Π. Εγγλέζος: Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει άλλη μια τραγωδία ένας αριθμός σε μια μαύρη λίστα

“Δεν βρι­σκό­μα­στε εδώ απλώς για να θρη­νή­σουμε. Βρι­σκό­μα­στε για να φωνά­ξουμε πως δεν θα επι­τρέ­ψουμε να ξεχα­στεί. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να γίνει άλλη μια τρα­γω­δία ένας αριθμός σε μια μαύρη λίστα. Δεν θα δεχτούμε να συνε­χί­σουμε να ζούμε σε ένα σύστημα που θέτει το κέρδος πάνω από την ανθρώ­πινη ζωή, που αδια­φο­ρεί για αδια­φο­ρεί για τις ανθρώ­πι­νες ζωές .Το χρω­στάμε στους ανθρώ­πους που χάθηκαν, το χρω­στάμε στις οικο­γέ­νειές τους, το χρω­στάμε στον ίδιο μας τον εαυτό, φωνά­ζουμε για αυτούς που έχασαν τα παιδιά τους , για εμάς που έχουμε παιδιά αλλά και για τα παιδιά μας που αύριο θα κάνουν τα δικά τους παιδιά .Απαι­τούμε αλήθεια, δικαιο­σύνη και, πάνω απ’ όλα, αλλαγή. Αλλαγή στις πολι­τι­κές που αγνοούν την ασφά­λεια των πολιτών, αλλαγή στη νοο­τρο­πία της δια­φο­ράς, αλλαγή σε ένα κράτος που πρέπει να προ­στα­τεύ­σει τη ζωή μας”

Αυτό τόνισε με ανάρ­τηση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο πρό­ε­δρος του Εργα­τι­κού Κέντρου κ. Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος. Η ανάρ­τηση του έχει ως εξής:

Δεν ξανά­γινε τέτοια μάζωξη, τέτοια παρου­σία κόσμου, πολλά μπράβο στο κόσμο της Ρόδου μας .

Με την ιδιό­τητα του προ­έ­δρου του εργα­τι­κού κέντρου έκανα την παρα­κάτω τοπο­θέ­τηση εκπρο­σω­πώ­ντας τα 23 Σωμα­τεία της δύναμης της πλειο­ψη­φίας του ΕΚΡ που δυνα­μικά έδωσαν το παρών….

Σήμερα βρι­σκό­μα­στε εδώ για να τιμή­σουμε τη μνήμη των θυμάτων της τρα­γω­δίας των Τεμπών. Δυο χρόνια πέρασαν από εκείνη τη νύχτα που σημα­το­δό­τησε τις ζωές μας, από τη στιγμή που χάθηκαν άδικα νέοι άνθρω­ποι, εργα­ζό­με­νοι, συνάν­θρω­ποί μας. Δυο χρόνια και ακόμα η αλήθεια πονάει, γιατί γνω­ρί­ζουμε καλά πως αυτή η κατα­στροφή δεν ήταν ένα τυχαίο ατύχημα, αλλά ένα έγκλημα που μπο­ρούσε να απο­φευ­χθεί.

Δεν βρι­σκό­μα­στε εδώ απλώς για να θρη­νή­σουμε. Βρι­σκό­μα­στε για να φωνά­ξουμε πως δεν θα επι­τρέ­ψουμε να ξεχα­στεί. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να γίνει άλλη μια τρα­γω­δία ένας αριθμός σε μια μαύρη λίστα. Δεν θα δεχτούμε να συνε­χί­σουμε να ζούμε σε ένα σύστημα που θέτει το κέρδος πάνω από την ανθρώ­πινη ζωή, που αδια­φο­ρεί για αδια­φο­ρεί για τις ανθρώ­πι­νες ζωές .

Το χρω­στάμε στους ανθρώ­πους που χάθηκαν, το χρω­στάμε στις οικο­γέ­νειές τους, το χρω­στάμε στον ίδιο μας τον εαυτό, φωνά­ζουμε για αυτούς που έχασαν τα παιδιά τους , για εμάς που έχουμε παιδιά αλλά και για τα παιδιά μας που αύριο θα κάνουν τα δικά τους παιδιά .Απαι­τούμε αλήθεια, δικαιο­σύνη και, πάνω απ’ όλα, αλλαγή. Αλλαγή στις πολι­τι­κές που αγνοούν την ασφά­λεια των πολιτών, αλλαγή στη νοο­τρο­πία της δια­φο­ράς, αλλαγή σε ένα κράτος που πρέπει να προ­στα­τεύ­σει τη ζωή μας.

Δεν ζητάμε πολλά. Ζητάμε το αυτο­νό­ητο: να μπο­ρούμε να ταξι­δεύ­ουμε με ασφά­λεια, να δου­λεύ­ουμε χωρίς φόβο, να ζούμε χωρίς να κιν­δυ­νεύει καθη­με­ρινά η ζωή μας , χωρίς το πάμε και όπου βγει …

Η σημε­ρινή ημέρα είναι ημέρα μνήμης, αλλά και ημέρα ευθύνης. Ευθύνης να μη σιω­πή­σουμε, να μην αφή­σουμε τη λήθη να σκε­πά­σει την αλήθεια, να διεκ­δι­κή­σουμε ένα μέλλον όπου τέτοιες τρα­γω­δίες δεν θα επα­να­λη­φτούν ποτέ ξανά.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ – ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

&;