Γιάννης Παππάς στη Βουλή: «Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η τραγωδία των Τεμπών αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης»

Χθες στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής για την πρόταση δυσπι­στίας τοπο­θε­τή­θηκε ο πρώην Υφυ­πουρ­γός και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, Γιάννης Παππάς στέλ­νο­ντας ηχηρό μήνυμα κατά της πολι­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης της τρα­γω­δίας των Τεμπών.

«Η Ελλάδα θρηνεί 57 ψυχές. Οι οικο­γέ­νειες τους ζητούν δικαιο­σύνη, όχι πολι­τικά παι­χνί­δια. Η κοι­νω­νία απαιτεί αλήθεια και απα­ντή­σεις, όχι διχασμό και μικρο­πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Δεν υπάρχει άνθρω­πος σε αυτή την αίθουσα που να μην πόνεσε, που να μην σοκα­ρί­στηκε, που να μην ανα­ρω­τή­θηκε πώς φτάσαμε ως εδώ και πώς θα δια­σφα­λί­σουμε ότι δεν θα ξανα­συμ­βεί», τόνισε ο κ. Παππάς.

Στη συνέ­χεια, επέ­κρινε έντονα την Αντι­πο­λί­τευση για τον τρόπο που επι­λέ­γει να δια­χει­ρι­στεί το ζήτημα: «Η οργή του κόσμου είναι δικαιο­λο­γη­μένη. Αλλά η οργή αυτή δεν πρέπει να γίνει εργα­λείο για μικρο­πο­λι­τικά οφέλη. Είναι ντροπή να στή­νο­νται πολι­τικά παι­χνί­δια πάνω στον πόνο των οικο­γε­νειών. Κανείς δεν έχει το δικαί­ωμα να χρη­σι­μο­ποιεί μια εθνική τρα­γω­δία για να χτίσει αφη­γή­ματα και να διχάσει την κοι­νω­νία».

Ο κ. Παππάς ξεκα­θά­ρισε ότι η Δικαιο­σύνη θα κάνει το έργο της ανε­πη­ρέ­α­στη και πως η κυβέρ­νηση έχει απο­δεί­ξει ότι δεν φοβάται την αλήθεια. «Όποιος ψάχνει για συγκά­λυψη, ας κοι­τά­ξει αλλού. Εμείς δεν θα αφή­σουμε καμία σκιά. Το χρέος μας είναι να τιμή­σουμε τη μνήμη των θυμάτων με πράξεις, όχι με πολι­τικά συν­θή­ματα και κούφιες καταγ­γε­λίες».

Κλεί­νο­ντας, κάλεσε όλες τις πολι­τι­κές δυνά­μεις να σταθούν στο ύψος των περι­στά­σεων. «Ας στα­μα­τή­σουν κάποιοι να παίζουν με τον ανθρώ­πινο πόνο. Η κοι­νω­νία ζητά σεβασμό, δικαιο­σύνη και ασφά­λεια, όχι φθηνή εκμε­τάλ­λευση. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να μετα­τρα­πεί η τρα­γω­δία των Τεμπών σε πολι­τικό όπλο στα χέρια όσων επεν­δύ­ουν στον διχασμό».

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη η ομιλία του Βου­λευτή στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής για την πρόταση δυσπι­στίας:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: Ευχα­ρι­στώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Θα ήθελα ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε, από τον χρόνο σας και από τον χρόνο όλων εδώ, γιατί σήμερα τα Δωδε­κά­νησα γιορ­τά­ζουν την ενσω­μά­τωση με τη μητέρα πατρίδα, με τη μητέρα Ελλάδα, σήμερα 7 Μαρτίου, μια μέρα γεμάτη ιστο­ρική μνήμη, εθνική περη­φά­νια και συγκί­νηση. Είναι η ημέρα που τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες των προ­γό­νων μας, που πολέ­μη­σαν με πίστη και αυτα­πάρ­νηση για να γίνει το όνειρο της ελευ­θε­ρίας πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Αν και δεν θα μπορέσω να βρί­σκο­μαι σήμερα 7 Μαρτίου στις εορ­τα­στι­κές εκδη­λώ­σεις στα νησιά μου, η καρδιά μου και η σκέψη μου θα είναι εκεί ανάμεσα στους συμπα­τριώ­τες μου, υψώ­νο­ντας μαζί τους τη γαλα­νό­λευκη.

Η Δωδε­κά­νη­σος είναι και θα παρα­μεί­νει σύμβολο εθνικής υπε­ρη­φά­νειας, ένα κόσμημα του Αιγαίου, που πάντα θα φωτίζει την Ελλάδα με την ιστορία της, τον πολι­τι­σμό της και το αδά­μα­στο πνεύμα της.

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι Υπουρ­γοί, κυρίες και κύριοι Βου­λευ­τές, ποτέ δεν περί­μενα ότι θα λάβω τον λόγο σε μια τέτοια δια­δι­κα­σία υπό αυτές τις συν­θή­κες και εξηγώ τους λόγους. Πριν από δύο χρόνια το δυστύ­χημα στα Τέμπη μας σημά­δεψε όλους και όλες ανε­ξαι­ρέ­τως. Είναι μια πληγή που αιμορ­ρα­γεί και δεν κλείνει, μια ανεί­πωτη τρα­γω­δία που δεν πρό­κει­ται να ξεχά­σουμε ποτέ. Δεν θα ξεχά­σουμε τους πενήντα επτά συμπο­λί­τες μας που έφυγαν από τη ζωή. Μπροστά σε φίλους και συγ­γε­νείς τους σκύ­βουμε το κεφάλι, χωρίς «ναι μεν, αλλά». Οφεί­λουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας όσα λένε οι γονείς και οι συγ­γε­νείς και την οργή και τη θλίψη της κοι­νω­νίας. Το χρέος μας είναι να εργα­στούμε για να μην ξανα­συμ­βεί κάτι τέτοιο. Είναι χρέος όλων μας ανε­ξαι­ρέ­τως.

Εδώ, όμως, κυρίες και κύριοι, δεν συζη­τάμε τι πρέπει να γίνει και τι θέλει η κάθε πολι­τική δύναμη να γίνει. Εδώ, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, γίνεται κάτι ντρο­πια­στικό. Γίνεται πλει­στη­ρια­σμός συμπό­νιας.

Υπάρ­χουν κόμματα και αρχηγοί κομ­μά­των και Βου­λευ­τές που δια­φη­μί­ζουν τη στε­να­χώ­ρια τους και τη συμπό­νια τους. Αυτό είναι ντροπή, για να μην πω καμία χει­ρό­τερη λέξη, επειδή είμαστε στη Βουλή, ένα χώρο που εγώ προ­σω­πικά τον σέβομαι και τον τιμώ.

Φτάνει, κυρίες και κύριοι της Αντι­πο­λί­τευ­σης, δεν δέχομαι να υπονοεί κανείς ότι εγώ ή κάποιος συνά­δελ­φός μου στε­να­χω­ρή­θηκε ή πόνεσε λιγό­τερο από κάποιον άλλον. Βάλτε, επι­τέ­λους, ένα όριο. Σεβα­στείτε τον ανθρώ­πινο πόνο. Και, επι­τέ­λους, ακόμα δεν έχει εφευ­ρε­θεί το πονό­με­τρο.

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, οι Βου­λευ­τές και τα στελέχη της Αντι­πο­λί­τευ­σης αρέ­σκο­νται να λένε για συγκά­λυψη. Ποια συγκά­λυψη και με ποιον τρόπο; Από την πρώτη στιγμή η Κυβέρ­νηση ανέλαβε την ευθύνη. Δεν κρύ­φτηκε κανένας. Δεν επι­χει­ρή­σαμε να καλύ­ψουμε τίποτα. Η δικαιο­σύνη κάνει τη δουλειά της απε­ρί­σπα­στη, όπως πρέπει πάντα να κάνει.

Και ρωτώ: Αν θέλαμε να συγκα­λύ­ψουμε, θα τα κάναμε όλα αυτά; Θα στέλ­ναμε τις έρευνες στη δικαιο­σύνη; Θα αφήναμε τους εισαγ­γε­λείς να κάνουν ανε­ξάρ­τητη δουλειά; Θα ανα­λαμ­βά­ναμε το πολι­τικό κόστος για λάθη που έγιναν εδώ και δεκα­ε­τίες;

Όχι, κυρίες και κύριοι, η συγκά­λυψη γίνεται με σιωπή και αδρά­νεια. Εμείς, αντί­θετα, επι­λέ­ξαμε τη δια­φά­νεια και τη δράση. Όσοι σήμερα υπο­δύ­ε­στε ότι κόπτε­στε για δικαιο­σύνη είστε οι πρώτοι που την απα­ξιώ­νε­ται και την αμφι­σβη­τεί­ται.

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, υπάρ­χουν εκείνοι που δεν πιστεύ­ουν στη δικαιο­σύνη, αλλά σε λαϊκά δικα­στή­ρια και τις κρε­μά­λες που κρά­δαι­ναν πριν το 2015. Υπάρ­χουν και εκείνοι που θέλουν δικαιο­σύνη με ad hoc απο­φά­σεις, που είναι σύμ­φω­νες με τα συμ­φέ­ρο­ντά τους, γι’ αυτό και επι­τί­θε­νται στους δικα­στι­κούς και σε εισαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς με πρω­το­φανή σφο­δρό­τητα, παρα­βιά­ζο­ντας κάθε θεσμική υπο­χρέ­ωση να τηρούν τους νόμους και το Σύνταγμα. Υπάρ­χουν και εκείνοι που δεν κατα­λα­βαί­νουν τι λένε. Είναι οι χρή­σι­μοι ηλίθιοι των δύο παρα­πάνω. Και όπως δεν κατα­λα­βαί­νουν τι λένε, δεν κατα­λα­βαί­νουν και τι κάνουν, απο­δο­μώ­ντας τη δικαιο­σύνη.

Πάμε τώρα να δούμε τι θέλει να κάνει αυτός ο συνε­ται­ρι­σμός του ΣΥΡΙΖΑ 1, ΣΥΡΙΖΑ 2, ΣΥΡΙΖΑ 3 και ΣΥΡΙΖΑ 4 εκεί πίσω με το ΠΑΣΟΚ, γιατί για συνε­ται­ρι­σμό μιλάμε. Έτσι είστε και εσείς λει­τουρ­γείτε. Η πρω­το­φα­νής πρόταση δυσπι­στίας, που κατα­τέ­θηκε, δεν έχει καμία απο­λύ­τως αιτία. Δεν κατα­τί­θε­ται για να απο­δο­θούν ευθύνες με σοβαρό και θεσμικό τρόπο. Δεν σας ενδια­φέ­ρει απλά. Κατα­τί­θε­ται, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ βλέπουν το δυστύ­χημα στα Τέμπη ως ευκαι­ρία για να πλήξουν την Κυβέρ­νηση.

Εδώ και μήνες βλέ­πουμε έναν καλά οργα­νω­μένο μηχα­νι­σμό της Αντι­πο­λί­τευ­σης να θέλει να συγκα­λύ­ψει τη στό­χευση. Ποια είναι η στό­χευση; Να ανέλθει στην εξουσία. Αυτό προ­σπα­θή­σατε να συγκα­λύ­ψετε. Δεν σας ενδια­φέ­ρει καθόλου η δικαιο­σύνη. Είστε ένας πολι­τι­κός συνε­ται­ρι­σμός, που εμπο­ρεύ­ε­ται την οργή, που χτίζει αφήγημα πάνω σε πένθιμα μνη­μό­συνα, που χρη­σι­μο­ποιεί τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων ως πολι­τικά όπλα. Εκεί φτάσατε και θα έπρεπε να ντρέ­πε­στε γι’ αυτό που κάνετε. Εδώ μιλάμε για ψυχές, που ζητούν δικαί­ωση, για οικο­γέ­νειες, για γονείς που ζητούν δικαί­ωση και δεν υπάρχει άνθρω­πος που να έχει σώας τας φρένας και να μην θέλει δικαιο­σύνη και δικαί­ωση.

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, η αλήθεια είναι μία. Δεν ενδια­φέ­ρο­νται για την διε­ρεύ­νηση της τρα­γω­δίας των Τεμπών. Δεν τους νοιάζει η απόδοση δικαιο­σύ­νης. Δεν θέλουν να βρεθούν οι πραγ­μα­τι­κές ευθύνες. Το μόνο που τους απα­σχο­λεί είναι πώς θα ρίξουν την Κυβέρ­νηση, μια κυβέρ­νηση που μπορεί να έχει καθυ­στε­ρή­σει κάποια πράγ­ματα ή να κάνει κάποια μικρά λάθη, αλλά να είναι απο­φα­σι­σμένη να φέρει απο­τε­λέ­σματα.

Ρωτάμε, λοιπόν, τι σχέση έχει το αίτημά τους για εκλογές με την αλήθεια; Τι σχέση έχει το αίτημά τους με τη δικαιο­σύνη; Η απά­ντηση είναι προ­φα­νής. Καμία. Επεν­δύ­ουν στο χάος, γιατί δεν έχουν πρό­γραμμα. Τι μας είπαν τόσες μέρες; Τίποτα απο­λύ­τως. Παίζουν με την οργή των πολιτών, γιατί δεν έχουν λύσεις. Εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται μια εθνική τρα­γω­δία για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν μικρο­κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. Δεν τους νοιάζει εάν η οικο­νο­μία ανα­πτύσ­σε­ται, εάν η χώρα μας έχει ξανα­βρεί την αξιο­πι­στία της, εάν οι επεν­δύ­σεις αυξά­νο­νται και δημιουρ­γούν νέες θέσεις εργα­σίας, νέες δου­λειές. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να ξανα­φέ­ρουν την αστά­θεια, την αβε­βαιό­τητα, το χάος.

Και επειδή δεν μπορούν να μιλή­σουν για την επόμενη μέρα, τι κάνουν; Προ­σπα­θούν να διχά­σουν, γιατί δεν έχουν κάτι να προ­τεί­νουν που να ενώνει. Δεν ακού­σαμε κάτι εδώ μέσα από τους κύριους της Αντι­πο­λί­τευ­σης που να ενώνει τον ελλη­νικό λαό, γι’ αυτό και η πρόταση δυσπι­στίας θα πέσει στο κενό, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, όχι μόνο εδώ στη Βουλή, αλλά και στην κοι­νω­νία. Γιατί και η κοι­νω­νία κατα­λα­βαί­νει, αντι­λαμ­βά­νε­ται, αισθά­νε­ται, βλέπει, γιατί οι Έλληνες θέλουν στα­θε­ρό­τητα, θέλουν αλήθεια, θέλουν δικαιο­σύνη και η δικαιο­σύνη δεν απο­νέ­με­ται από τα κόμματα, δεν απο­νέ­με­ται από τηλε­ο­πτικά πάνελ. Δικαιο­σύνη απο­νέ­μουν οι δικα­στές. Και αυτή η Κυβέρ­νηση, πιστέψτε με, θα δια­σφα­λί­σει ότι η αλήθεια θα λάμψει, ότι οι ευθύνες θα απο­δο­θούν, ότι δεν θα υπάρξει καμία σκιά.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Οδυσ­σέας Κων­στα­ντι­νό­που­λος): Ολο­κλη­ρώ­στε, σας παρα­καλώ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: Θα ήθελα την ανοχή σας για ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε.

Όλα τα άλλα είναι πολι­τική εκμε­τάλ­λευση και σ’ αυτό απα­ντάμε με ξεκά­θαρη φωνή. Όχι άλλο διχασμό, όχι άλλη ανευ­θυ­νό­τητα. Η χώρα μας έχει περάσει πολλά, έχει γνω­ρί­σει τρα­γω­δίες, σκάν­δαλα κρίσεις και κάθε φορά υπήρχαν αυτοί που προ­σπα­θού­σαν να εκμε­ταλ­λευ­τούν τον πόνο για πολι­τικά κέρδη. Σε μια δημο­κρα­τία, όμως, η πολι­τική οφείλει να είναι πεδίο ευθύνης και όχι πεδίο δημα­γω­γίας.

Ας δούμε τι λένε οι ίδιοι οι πολίτες, οι πολίτες που θρή­νη­σαν, που εξορ­γί­στη­καν, αλλά πάνω από όλα ζητούν ένα πράγμα, δικαιο­σύνη, όχι πολι­τική εκμε­τάλ­λευση, όχι πολι­τικό τσίρκο. Ζητούν να απο­δο­θούν ευθύνες, όχι να στηθούν πολι­τικά παι­χνί­δια. Και εδώ είναι που δια­φέ­ρουμε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Οδυσ­σέας Κων­στα­ντι­νό­που­λος): Εγώ σας το έδωσα το ένα λεπτό.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: Ολο­κλη­ρώνω, κύριε Πρόεδρε. Ευχα­ρι­στώ και συγ­χω­ρέ­στε με. Θα ήθελα την ανοχή σας, επειδή μίλησα για τα Δωδε­κά­νησα στην αρχή.

Εμείς σκύ­βουμε ευλα­βικά το κεφάλι στη μνήμη των θυμάτων. Δεν θα τους ξεχά­σουμε. Δεν θα ξεχά­σουμε τις οικο­γέ­νειές τους. Δεσμευό­μα­στε ότι θα δου­λέ­ψουμε σκληρά και ακόμα πιο σκληρά για να διορ­θώ­σουμε τα λάθη του παρελ­θό­ντος, να κάνουμε τα ελλη­νικά τρένα πιο ασφαλή, να κάνουμε την Ελλάδα μας πιο ασφαλή. Δεν θα μπούμε σ’ αυτόν τον βούρκο που θέλετε να δημιουρ­γή­σετε εδώ αυτές τις μέρες. Δεν θα γίνουμε μέρος αυτής της φαρ­σο­κω­μω­δίας που στήνετε σήμερα στη Βουλή, γιατί στο τέλος η αλήθεια πάντα νικάει το ψέμα.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ.