέσεις για σχεδόν οκτώ δεκα­ε­τίες, τίθεται υπό αμφι­σβή­τηση και η έως τώρα βασι­σμένη σε κανόνες διεθνής τάξη (rules-based International order) απα­ξιώ­νε­ται με απο­τέ­λε­σμα το διεθνές δίκαιο να παρα­βιά­ζε­ται έναντι του δίκαιου του ισχυρού.

Συνεπώς, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη ότι οι έως τώρα κινή­σεις των σημα­ντι­κών παικτών του διε­θνούς συστή­μα­τος ακυ­ρώ­νουν το υπάρχον σύστημα διε­θνούς τάξης γίνεται κατα­νοητό ότι η παγκό­σμια κοι­νό­τητα οδεύει σε αχαρ­το­γρά­φητα νερά.

Η επι­βί­ωση σε αυτό το νέο παγκό­σμιο γίγνε­σθαι απαιτεί πρω­τί­στως,  βαθιά κατα­νό­ηση και ανάλυση των αλλαγών που συντε­λού­νται.

Υπό το πρίσμα αυτό, θα πρέπει να επι­ση­μαν­θεί ότι στρα­τη­γι­κές συμ­μα­χίες όπως η συμ­μα­χία ΗΠΑ-Ευρώπης διέρ­χο­νται από μια μεγάλη κρίση ταυ­τό­τη­τας.

Η στρα­τη­γική απόφαση των ΗΠΑ να υπο­βαθ­μί­σουν τη συμ­με­τοχή τους στην αμυ­ντική συμ­μα­χία, η οποία προ­στα­τεύει την ειρήνη στην Ευρώπη για σχεδόν οκτώ δεκα­ε­τίες, μπορεί να σημα­το­δο­τή­σει το τέλος μιας εποχής για τη σύμπραξη ΗΠΑ-Ευρώπης που βασί­ζο­νταν σε κοινές αξίες και αρχές.

Οι αρχές που έως τώρα δια­κή­ρυσ­σαν οι ΗΠΑ περί αντί­θε­σης στον εδαφικό επε­κτα­τι­σμό, την προ­στα­σία του απα­ρα­βί­α­στου των συνόρων, την άρνηση χρήσης βίας, τον περιο­ρι­σμό των εμπο­ρι­κών δασμών και την υπο­στή­ριξη της διε­θνούς συνερ­γα­σίας για την επί­τευξη οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ευη­με­ρίας, φαί­νε­ται να ακυ­ρώ­νο­νται, δημιουρ­γώ­ντας σοβαρό πλήγμα στη διεθνή τάξη.

Απ’ ότι φαί­νε­ται, ο νέος Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται τα παγκό­σμια δρώμενα με όρους γεω­πο­λι­τι­κούς, αλλά με όρους αγοράς όπου τα πάντα είναι μια διαρκής δια­πραγ­μά­τευση για την εξα­σφά­λιση κέρδους.

Ο κ. Τράμπ με όρους αγοράς πάντα, αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι όταν η χώρα του έχει χρέος $34 τρις, είναι αντιοι­κο­νο­μική η εμπλοκή των ΗΠΑ στον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο και γι’ αυτό, ανα­κοί­νωσε την άμεση απε­μπλοκή της χώρας του, επι­ζη­τώ­ντας μια άμεση κατά­παυση του πυρός με οποια­δή­ποτε αντάλ­λαγμα.

Θεωρεί ότι ο πόλεμος έχει κριθεί στο πεδίο των μαχών και πως η Ρωσία δεν υπάρχει περί­πτωση να απω­λέ­σει τα Ουκρα­νικά εδάφη που έχει κερ­δί­σει έως τώρα.

Ως σκληρός ρεα­λι­στής και συνάμα ορθο­λο­γι­στής ο κ. Τράμπ, γνω­ρί­ζει ότι για να ανα­τρα­πεί η δια­μορ­φω­θείσα κατά­σταση στην Ουκρα­νία, θα πρέπει να υπάρξει στρα­τιω­τική εμπλοκή των ΗΠΑ και των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, γεγονός που θα σημα­το­δο­τούσε την έναρξη του Γ’ Παγκό­σμιου Πολέμου και θα ήταν κατα­στρο­φικό τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τον υπό­λοιπο κόσμο.

Ο κ. Τράμπ θεωρεί ότι η βασική απειλή των ΗΠΑ σήμερα δεν είναι η Ρωσία, αλλά η Κίνα.

Η Κίνα απο­τε­λεί παγκό­σμιο αντα­γω­νι­στή των ΗΠΑ όπου μεγε­θύ­νε­ται συνεχώς οικο­νο­μικά, γιγα­ντώ­νε­ται στρα­τιω­τικά και τείνει να απο­τε­λέ­σει τον εκφρα­στή των χωρών του λεγό­με­νου Παγκό­σμιου Νότου, αλλά και των υπό­λοι­πων αντα­γω­νι­στών των ΗΠΑ.

Επίσης, όπως επι­ση­μαί­νει ο καθη­γη­τής Αθα­νά­σιος Πλατιάς (βλέπε άρθρο του στο ΒΗΜΑ με τίτλο: Ο απε­γκλω­βι­σμός της Ουά­σιγ­κτον), «ο στρα­τη­γι­κός άξονας Πεκίνου – Μόσχας έδωσε στην Κίνα το αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα της φθηνής ενέρ­γειας, ενώ της εξα­σφά­λισε τα χερσαία σύνορα από απειλές, δίνο­ντάς της στρα­τη­γικό βάθος. Έτσι η Κίνα έστρεψε την ενέρ­γειά της στη θάλασσα απει­λώ­ντας τη θαλασ­σο­κρα­τία των ΗΠΑ».

Υπό το πρίσμα αυτό, ο κ. Τράμπ επέλεξε να εγκαι­νιά­σει μια νέα εποχή ανάμεσα στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας επι­διώ­κο­ντας  πολ­λα­πλά οφέλη τόσο σε γεω­πο­λι­τικό όσο και οικο­νο­μικό επίπεδο. Τέλος, θεωρεί υψίστης σημα­σίας γι’ αυτόν και τη χώρα του, να απε­γκλω­βί­σει τη Ρωσία από τη σφαίρα επιρ­ροής της Κίνας.

Υπό τα νέα δεδο­μένα, παρά τις έως τώρα προ­σπά­θειες για σφυ­ρη­λά­τηση πολι­τι­κής ενό­τη­τας και ενί­σχυ­σης της Κοινής Εξω­τε­ρι­κής Πολι­τι­κής Ασφά­λειας (ΚΕΠΠΑ) σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, η Ευρώπη έχει ορι­σμέ­νες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που επη­ρε­ά­ζουν τον ηγετικό της ρόλο στο διεθνές σύστημα.

v Ενώ γίνο­νται προ­σπά­θειες να επι­τευ­χθεί η στρα­τη­γική  αυτο­νο­μία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (Ε.Ε.), οι ΗΠΑ απο­τε­λούν τον εγγυητή της ευρω­παϊ­κής ασφά­λειας μέσω του ΝΑΤΟ.

v Η Ε.Ε. δεν έχει τις δυνα­τό­τη­τες να ανα­πτύ­ξει μια Κοινή Πολι­τική Ασφά­λειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ), ώστε να γίνει ένας αξιό­πι­στος πάροχος ασφά­λειας.

v Το πυρη­νικό οπλο­στά­σιο της Ευρώπης είναι πολύ μικρό για να είναι απο­τρε­πτικό, ειδικά κατά της Ρωσίας.

v Η ενερ­γειακή εξάρ­τηση της Ευρώπης από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα είναι μια σημα­ντική στρα­τη­γική και πολι­τική αδυ­να­μία.

v Τα κράτη μέλη της Ευρώπης δεν έχουν κοινή αντί­ληψη για τις προ­κλή­σεις και τις απειλές της Ευρώπης. Για παρά­δειγμα, για την Ελλάδα η κύρια απειλή είναι η Τουρκία ενώ για τη Μεγάλη Βρε­τα­νία και τις χώρες της Βαλ­τι­κής η Ρωσία.

Παρά τις ανωτέρω ασυμ­με­τρίες στην ευρω­παϊκή ασφά­λεια, οι τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις στο νέο γεω­πο­λι­τικό περι­βάλ­λον απο­τε­λούν την τελευ­ταία ευκαι­ρία για την Ευρώπη να επεν­δύ­σει στην άμυνα και την ασφά­λειά της, ώστε να απο­κτή­σει στρα­τη­γική αυτο­νο­μία και να ενι­σχύ­σει το γεω­πο­λι­τικό της απο­τύ­πωμα στο διεθνές σύστημα.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ε.Ε. απαι­τεί­ται να επι­τα­χύ­νει την εφαρ­μογή της Στρα­τη­γι­κής της Πυξίδας (Strategic Compass) για την ενί­σχυση της πολι­τι­κής άμυνας και ασφά­λειας της Ε.Ε. έως το 2030, για τη δημιουρ­γία μιας αξιό­πι­στης ευρω­παϊ­κής αμυ­ντι­κής βιο­μη­χα­νίας και της ικα­νό­τη­τας ταχείας ανά­πτυ­ξης της Ε.Ε., ως προ­οί­μιο για έναν Ευρω­παϊκό στρατό.

Μόνο αν εξα­σφα­λι­στεί η στρα­τη­γική αυτο­νο­μία της Ε.Ε., τα κράτη-μέλη της θα απο­κτή­σουν την ικα­νό­τητα να συνερ­γά­ζο­νται με εταί­ρους για να προ­στα­τεύ­σουν τις αξίες και τα συμ­φέ­ρο­ντά τους και να δια­δρα­μα­τί­σουν σημα­ντι­κό­τερο ρόλο στη δια­τή­ρηση της διε­θνούς ειρήνης και ασφά­λειας.

Εκτός από τη βαθιά κατα­νό­ηση και ανάλυση των αλλαγών που συντε­λού­νται στον κόσμο, για την επι­βί­ωση σε αυτό το νέο παγκό­σμιο γίγνε­σθαι απαι­τεί­ται  και στρα­τη­γική ανα­προ­σαρ­μογή.

Υπό αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα εκτός από την επί­γνωση του διε­θνούς περι­βάλ­λο­ντος χρειά­ζε­ται να προ­χω­ρή­σει στις απα­ραί­τη­τες στρα­τη­γι­κές ανα­προ­σαρ­μο­γές της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής της, ώστε να εξα­σφα­λί­σει την βιω­σι­μό­τητα και ανά­πτυξή της.

Σε αυτό το νέο κόσμο που ανα­δια­τάσ­σε­ται, θεωρώ πως η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί παράλ­ληλα, προς δύο κατευ­θύν­σεις.

Δεδο­μέ­νου ότι η διεθνής κοι­νό­τητα έχει απο­δει­χθεί ανίκανη να αντι­με­τω­πί­σει τις τρέ­χου­σες προ­κλή­σεις και απειλές του διε­θνούς συστή­μα­τος, η Ελλάδα πρέπει να πρω­το­στα­τή­σει σε διε­θνείς πρω­το­βου­λίες  για μια ανα­νε­ω­μένη δέσμευση των κρατών στο διεθνές δίκαιο και μια μεταρ­ρύθ­μιση του πολυ­με­ρούς συστή­μα­τος παγκό­σμιας δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Η Ελλάδα πρέπει να αξιο­ποι­ή­σει τη θέση της ως μη μόνιμο μέλος στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας του ΟΗΕ και να συμ­βά­λει στην ενί­σχυση της ικα­νό­τη­τας της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας να αντι­στα­θεί στις απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κές δυνά­μεις που επι­διώ­κουν να αντι­κα­τα­στή­σουν το διεθνές δίκαιο με το δίκαιο του ισχυρού και να αλλά­ξουν τους κανόνες και τις αξίες του τρέ­χο­ντος συστή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Υπό το πρίσμα αυτό, η Ελλάδα πρέπει να υπο­στη­ρί­ξει σθεναρά το ψήφισμα A/RES/79/1 της Γενικής Συνέ­λευ­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών (UNGA), με τίτλο: «Το Σύμφωνο για το Μέλλον», το οποίο κατα­δει­κνύει τη δέσμευση της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας να μεταρ­ρυθ­μί­σει τη βασι­σμένη σε κανόνες διεθνή τάξη για να αντι­με­τω­πι­στούν οι σοβαρές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει ο κόσμος σήμερα.

Η δεύτερη κατεύ­θυνση που πρέπει να κινηθεί η Ελλάδα βασί­ζε­ται στην παρα­δο­σιακή ρεα­λι­στική προ­σέγ­γιση των Διεθνών Σχέσεων και σχε­τί­ζε­ται με τις συμ­μα­χίες της χώρας.

Λαμ­βά­νο­ντας τον έντονο αντα­γω­νι­σμό των δρώντων του σημε­ρι­νού πολυ­πο­λι­κού διε­θνούς συστή­μα­τος και την επι­δί­ωξή τους για αντι­κα­τά­σταση του διε­θνούς δικαίου με το δίκαιο του ισχυρού, η Ελλάδα για να επι­βιώ­σει πρέπει να επεν­δύ­σει ακόμη περισ­σό­τερο στις ισχυρές συμ­μα­χίες της (ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία) και να ενδυ­να­μώ­σει τη στρα­τη­γική της σχέση μαζί τους.

Βασική προ­ϋ­πό­θεση όμως, για την επί­τευξη των εθνικών στόχων βάσει των εν λόγω δύο κατευ­θύν­σεων, είναι η Ελλάδα να αντι­με­τω­πί­σει άμεσα τις τρω­τό­τη­τές της όπου λει­τουρ­γούν ως τρο­χο­πέδη και υπο­νο­μεύ­ουν την Ελλη­νική εξω­τε­ρική πολι­τική και τα εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Η Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό απο­τε­λεί στόχο υβρι­δι­κών επι­χει­ρή­σεων ισχυρών κέντρων εξου­σίας εντός και εκτός Ελλάδας, όπου επι­διώ­κουν την υπο­νό­μευση και άμεση απο­στα­θε­ρο­ποί­ησή της.

Η βασική δια­χρο­νική τρω­τό­τητα της χώρας είναι οι πλη­ρο­φο­ρια­κές και ψυχο­λο­γι­κές επι­χει­ρή­σεις που διε­ξά­γο­νται καιρό τώρα από τα εν λόγω κέντρα εξου­σίας, με στόχο τον έλεγχο των πολι­τι­κών αφη­γη­μά­των για τη χει­ρα­γώ­γηση και παρα­πλη­ρο­φό­ρηση του ελλη­νι­κού λαού, ώστε να απο­σύ­ρει την εμπι­στο­σύνη και στήριξή του από την πολι­τική ηγεσία της Ελλάδας.

Για του λόγου το αληθές, θα παρα­θέσω κάποια παρα­δείγ­ματα με αφη­γή­ματα που έχουν ανα­πτυ­χθεί τελευ­ταία, από τα εγχώρια όργανα αυτών των κέντρων εξου­σίας.

Μετά τις Ευρω­ε­κλο­γές ασκή­θηκε έντονη κριτική τόσο στον Πρω­θυ­πουργό όσο και στον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών για την πολι­τική προ­σέγ­γι­σης με την Τουρκία χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τους ως εθνι­κούς μειο­δό­τες και προ­δό­τες. Κανείς από αυτούς όμως, δεν ανα­φέρ­θηκε στο γεγονός, ότι η ίδια πολι­τική ηγεσία όταν χρειά­στηκε το 2020 υπε­ρα­σπί­στηκε τα εθνικά δίκαια και την εθνική κυριαρ­χία απο­τε­λε­σμα­τικά, στέλ­νο­ντας παράλ­ληλα, ένα ισχυρό μήνυμα απο­τρο­πής στην Τουρκία.

Το ερώτημα που τίθεται για να δια­λυ­θεί η παρα­πλη­ρο­φό­ρηση είναι,  πως είναι δυνατόν κάποιοι προ­δό­τες να υπε­ρα­σπί­ζο­νται σθεναρά την εθνική ασφά­λεια της πατρί­δας μας;.

Η δεύτερη παρα­πλη­ρο­φό­ρηση αφορά την επιλογή της χώρας να στη­ρί­ξει το δίκαιο αγώνα της Ουκρα­νίας να υπε­ρα­σπι­στεί την εθνική της ανε­ξαρ­τη­σία από έναν εισβο­λέα όπου κόντρα στους κανόνες του διε­θνούς δικαίου επι­διώ­κει να επι­βά­λει το δίκαιο του ισχυρού. Στο πλαίσιο του ίδιου αφη­γή­μα­τος εντάσ­σε­ται και η παρα­πλη­ρο­φό­ρηση για την απο­στολή οπλι­σμού από την Ελλάδα στην Ουκρα­νία, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας την ασφά­λεια των ελλη­νι­κών νησιών.

Όπως έχω τονίσει σε προη­γού­μενο άρθρο μου, αν και μας ζητή­θηκε, η Ελλάδα δεν έδωσε τανκς, δεν έδωσε αερο­πλάνα F16, αλλά ούτε και αντια­ε­ρο­πο­ρικά συστή­ματα. Ο ελά­χι­στος στρα­τιω­τι­κός εξο­πλι­σμός που έδωσε ήταν μη ανα­γκαίος, η από­συρση και  κατα­στροφή του από τις ένοπλες δυνά­μεις θα κόστιζε πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και δεν απο­δυ­να­μώ­θηκε η ασφά­λεια των ελλη­νι­κών νησιών.

Οι ίδιοι άνθρω­ποι που κατη­γο­ρού­σαν την πολι­τική ηγεσία της Ελλάδας για τις ανωτέρω επι­λο­γές, κατη­γο­ρούν σήμερα τον Πρω­θυ­πουργό κ. Κυριάκο Μητσο­τάκη για δήθεν διεθνή απο­δυ­νά­μωση της Ελλάδας και γιατί δεν προ­σκλή­θηκε η Ελλάδα στη Σύνοδο των προ­θύ­μων που συγκά­λεσε ο Βρε­τα­νός Πρω­θυ­πουρ­γός κ. Στάρμερ στο Λονδίνο, στις 2 Μαρτίου 2025.

Το γεγονός, ότι η μη παρου­σία του Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού να ήταν απο­τέ­λε­σμα εθνικής στρα­τη­γι­κής επι­λο­γής, δεν το ανα­φέ­ρει κανείς διότι δεν συμ­φέ­ρει το αφήγημα της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης.

Και στρα­τη­γική επιλογή να μην ήταν όμως, θέτω το ερώτημα σε όλες αυτές τις φωνές της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης. Η Ελλάδα είναι πρόθυμη; Είναι δια­τε­θει­μένη να στείλει στρατό στην Ουκρα­νία;

Την προη­γού­μενη Πέμπτη 5/3/25, ο Ρώσος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Σεργκέι Λαβρόφ σύμφωνα με το ρωσικό πρα­κτο­ρείο Tass, διε­μή­νυσε στον κ. Μακρόν, ότι η παρου­σία ευρω­παϊ­κών δυνά­μεων στην Ουκρα­νία θα σημαί­νει άμεσο πόλεμο από τις ευρω­παϊ­κές χώρες κατά της Ρωσίας.

Αυτοί που ανα­πτύσ­σουν την ανωτέρω προ­πα­γαν­δι­στική ρητο­ρική ας μας απα­ντή­σουν. Θέλουν η Ελλάδα να μπει σε πόλεμο με τη Ρωσία για την Ουκρα­νία; Αν θέλουν να βγουν και να μας το πουν.

Ας ανα­λο­γι­στεί λοιπόν ο κάθε καλό­πι­στος ανα­γνώ­στης, τι χαμό θα προ­κα­λού­σαν οι ίδιοι προ­πα­γαν­δι­στές και τα πλη­ρω­μένα παπα­γα­λά­κια των ξένων κέντρων εξου­σίας στην Ελλάδα, αν ο Πρω­θυ­πουρ­γός συμ­με­τείχε σε αυτή τη Σύνοδο των Προ­θύ­μων με θέμα την απο­στολή ελλη­νι­κών στρα­τευ­μά­των στην Ουκρα­νία.

Επίσης, η Μεγάλη Βρε­τα­νία είναι εκτός Ε.Ε. και διορ­γά­νωσε μια μονο­με­ρής πρω­το­βου­λία πρω­τί­στως για να διε­ρευ­νή­σει τις πιθα­νό­τη­τες προ­θύ­μων χωρών να εμπλα­κούν σε μια οιωνοί ειρη­νευ­τική απο­στολή στην Ουκρα­νία που απο­τε­λεί αιτία πολέμου για τη Ρωσία και δευ­τε­ρευό­ντως, για να ενι­σχύ­σει το γεω­πο­λι­τικό της απο­τύ­πωμα στην Ευρώπη μετά τη στρα­τη­γική επιλογή των ΗΠΑ να απο­συρ­θούν.

Μια συμ­με­τοχή του Έλληνα Πρω­θυ­πουρ­γού σε αυτή τη Σύνοδο θα συνέ­φερε την Ελλάδα όταν το ζητού­μενο για την Ευρώπη, είναι οι απο­φά­σεις να ληφθούν εντός του Ευρω­παϊ­κού πλαι­σίου;

Τέλος, απί­στευτη παρα­πλη­ρο­φό­ρηση γίνεται για τη συμ­με­τοχή του Τούρκου ΥΠΕΞ κ. Χακάν Φιντάν στην εν λόγω Σύνοδο και την πιθα­νό­τητα συμ­με­το­χής της Τουρ­κίας στην ευρω­παϊκή άμυνα.

Το ενδε­χό­μενο ο Έλληνας Πρω­θυ­πουρ­γός να μην πήγε στο Λονδίνο, διότι θεώρησε υπο­κρι­τική και προ­σβλη­τική την πρό­σκληση στην Τουρκία, που έχει δια­πρά­ξει ακριβώς, ότι η Ρωσία στην Ουκρα­νία με την τουρ­κική εισβολή και κατοχή της βόρειας Κύπρου δεν το ανα­φέ­ρει κανείς, διότι επίσης, δεν συμ­φέ­ρει το προ­πα­γαν­δι­στικό αφήγημα.

Σε σχέση με τη συμ­με­τοχή της Τουρ­κίας στην ευρω­παϊκή άμυνα, θα πρέπει να ενη­με­ρω­θεί ο κόσμος, ότι η επι­δί­ωξη αυτή από μέρους της Τουρ­κίας δεν είναι και­νού­ρια. Πάνω από μια τετρα­ε­τία επι­διώ­κει ανε­πι­τυ­χώς αυτό το στόχο η Τουρκία, λόγω της σθε­να­ρής στάσης της Ελλάδας και των συμ­μά­χων της.

Για του λόγου το αληθές, ο γράφων το παρόν άρθρο, στις 18 Οκτω­βρίου 2022 συμ­με­τέ­χων ως Γενικός Διευ­θυ­ντής της Γενικής Διεύ­θυν­σης Πολι­τι­κής Εθνικής Άμυνας & Διεθνών Σχέσεων (ΓΔΠΕΑΔΣ) του Υπουρ­γείου Εθνικής Άμυνας, στη Σύνοδο των Διευ­θυ­ντών Αμυ­ντι­κής Πολι­τι­κής της Ε.Ε. που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις Βρυ­ξέλ­λες, είχα τονίσει στους ομο­λό­γους μου, ότι η Ελλάδα σε καμία περί­πτωση δεν θα συνη­γο­ρή­σει στην στήριξη της τουρ­κι­κής αμυ­ντι­κής βιο­μη­χα­νίας και την προ­μή­θεια τουρ­κι­κού στρα­τιω­τι­κού εξο­πλι­σμού μέσω του Ευρω­παϊ­κού Μηχα­νι­σμού για την Ειρήνη (EPF), δεδο­μέ­νου του συλ­λο­γι­κού χαρα­κτήρα του εν λόγω μηχα­νι­σμού με συνει­σφο­ρές προ­ερ­χό­με­νες από τους εθνι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των κρατών μελών.

Το ίδιο συμ­βαί­νει και σήμερα. Εκτός από τον Έλληνα Πρω­θυ­πουργό κ. Μητσο­τάκη και ο Γάλλος Πρό­ε­δρος κ. Μακρόν είναι αντί­θε­τος σε μια τέτοια προ­ο­πτική και δια­φώ­νησε ανοικτά με τον Γερμανό ομόλογό του.

Η ίδια προ­πα­γάνδα και επι­χεί­ρηση παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης διε­ξά­γε­ται αυτή την περίοδο και για τη σχέση του Έλληνα Πρω­θυ­πουρ­γού με τον Αμε­ρι­κανό Πρόεδρο κ. Τράμπ παρά το γεγονός, ότι ο Έλληνας ΥΠΕΞ κ. Γερα­πε­τρί­της είχε πρό­σφατα μια άκρως επι­τυ­χη­μένη συνά­ντηση με τον ομόλογό του στην Ουά­σιγ­κτον και προ­ε­τοι­μά­ζε­ται επίσημη επί­σκεψη του κ. Μητσο­τάκη στο Λευκό Οίκο.

Λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη μεγάλη έκταση του παρό­ντος άρθρου, δεν έχω τη δυνα­τό­τητα να ανα­φερθώ εκτενώς στα αφη­γή­ματα της εν λόγω επι­χεί­ρη­σης παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης, ώστε μέσω επι­χει­ρη­μά­των να τα απο­δο­μήσω. Ίσως επα­νέλθω σε κάποιο άλλο άρθρο μου.

Συνο­ψί­ζο­ντας την αναφορά μου στην ανωτέρω υβρι­δι­κού χαρα­κτήρα εκστρα­τεία, όπου μέσω πλη­ρο­φο­ρια­κών και ψυχο­λο­γι­κών επι­χει­ρή­σεων επι­διώ­κε­ται η απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση της χώρας, επι­ση­μαίνω για ακόμη μια φορά την ανα­γκαιό­τητα ενί­σχυ­σης της εθνικής ανθε­κτι­κό­τη­τας.

Εν κατα­κλείδι, σε αυτό το νέο κόσμο που ανα­δια­τάσ­σε­ται, η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, διότι έχει δικαιω­θεί από τις έως τώρα στρα­τη­γι­κές της επι­λο­γές.

Μια κρίση εκτός από τα δεινά που προ­κα­λεί, δημιουρ­γεί και ευκαι­ρίες.

Αυτό που χρειά­ζε­ται η Ελλάδα είναι να δια­δρα­μα­τί­σει σημα­ντικό ρόλο στη μεταρ­ρύθ­μιση του πολυ­με­ρούς συστή­μα­τος παγκό­σμιας δια­κυ­βέρ­νη­σης, να ενδυ­να­μώ­σει τη σχέση της με τους στρα­τη­γι­κούς συμ­μά­χους της και να αξιο­ποι­ή­σει τις στρα­τη­γι­κές ευκαι­ρίες που θα προ­κύ­ψουν, ώστε μέσω της άσκησης πιο ενερ­γούς και πολυ­διά­στα­της διπλω­μα­τίας, να αυξήσει το γεω­πο­λι­τικό της απο­τύ­πωμα.

Δρ. Κων­στα­ντί­νος Π. Μπα­λω­μέ­νος

Πολι­τι­κός Επι­στή­μο­νας – Διε­θνο­λό­γος

Πρώην Γενικός Διευ­θυ­ντής – Γενικής Διεύ­θυν­σης

Πολι­τι­κής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων (ΓΔΠΕΑΔΣ)

Υπουρ­γείου Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ)