Διώχνουν ακρίτες νησιών του Αιγαίου από τα σπίτια τους με επίκληση Οθωμανικού Δικαίου!

Έγγραφο ντροπή του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών προς κατοί­κους των ακρι­τι­κών Αρκιών Δωδε­κα­νή­σου με το οποίο αμφι­σβη­τεί τις ιδιο­κτη­σίες τους 35 χρόνια μετά την από­κτησή τους, επι­κα­λού­μενο το Οθω­μα­νικό Δίκαιο ως ισχύ­ο­ντα νόμο επί της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας (δια­κό­σια και πλέον χρόνια μετά την απε­λευ­θέ­ρωση), απο­κα­λύ­πτει σήμερα η «Εστία της Κυρια­κής». Από το έγγραφο της αγωγής του Δημο­σίου με το οποίο επι­διώ­κε­ται η εκδίωξη κατοί­κων νησιών από τις εστίες τους προ­κύ­πτει ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο φθάνει στο σημείο να επι­κα­λεί­ται στα επι­χει­ρή­ματα του έως και τον Σου­λει­μάν τον Μεγα­λο­πρεπή για να ισχυ­ρι­στεί ότι ανήκουν στην ιδιο­κτη­σία του, όχι μόνο τα ακίνητα που δήμευσε με το δόρυ του ως εισβο­λέας στην Κω και στην Ρόδο, αλλά και τα «μη δορυά­λωτα εδάφη» της τέως Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας σε άλλα νησιά της Δωδε­κα­νήσ­σου!

Το πλέον εξορ­γι­στικό είναι ότι το 2022 μετά την από­κτηση ιδιο­κτη­σιών, κτη­μα­το­γρα­φικά γραφεία ενέ­κρι­ναν τις αιτιά­σεις του Δημο­σίου ότι το οθω­μα­νικό ισχύει ως τοπικό δίκαιο και ότι οι ιδιο­κτη­σίες είναι αμφι­σβη­τού­με­νες και έτσι αφαί­ρε­σαν την ασφά­λεια Δικαίου από τους ακρίτες μας. Σήμερα το Δημόσιο σύρει σε πολυ­ε­τείς δικα­στι­κούς αγώνες τους ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των με στόχο την τελική εκδίωξη τους. Εκτός από τους Αρκιούς θολό είναι το ιδιο­κτη­σιακό τοπίο και στα κομ­βι­κής σημα­σίας για την οριο­θέ­τηση ΑΟΖ Λέβυθα. Κυκλο­φο­ρούν και εδώ φήμες ότι αμφι­σβη­τεί­ται η ιδιο­κτη­σία επί του ακι­νή­του και τα ερω­τή­ματα της εφη­με­ρί­δας μας παρα­πέμ­φθη­καν προς απά­ντη­σιν στον Δήμαρχο. Αυτό που συμ­βαί­νει λοιπόν στο Αιγαίο είναι μεγάλο εθνικό έγκλημα στο οποίο δυστυ­χώς συμπράτ­τει και το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Δικα­στή­ριο της χώρας ο Άρειος Πάγος, ο οποίος το 2022 άλλαξε την νομο­λο­γία του και απο­δέ­χθηκε το Οθω­μα­νικό Δίκαιο ως υπε­ρι­σχύον έναντι του ελλη­νι­κού αστικού κώδικα.

Στη συνέ­χεια, στα­χυο­λο­γούμε από το έγγραφο της ντροπής, την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που ανα­πα­ρά­γει μαζικά στο Δημόσια σε σωρεία αγωγών κατά κατοί­κων νησιών του Αιγαίου, τις περιου­σίες των οποίων θέλει να «αρπάξει».

Το περιε­χό­μενο των αγωγών και το Οθω­μα­νικό Δίκαιο

Στις αγωγές, και με προ­κά­λυμμα την ολο­κλή­ρωση της κτη­μα­το­γρά­φη­σης της χώρας, η Κτη­μα­το­γρα­φική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σων αμφι­σβη­τεί τα στοι­χεία που έχουν αναρ­τη­θεί στους οικεί­ους κατα­λό­γους των δήμων, στους οποίους υπά­γο­νται τα νησιά, και ζητά από τους κατοί­κους να «επι­στρέ­ψουν» στο Δημόσιο τα σπίτια και τη γή τους!!!

Οπως συγκε­κρι­μένα ανα­φέ­ρε­ται «ο Προϊ­στά­με­νος της αρμό­διας Κτη­μα­το­γρα­φι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου, υπέβαλε προς τον Οργα­νι­ι­σμό Κτη­μα­το­λο­γίου Χαρ­το­γρα­φή­σεως Ελλάδος προσφυγή-ένσταση κατά των αναρ­τη­θέ­ντων στοι­χείων β’ ανάρ­τη­σης της Κτη­μα­το­γρά­φη­σης Δήμου Πάτμου … διότι η αρχική εγγραφή (των στοι­χείων) τυγ­χά­νει ανα­κρι­βής».

Σε ό,τι αφορά τις αιτίες για τις οποίες είναι «ανα­κρι­βής» το υπ. Οικο­νο­μι­κών επι­κα­λεί­ται …το Οθω­μα­νικό Δίκαιο, το οποίο κρίνει ότι κατι­σχύει οποιου­δή­ποτε συμ­βο­λαίου αγο­ρα­πω­λη­σίας ή άλλου νόμιμου τρόπου από­κτη­σης ιδιο­κτη­σίας στα νησιά μέχρι σήμερα!!! Σύμφωνα, λοιπόν, με την αγωγή, «ακίνητα ελευ­θέ­ρας ιδιο­κτη­σίας» είναι μόνον «τα αστικά ακίνητα (οικό­πεδα, αυλές, κήποι, οικίες και γενι­κό­τερα οικο­δο­μή­ματα) και τα καρ­πο­φόρα δένδρα που βρί­σκο­νται σε πόλεις κωμο­πό­λεις και χωριά. Αντι­θέ­τως οι αγρο­τι­κές εκτά­σεις ανήκουν στην κατη­γο­ρία των δημο­σίων γαιών»…

Σε αυτές το Οθω­μα­νικό Δίκαιο δεν ανα­γνω­ρί­ζει δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας, ούτε ιδιο­κτη­σίας. Και το ίδιο πράττει το υπ. Οικο­νο­μι­κών! Οπως ανα­φέ­ρε­ται στην αγωγή «οι εκτά­σεις μπο­ρού­σαν να παρα­χω­ρη­θούν …αλλά οι ιδιο­κτή­τες δεν απο­κτού­σαν πλήρες δικαί­ωμα κυριό­τη­τας επί τις παρα­χω­ρη­θεί­σας δημό­σιας εκτά­σεως, αλλά δικαί­ωμα διη­νε­κούς εξου­σιά­σεως, το δε δικαί­ωμα ψιλής κυριό­τη­τας δια­τη­ρούσε το Οθω­μα­νικό Δημόσιο».

Και επε­ξη­γεί παρα­κάτω το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών: «Οι ως άνω δια­κρί­σεις των ακι­νή­των, σύμφωνα με την προ­α­να­φερ­θείσα Οθω­μα­νική νομο­θε­σία, δια­τη­ρή­θη­καν εν ισχύ ως τοπικό δίκαιο, με τις δια­τά­ξεις των άρθρων…του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού, ο οποίος δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ και μετά την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα (!)».

Και απο­σα­φη­νί­ζει η αγωγή, υιο­θε­τώ­ντας – αυθαι­ρέ­τως – την αντί­ληψη ότι δεν υπάρ­χουν ιδιω­τι­κές ιδιο­κτη­σίες στα μικρά νησιά και τις νησίδες του ανα­το­λι­κού Αιγαίου: «Τα δημόσια κτήματα οπο­τε­δή­ποτε και αν ανα­γνω­ρί­σθη­καν ως τέτοια, ακόμη κι αν η παρα­χώ­ρησή τους σε ιδιώτες έγινε μετά την ιταλική κατά­ληψη των νησιών του Αιγαίου (1912), εξα­κο­λου­θούν να διέ­πο­νται από τις δια­τά­ξεις του Οθω­μα­νι­κού Δικαίου, που ίσχυε κατά τον χρόνο της κατά­λη­ψης… Επο­μέ­νως ισχύει για τα παρα­πάνω κτήματα και το άρθρο 78 του από 7 Ραμαζάν 1274 Οθω­μα­νι­κού νόμου …Σημειω­τέον ότι τις δια­τά­ξεις του νόμου περί γαιών της 7ης Ραμαζάν 1274 (1858) ανε­γνώ­ρισε η Ελλη­νική Πολι­τεία με το ν.2100/1952». Οπότε, «τα επί των ακι­νή­των κτη­μά­των δικαιώ­ματα του Δημο­σίου, εις ουδεμία υπό­κει­νται παρα­γραφή».

Διευ­κρι­νί­ζε­ται πως «τα δημόσια κτήματα οπο­τε­δή­ποτε και αν ανα­γνω­ρί­σθη­καν ως τέτοια, ακόμη και αν η παρα­χώ­ρησή τους σε ιδιώτες έγινε μετά την ιταλική κατά­ληψη των νήσων του Αιγαίου (1912) εξα­κο­λου­θούν να διέ­πο­νται από τις δια­τά­ξεις του Οθω­μα­νι­κού Δικαίου, που ίσχυε κατά τον χρόνο της κατά­λη­ψης».

Και τι γίνεται με τα νησιά που δεν είχαν κατα­λη­φθεί από τους Οθω­μα­νούς, όπως π.χ. οι Αρκιοί; Απαντά το υπ. Οικο­νο­μι­κών: «στα άλλα νησιά της Δωδε­κα­νή­σουν που δεν ήταν «δορυά­λωτα» (σ.σ. που δεν είχαν κυριευ­θεί με τη «σπάθη και το δόρυ») …όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα κτήματα που κατεί­χαν, νέμο­νταν και εξου­σί­α­ζαν από τότε οι κάτοι­κοι των νησιών αυτών …(το επι­χεί­ρημα) κλο­νί­ζε­ται και από το γεγονός δημιουρ­γίας κτη­μα­το­λο­γι­κού γραφείο σε τμήμα μόνον της νήσου Λέρου, όπου βεβαίως εχώρησε η κατα­γραφή των ακι­νή­των ως δημο­σίων γαιών, παρά το γεγονός ότι η νήσος Λέρος δεν υπήρξε δορυά­λωτη».

Και η αγωγή του υπ. Οικο­νο­μι­κών προχωρά ακόμη περισ­σό­τερο, αμφι­σβη­τώ­ντας ακόμη και την κυριό­τητα του Δήμου Πατμου. Οπως ανα­φέ­ρε­ται: «η νήσος Αρκιοί δεν περι­λαμ­βά­νε­ται στις νησίδες που περι­ήλ­θαν δωρεάν κατά κυριό­τητα στον Δήμο Πάτμου, δεδο­μέ­νου ότι δεν χρη­σι­μο­ποιεί­ται για βόσκηση ζώων, αλλά κατοι­κεί­ται. Κατά τούτων, ο Δήμος Πάτμου ουδέ­ποτε απέ­κτησε κυριό­τητα επί τους επί­δι­κου ακι­νή­του, ώστε να δύναται να το μετα­βι­βά­σει. ….Συνεπώς εκείνος προς τον οποίον μετα­βι­βά­σθηκε ξένο ακίνητο δεν αποκτά την κυριό­τητα, εφόσον του μετα­βι­βά­σθηκε από μη κύριο»!!!

Οι κάτοι­κοι έχουν προ­σφύ­γει σε α’ βαθμό και έχουν δικαιω­θεί έναντι του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου. Πόσοι, όμως, θα μπο­ρέ­σουν να προ­χω­ρή­σουν στον Εφετείο; Ελά­χι­στοι ή ίσως και κανένας. Πόσο μάλλον στον Άρειο Πάγο… Είναι άνθρω­ποι πλέον μεγάλης ηλικίας, με χαμηλό εκπαι­δευ­τικό επίπεδο και πολύ περιο­ρι­σμένα οικο­νο­μικά. Και το πιθα­νό­τερο είναι ότι δεν θα κατα­φέ­ρουν να αντα­πο­κρι­θούν στις ανάγκες συνεχών προ­σφυ­γών.

Οταν ο Αρειος Πάγος συμπα­ρα­τάσ­σε­ται με την άποψη του υπ. Οικο­νο­μι­κών

Στις μαζικές αγωγές του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών αγνο­είτο το σύνολο της νομο­λο­γίας του Αρείου Πάγου έως το 2020. Για την ακρί­βεια, γίνεται επι­λε­κτική επί­κληση στα σημεία που εξυ­πη­ρε­τεί­ται το κυρί­αρχο αφήγημα, που συνο­ψί­ζε­ται στη φράση: «Δεν είναι τίποτα δικό σας. Σηκω­θείτε και φύγετε».

Χαρα­κτη­ρι­στική είναι η απόφαση 1787/2017 του Αρείου Πάγου, η οποία εν προ­κει­μένω δικαί­ωσε κάτοικο της Σύμης έναντι του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου. Σύμφωνα με την απόφαση, ο θεσμός της «χρη­σι­κτη­σίας για πρώτη φορά εισήχθη στα Δωδε­κά­νησα μετά την εισα­γωγή σ’ αυτήν του Ιτα­λι­κού Αστικού Κώδικα του 1865»…. Από το συν­δυα­σμό των δια­τά­ξεων των άρθρων… «του εν λόγω Ιτα­λι­κού ΑΚ του 1865 προ­κύ­πτει ότι αυτός που έχει συνεχή, όχι δια­κε­κομ­μένη δημόσια, ειρη­νική, αναμ­φί­βολη νομή σε ακίνητο με διάνοια κυρίου, αποκτά σ’ αυτό εμπράγ­ματο δικαί­ωμα κυριό­τη­τος μετά από τριάντα χρόνια (κτητική παρα­γραφή). Η εν λόγω κτητική παρα­γραφή, όσο αφορά τη Σύμη, όπου δεν έχει καταρ­τι­στεί Κτη­μα­το­λό­γιο και συνα­κό­λουθα δεν εφαρ­μό­ζο­νται οι δια­τά­ξεις του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού, εκτός από εκείνες των άρθρων 1-8, εφαρ­μό­ζε­ται και επί ακι­νή­των που ανήκαν στην ιδιω­τική περιου­σία του Κράτους, κατά το άρθρο 2114 του Ιτα­λι­κού ΑΚ του 1865».

Στην ίδια απόφαση σημειώ­νε­ται ότι «ακόμα, μετά την έναρξη ισχύος του Ελλη­νι­κού ΑΚ στη Δωδε­κά­νησο από 30.12.1947, εφαρ­μό­ζο­νται οι δια­τά­ξεις των άρθρων … ΑΚ, από τις οποίες προ­κύ­πτει ότι αυτός που έχει τη φυσική εξουσία στο πράγμα με διάνοια κυρίου (νομή) και την ασκήσει για χρονικό διά­στημα είκοσι ετών καθί­στα­ται κύριος με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία (άρθρο 1045) …και όποιος ασκεί πράξεις νομής με καλή πίστη και νόμιμο τίτλο για δέκα χρόνια αν το πράγμα είναι ακίνητο (άρθρ. 1041), καθί­στα­ται κύριος με τακτική χρη­σι­κτη­σία».

Δια­φο­ρε­τικό το σκε­πτικό των απο­φά­σεων μετά το 2022

Το σκε­πτικό απο­φά­σεων του Α.Π. είναι δια­φο­ρε­τικό μετά το 2020. Χαρα­κτη­ρι­στική είναι η απόφαση 1954/2022 σε προ­σφυγή κατοί­κου της Λέρου, για περιου­σία του στους Αρκιούς. Στην απόφαση αυτήν, ο Αρειος Πάγος επι­στρέ­φει για επα­νε­ξέ­ταση την υπόθεση και με « άλλους δικα­στές, εκτός από εκεί­νους που εξέ­δω­σαν την αναι­ρού­μενη απόφαση» στο Πολυ­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου.

Αν και οι περιου­σίες των κατοί­κων των Αρκιών απο­δει­κνύ­ο­νται με συμ­βό­λαια αγο­ρα­πω­λη­σίας από την Ιερά Μονή Πάτμου, η απόφαση αμφι­σβη­τεί την πρότερη ιδιο­κτη­σία της Ιεράς Μονής Πάτμου – άρα και την αγο­ρα­πω­λη­σία – με το επι­χεί­ρημα ότι ασχέτως του γεγο­νό­τος ότι το νησί δεν είχε κατα­λη­φθεί από Οθω­μα­νούς, την περίοδο εκείνη ίσχυε το Οθω­μα­νικό Δίκαιο!!! (Συγκε­κρι­μένα, τα συμ­βό­λαια αγο­ρα­πω­λη­σίας δικαί­ω­σαν τους κατοί­κους σε α’ βαθμό, το Ελλη­νικό Δημόσιο προ­σέ­φυγε στο Εφετείο όπου πάλι δικαιώ­θη­καν οι κάτοι­κοι και το Ελλη­νικό Δημόσιο προ­σέ­φυγε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος συμ­φώ­νησε με το σκε­πτικό του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου το 2022 και επέ­στρεψε την υπόθεση στο Εφετείο).

Ανα­φέ­ρε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά σε εκείνην την απόφαση: «Ειδι­κό­τερα δε, το Εφετείο δέχθηκε ότι ολό­κληρη η νήσος Αρκιοί απο­τε­λούσε ιδιο­κτη­σία “μουλκ” της Ιερός Μονής της Πάτμου, στην κυριό­τητα της οποίας περι­ήλθε κατά τη βυζα­ντινή εποχή, και στην οποία, ως μη δορυά­λωτη, δεν υπήρξαν δημό­σιες γαίες καθώς και το δικαί­ωμα εξου­σιά­σεως επί δημο­σίων γαιών (τεσ­σα­ρούφ), από της εποχής του τούρκου κατα­κτητή Σουλ­τά­νου Σου­λεϊ­μάν (1522 μ.χ) μέχρι την ισχύ του Ν. 2100/1952, παρά μόνο γαίες “μουλκ”, όπως και στις λοιπές νήσους των Δωδε­κα­νή­σων, πλην της Ρόδου και της Κω, τις οποίες ενέ­μο­ντο, κατεί­χαν και εξου­σί­α­ζαν οι κάτοι­κοι των νησιών αυτών.

Με το να απο­φαν­θεί όμως έτσι το Εφετείο, στη­ρί­ζο­ντας την απορ­ρι­πτική του κρίση ότι το επίδικο δεν είναι δημόσιο κτήμα, διότι απο­τε­λούσε καθαρά ιδιο­κτη­σία “γαία μουλκ” ανή­κουσα κατά κυριό­τητα στην Ιερά Μονή της Πάτμου, στην οποία ανήκε ολό­κληρο το νησί (Αρκιοί) και επο­μέ­νως δεν απε­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο δια­δο­χής από το Οθω­μα­νικό Δημόσιο στο Ιταλικό και από το τελευ­ταίο στο Ελλη­νικό, χωρίς περαι­τέρω να δια­λαμ­βά­νει παρα­δο­χές για τις συγκε­κρι­μέ­νες πράξεις νομής, κατοχής και εξου­σί­α­σης της Ιεράς Μονής στο επίδικο ακίνητο από την Βυζα­ντινή εποχή καθώς και για τη φύση, τη μορφή και το χαρα­κτήρα αυτού, ώστε να δικαιο­λο­γού­νται οι πράξεις αυτές, παρα­βί­ασε τις ουσια­στι­κού δικαίου δια­τά­ξεις των άρθρων 1, 2, 3, 4, 5, 6, 78, 103 του Οθω­μα­νι­κού νόμου περί γαιών της 7ης Ραμαζάν 1274 (1856), των δια­τά­ξεων των άρθρων 1, 2, 3 και 4 εδ.α’ και 65 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού, των δια­τά­ξεων του άρθρου 4 παρ.1 και 2 του ΑΝ 1539/1938, των δια­τά­ξεων του άρθρου 1 του Παραρ­τή­μα­τος XIV της Συν­θή­κης των Παρι­σίων της 10ης Φεβρουά­ριου 1947, όπως κυρώ­θηκε με το Ν.Δ 423/1947».

Γολιάθ ενα­ντίον Δαβίδ: Ο επί­ση­μος μηχα­νι­σμός εκκέ­νω­σης των νησιών

Το πρό­βλημα που απο­κα­λύ­πτει η «ΕτΚ» είναι το «κερα­σάκι στην τούρτα»… Τα νησιά του Αιγαίου όπως οι Αρκιοί και το Αγα­θο­νήσι ταλα­νί­ζο­νται εδώ και χρόνια από τρία προ­βλή­ματα: ακτο­πλοϊ­κής σύν­δε­σης, τουρ­κι­κές ανε­μό­τρα­τες και προ­σπά­θεια εκδί­ω­ξης των κατοί­κων από τις γενέ­τει­ρές τους με το επι­χεί­ρημα ότι οι περιου­σίες τους δεν είναι δικές τους, με επί­κληση του Οθω­μα­νι­κού Δικαίου!!!

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, όπως εξηγεί στην «ΕτΚ» ο κ. Δια­μα­ντής Μαντής, του οποίου συγ­γε­νείς κατοι­κούν στους Αρκιούς και το Αγα­θο­νήσι, έχει προς ώρας επι­λυ­θεί. Με πολι­τική βούληση. Όπως θα μπο­ρού­σαν να επι­λυ­θούν – και όχι να προ­κα­λού­νται – τα σοβαρά προ­βλή­ματα των νησιών μας. Λέει χαρα­κτη­ρι­στικά: «Τέλος Ιανουα­ρίου σταματά το «Σταυρός» και τους δια­βε­βαί­ω­σαν ότι από αρχές Φεβρουα­ρίου θα μπει το «Σαό­νη­σος» και τα δυο της Saos Ferries. Όμως πρό­κει­ται για μηνιαίες ανα­νε­ώ­σεις, μέχρι να ανοι­χθούν οι φάκελοι με τις προ­σφο­ρές. Γνω­ρί­ζουμε ότι πολλοί πολι­τι­κοί θέλουν τα δρο­μο­λό­για να κάνει το «Νήσος Κάλυ­μνος» της ΑΝΕΚ. Όμως το πλοίο αυτό δεν πληρεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Δεν είναι ferry boat. Τα νησιά χρειά­ζο­νται πλοίο που να μπορεί να μετα­φέ­ρει φορτηγά για ανε­φο­δια­σμό, είτε είναι ζωο­τρο­φές, είτε νερό και τρόφιμα. Επίσης, είναι σημα­ντικό να υπάρ­χουν δυο εναλ­λα­κτικά πλοία, όπως στην περί­πτωση της Soas Ferries, ώστε όταν το ένα βρί­σκε­ται σε λιμε­νι­σμό, να εξυ­πη­ρε­τεί το άλλο. Ας βάλουν και τις δυο εται­ρείες, δεν μας νοιάζει εμάς. Όμως, να πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις».

Το δεύτερο σοβαρό πρό­βλημα είναι οι τουρ­κι­κές ανε­μό­τρα­τες που γεμί­ζουν τα χωρικά ύδατα των νησιών μας στο Αιγαίο. «Οι φωτο­γρα­φίες που σας έστειλα είναι οι περίπου 15 τουρ­κι­κές τράτες, σχεδόν δίπλα στην παραλία, στο Αγα­θο­νήσι, το καλο­καίρι του 2024. Η Ευρω­παϊκή Ένωση μας βάζει να κομ­μα­τιά­ζουμε τις δικές μας και έρχο­νται οι τουρ­κι­κές και ψαρεύ­ουν στα χωρικά μας ύδατα» λέει στην «ΕτΚ». Οπως εξηγεί ο κ. Μαντής, το Λιμε­νικό κωφεύει στις εκκλή­σεις που γίνο­νται από τους νησιώ­τες για τα τουρ­κικά ψαρά­δικα και μάλιστα μια φορά κάποιος απά­ντησε σε δια­μαρ­τυ­ρό­μενο νησιώτη: «Αυτό συμ­βαί­νει από την εποχή του ΠΑΣΟΚ»…

Το τρίτο σοβαρό πρό­βλημα είναι αυτό το οποίο έχει προ­κα­λέ­σει το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών. Με πρόφαση το Κτη­μα­το­λό­γιο αμφι­σβη­τεί συλ­λο­γικά τις ιδιο­κτη­σίες στα μικρά αυτά νησιά. «Οι κάτοι­κοι δέχο­νται συνέ­χεια αγωγές από το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, ενώ έχουν στα χέρια τους συμ­βό­λαια με τη σφρα­γίδα της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας ότι είναι δικά τους τα οικό­πεδα και τα σπίτια. Ανα­γκά­ζο­νται να τρέχουν στα δικα­στή­ρια. Κι αυτό είναι δυσβά­στα­κτο οικο­νο­μικά για τους κατοί­κους, που επι­πλέον ζουν μακρυά από τα διοι­κη­τικά κέντρα. Προ­ε­κλο­γικά και στις γιορτές θυμού­νται οι πολι­τι­κοί ότι είναι αυτοί που «Φυλάνε Θερ­μο­πύ­λες» και μετά έρχο­νται και τους διώ­χνουν. Πόσο θα αντέ­ξουν οι κάτοι­κοι αυτήν την πίεση; Σε βάθος δεκα­ε­τίας δεν θα υπάρχει ούτε ένας Ελληνας σε αυτά τα νησιά. Πήραν τα ψάρια μας, τώρα θα πάρουν και τα κατσί­κια μας»…

Της Μαρίας Δελη­θα­νάση

Πηγή: Εστία της Κυρια­κής