Σοφία Ζαχαράκη: φέρουμε ευθύνες για την εντύπωση ή για την έλλειψη εμπιστοσύνης

Στα ερω­τή­μα­τα από που αντλεί η κυ­βέρ­νη­ση τα επι­χει­ρή­μα­τα και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κά­ποιοι θέ­λουν απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της χώρας και τι ση­μαί­νει κά­θαρ­ση στην υπό­θε­ση της τρα­γω­δί­ας των Τε­μπών δίνει απα­ντή­σεις η Σοφία Ζα­χα­ρά­κη.

Η  Υπουρ­γός Κοι­νω­νι­κής Συ­νο­χής και Οι­κο­γέ­νειας ερω­τη­θεί­σα για τα περί απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης – με αφορ­μή την υπό­θε­ση των Τε­μπών και το οποίο επι­χεί­ρη­μα συ­νε­χώς ανα­φέ­ρουν κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη-  είπε ότι τα ακρι­βή λόγια που χρη­σι­μο­ποιού­με (σ.σ κυ­βέρ­νη­ση), γιατί τα χρη­σι­μο­ποί­η­σα και εγώ, μετά από με­γά­λη πε­ρι­συλ­λο­γή, δεν θα μπο­ρού­σα, ούτε θα ήθελα ποτέ να ξε­κι­νή­σω ένα κε­φά­λαιο δια­λό­γου, αν δεν υπήρ­χε μια πε­ριρ­ρέ­ου­σα ατμό­σφαι­ρα. Που δεν είναι απλά εντύ­πω­ση. «Αυτός ο ελέ­φα­ντας, ο οποί­ος απο­τυ­πώ­νε­ται στο δια­δι­κτυα­κό εκ­φο­βι­σμό, τον οποίο λαμ­βά­νου­με πάρα πολλά μέλη της κυ­βέρ­νη­σης ή στο κομ­μά­τι των δη­μο­σί­ων δη­λώ­σε­ων. Ακόμη και στην αντι­πο­λί­τευ­ση που πη­γαί­νει ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα. Εγώ δέ­χο­μαι την κρι­τι­κή, δέ­χο­μαι την κρι­τι­κή πάντα πολύ κα­λο­προ­αί­ρε­τα».

Η υπουρ­γός Κοι­νω­νι­κής Συ­νο­χής και Οι­κο­γέ­νειας κ. Σοφία Ζα­χα­ρά­κη με την δη­μο­σιο­γρά­φο του in κ. Ελένη Στερ­γί­ου

Για την κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση

Αυτό το οποίο όμως με προ­βλη­μα­τί­ζει έντο­να- και εκεί  είναι η αλή­θεια ότι επα­να­στα­τώ, ότι επα­να­στα­τού­με, είναι όταν βλέ­που­με ότι υπάρ­χει ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα, έτσι ώστε κά­ποιος από το να κρι­τι­κά­ρει ή να ζη­τή­σει ευ­λό­γως απα­ντή­σεις αρ­χί­ζει να χα­ρα­κτη­ρί­ζει. Και έχου­με πια κου­ρα­στεί με τους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς. Θεωρώ ότι δεν βοη­θούν σε τί­πο­τα, γιατί ο δεύ­τε­ρος ελέ­φα­ντας στο δω­μά­τιο είναι αυτό το οποίο κα­τα­γρά­φε­ται αυτή τη στιγ­μή στις ψυχές. Γιατί όταν εξα­πο­λύ­ουν κα­τη­γο­ρί­ες χωρίς να υπάρ­χει από πίσω τεκ­μη­ρί­ω­ση. Λένε κυ­βέρ­νη­ση δο­λο­φό­νων {..}. Όταν το λες και κα­τα­γρά­φε­ται αυτός που ακού­ει και θα γυ­ρί­σει πίσω στο σπίτι, θα μι­λή­σει με την οι­κο­γέ­νεια, θα πάει στο κα­φε­νείο, θα πάει να μι­λή­σει με την παρέα του. Τι θα πει ; Δεν θα έχει εντυ­πω­θεί αυτό το πράγ­μα;

«Φέ­ρου­με τε­ρά­στια ευ­θύ­νη για αυτή την εντύ­πω­ση ή για την έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης»

Ανα­φο­ρι­κά με την κοινή γνώμη, η οποία αμ­φι­σβη­τεί σε πολύ με­γά­λο πο­σο­στό,  τους Θε­σμούς και ως προς τα αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα στις ποιο­τι­κές με­τρή­σεις για την κυ­βέρ­νη­ση η υπουρ­γός ανα­φέ­ρει: Να σκε­φτού­με λίγο δια­χρο­νι­κά πως δια­μορ­φώ­νε­ται η κοινή αντί­λη­ψη, η δη­μό­σια αντί­λη­ψη. Η αντί­λη­ψη του κοι­νού δεν δια­μορ­φώ­νε­ται και  από το πώς θα κά­νου­με σή­με­ρα εμείς οι δύο τον διά­λο­γο μας;  Δεν δια­μορ­φώ­νε­ται με το πώς θα πάμε να απα­ντή­σου­με κοι­νο­βου­λευ­τι­κά μια επί­και­ρη ερώ­τη­ση ή πώς θα στα­θού­με σε ένα πάνελ ή τε­λι­κά τι θα επι­λέ­ξου­με να βά­λου­με σε μια ανα­κοί­νω­ση; Γιατί εγώ έχω ζήσει και την κα­τά­στα­ση, ούσα τότε εκ­πρό­σω­πος Τύπου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στην αντι­πο­λί­τευ­ση, με το Μάτι, και προ­σέ­χα­με πάρα πολύ τα όρια του λόγου αλλά και τα επι­χει­ρή­μα­τα, γιατί φέ­ρεις τε­ρά­στια ευ­θύ­νη. Και επα­να­λαμ­βά­νω ότι φέ­ρου­με τε­ρά­στια ευ­θύ­νη για αυτή την εντύ­πω­ση ή για την έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης. Εγώ τι προ­τι­μώ να λέω πάντα ως απά­ντη­ση, ως πρό­σω­πα Και προ­τι­μά­με να λέμε και τι μας λέει η πρω­θυ­πουρ­γός και ο πρω­θυ­πουρ­γός  και στο υπουρ­γι­κό και στις διά ζώσης συ­να­ντή­σεις- να κοι­τά­με τη δου­λειά μας. Με τη δου­λειά μας και το απο­τέ­λε­σμα. Για να ξα­να­χτι­στεί λοι­πόν όλο αυτό το κομ­μά­τι της εμπι­στο­σύ­νης και να ξα­να­βρού­με τους πο­λί­τες και κυ­ρί­ως τους νε­ό­τε­ρους πο­λί­τες, αυτό λοι­πόν θεωρώ ότι είναι ένας θη­σαυ­ρός και μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη την οποία ακόμα και αν χά­σεις, ακόμα και αν κά­ποια στιγ­μή δια­τα­ρα­χθεί, οφεί­λεις να συ­νε­χί­σεις να προ­σπα­θείς να την κερ­δί­σεις. Όχι για ψη­φο­θη­ρι­κούς λό­γους αλλά γιατί πι­στεύω πάρα πολύ στο κομ­μά­τι της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας και της λο­γο­δο­σί­ας.

Η κ. Σοφία Ζα­χα­ρά­κη με την κ. Ελένη Στερ­γί­ου κατά την διάρ­κεια της συ­νέ­ντευ­ξης στη Βι­βλιο­θή­κη της ΕΣΗΕΑ

Για τη διά­κρι­ση των εξου­σιών

Η κ. Ζα­χα­ρά­κη ανα­φέ­ρει πως σε αυτό το έλ­λειμ­μα εμπι­στο­σύ­νης, το οποίο πράγ­μα­τι κα­τα­γρά­φε­ται, πρώτα από όλα να απα­ντή­σου­με θε­σμι­κά και με από­λυ­το τρόπο ότι πι­στεύ­ου­με στη διά­κρι­ση των εξου­σιών. Και συ­νε­χί­ζει: δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει Δη­μο­κρα­τία αν εμείς δεν εί­μα­στε ένα κρά­τος που λέμε στα­θε­ρά και δο­μη­μέ­να και επί­μο­να ότι πι­στεύ­ου­με στη διά­κρι­ση εξου­σιών και εμπι­στευό­μα­στε τη δι­καιο­σύ­νη {…}με από­λυ­το τρόπο θεωρώ ότι πρέ­πει να απα­ντά­με  κάθε μέρα με την πράξη μας, την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά μας ή τις πο­λι­τι­κές που αφο­ρούν τον πο­λί­τη που μπο­ρεί τώρα να αμ­φι­σβη­τεί και να τον πεί­σουν να δώσει μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία, του­λά­χι­στον στην εμπι­στο­σύ­νη.

Δη­μο­γρα­φι­κό και προ­γράμ­μα­τα 

Το δη­μο­γρα­φι­κό είναι πάρα πολύ πο­λυ­σχι­δές θέμα το­νί­ζει η κ. Ζα­χα­ρά­κη και προ­σθέ­τει πως μιλάω ποτέ για λύση στο δη­μο­γρα­φι­κό, αλλά λέω πάντα για μια αντι­με­τώ­πι­ση των συν­θη­κών. Υπο­γραμ­μί­ζει ότι λέω ότι η υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους, δεν είναι προ­σω­πι­κή υπο­χρέ­ω­ση. Είναι κρα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση πρώτα απ ‘ όλα να έχεις προ­γράμ­μα­τα όπως για τους βρε­φο­νη­πια­κούς σταθ­μών. «Πριν από αυτό όμως πρέ­πει να πω ότι είναι ση­μα­ντι­κή εξέ­λι­ξη ότι πλέον με την πρω­το­βου­λία του υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας, οι μη­τέ­ρες στον ιδιω­τι­κό τομέα, οι αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι, οι αγρό­τες, οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες παίρ­νουν και αυτοί εννιά μήνες άδεια», το­νί­ζει.

Πηγή: in.gr