Έγγραφη αναφορά της Ένωσης Ιατρών Λέρου για περιστατικό βιας

Από την Ένωση Ιατρών Λέρου εκδό­θηκε και δόθηκε στη δημο­σιό­τητα η ακό­λουθη αναφορά :

Το Δ.Σ της Ε.Ι.ΘΕ.Λ κατα­δι­κά­ζει την άσκηση βίας κατά συνα­δέλ­φου γιατρού υπη­ρε­σίας υπαί­θρου.  Παρα­θέ­τουμε την αναφορά του συνα­δέλ­φου.

«Την Παρα­σκευή 17/1/2025, κατά τη διάρ­κεια της πρωινής εφη­με­ρίας μου στο ΤμήμαΕπειγόντων Περι­στα­τι­κών (ΤΕΠ) του Γενικού Νοσο­κο­μείου Λέρου, η ασθενής Μ.Δ.προ­σήλθε για αιμα­το­λο­γι­κές εξε­τά­σεις, υπέρηχο μαλακών μορίων και επα­νε­κτί­μηση, σύμφωνα με οδηγία του χει­ρουρ­γού που την είχε εξε­τά­σει την προη­γού­μενη ημέρα. Της χορη­γή­θη­καν τα απα­ραί­τητα παρα­πεμ­πτικά, και η ασθενής μετέβη στα εργα­στή­ρια για τις σχε­τι­κές εξε­τά­σεις.

Μετά τη διε­νέρ­γεια του υπε­ρη­χο­γρα­φή­μα­τος, η ασθενής επι­σκέ­φθηκε το μικρο­βιο­λο­γικό εργα­στή­ριο, όπου ενη­με­ρώ­θηκε ότι, λόγω μη εφη­μέ­ρευ­σης της μικρο­βιο­λό­γου, οι αιμο­λη­ψίες για τακτικά ραντε­βού δεν μπο­ρού­σαν να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν και παρα­πέμ­φθηκε στο ΤΕΠ. Χωρίς να ενη­με­ρώ­σει το προ­σω­πικό του ΤΕΠ για τη δυσλει­τουρ­γία αυτή, ανέμενε στον διά­δρομο του τμή­μα­τος για περίπου δύο ώρες. Όταν εξα­ντλή­θηκε η υπομονή της, εισέ­βαλε στο χώρο του ΤΕΠ με έντονο ύφος, απαι­τώ­ντας να της γίνει αιμο­λη­ψία, δια­μαρ­τυ­ρό­μενη ότι την αγνο­ή­σαμε. Της εξη­γή­θηκε ότι δεν είναι δυνατό να γνω­ρί­ζουμε τους λόγους για τους οποίους κάθε άτομο βρί­σκε­ται στον διά­δρομο ανα­μο­νής, δεδο­μέ­νου ότι εκεί συγκε­ντρώ­νο­νται ασθε­νείς προς εξέταση, συνοδοί, αλλά και ασθε­νείς από τα εξω­τε­ρικά ιατρεία.

Παρά την ένταση, της πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε αιμο­λη­ψία, και η ασθενής απο­χώ­ρησε από το ΤΕΠ εκφρά­ζο­ντας προ­σβλη­τικά σχόλια, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας το νοσο­κο­μείο ως «μ….ο». Περίπου μία ώρα αργό­τερα, η ασθενής επέ­στρεψε συνο­δευό­μενη από μία γυναίκα,ανα­ζη­τώ­ντας τα απο­τε­λέ­σματα των εξε­τά­σεών της. Παρότι δεν είχα πλήρη εικόνα του περι­στα­τι­κού, προ­σφέρ­θηκα να την εξυ­πη­ρε­τήσω εκτυ­πώ­νο­ντας τα απο­τε­λέ­σματα και εξη­γώ­ντας της ότι θα πρέπει να εκτι­μη­θούν σε συν­δυα­σμό με τον υπέρηχο από τον χει­ρουργό που τα είχε ζητήσει. Η ασθενής, εμφανώς δυσα­ρε­στη­μένη, απά­ντησε με έντονο ύφος, απο­κα­λώ­ντας με «γελοίο» και δια­μαρ­τυ­ρό­μενη για την αναμονή της.

Της ζήτησα να προ­σέ­ξει το ύφος της και να μιλάει με σεβασμό. Σε αυτό το σημείο, η ασθενής εισέ­βαλε στο γραφείο μου και κινή­θηκε απει­λη­τικά προς το μέρος μου. Της ζήτησα να απο­χω­ρή­σει από τον χώρο, καθώς δεν είχε λόγο να βρί­σκε­ται εκεί, αλλά με αγνόησε και συνέ­χισε να φωνάζει και να είναι επι­θε­τική. Όταν προ­σπά­θησα να κλείσω την πόρτα, ώστε να περιο­ρίσω την ένταση, η ασθενής εξα­γριώ­θηκε, κατη­γο­ρώ­ντας με ότι την χτύπησα.

Την ίδια στιγμή, η συνοδός της εισέ­βαλε στο γραφείο, κινή­θηκε απει­λη­τικά προς το μέρος μου, και χει­ρο­δί­κησε ενα­ντίον μου, ενώ εξα­πέ­λυσε ύβρεις και απειλές. Μεταξύ αυτών ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά: «Θα βρω πού μένεις και θα σε…», «Θα σε περι­μένω το βράδυ να φύγεις», «Θα βάλω άτομα να σε σπάσουν στο ξύλο», και «Θα χάσει­ςτη δουλειά σου».

Η νοση­λεύ­τρια που βρι­σκό­ταν στη βάρδια κάλεσε την ασφά­λεια του νοσο­κο­μείου. Ο υπάλ­λη­λος ασφα­λείας δεν κατά­φερε να απο­μα­κρύ­νει τις δύο κυρίες, οι οποίες συνέ­χι­σαν να βρίζουν, να φωνά­ζουν και να προ­κα­λούν φθορές στον χώρο, χτυ­πώ­ντας και κλω­τσώ­ντας πόρτες και τοίχους. Ανα­γκα­στή­καμε να καλέ­σουμε την αστυ­νο­μία, η οποία έφτασε στο σημείο και κατέ­γραψε το περι­στα­τικό.

Παρό­ντες στο συμβάν ήταν: μία συνά­δελ­φος ιατρός, η νοση­λεύ­τρια βάρδιας, μία μαθη­τευό­μενη νοση­λεύ­τρια, και ένας τραυ­μα­τιο­φο­ρέας, οι οποίοι μπορούν να επι­βε­βαιώ­σουν ότι οι ισχυ­ρι­σμοί της ασθε­νούς περί «ξυλο­δαρ­μού» είναι ανα­λη­θείς.Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 25 του υπό δια­βού­λευση Σχεδίου Νόμου, με τίτλο “Δια­τά­ραξη της λει­τουρ­γίας υπη­ρε­σίας νοση­λευ­τι­κών ιδρυ­μά­των – Προ­σθήκη παρ. 4 στο άρθρο 168 του Ποι­νι­κού Κώδικα”:

“Όποιος εισέρ­χε­ται σε χώρο υγειο­νο­μι­κής περί­θαλ­ψης και με οποιον­δή­ποτε τρόπο, ιδίως με φωνα­σκίες, θόρυβο, ύβρεις ή απειλές κατά του υγειο­νο­μι­κού προ­σω­πι­κού, υπαλ­λή­λων ή ασθενών, δια­τα­ράσ­σει τη λει­τουρ­γία του, τιμω­ρεί­ται με ποινή φυλά­κι­ση­ςτου­λά­χι­στον ενός (1) έτους και χρη­μα­τική ποινή, και αν η πράξη συν­δέ­ε­ται με πρό­κληση βιαιο­πρα­γίας με ποινή φυλά­κι­σης του­λά­χι­στον δύο (2) ετών και χρη­μα­τική ποινή”.

Το συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό συνιστά ιδιώ­νυμο αδίκημα, καθώς περι­λαμ­βά­νει απειλές, ύβρεις και βιαιο­πρα­γία κατά υγειο­νο­μι­κού προ­σω­πι­κού, δια­τα­ράσ­σο­ντας παράλ­ληλα τη λει­τουρ­γία του ΤΕΠ.

Ζητώ την άμεση διε­ρεύ­νηση του περι­στα­τι­κού, την εφαρ­μογή των­νο­μι­κών δια­τά­ξεων, και τη λήψη μέτρων για την προ­στα­σία του προ­σω­πι­κού από ανά­λο­γες επι­θέ­σεις στο μέλλον.

Η βία κατά των υγειο­νο­μι­κών δεν πλήττει μόνο εμάς προ­σω­πικά, αλλά και το ίδιο το σύστημα υγείας, υπο­νο­μεύ­ο­ντας την ποιό­τητα της φρο­ντί­δας που μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε. Η κοι­νω­νία πρέπει να ανα­γνω­ρί­σει την αξία και τις προ­κλή­σεις του έργου μας και ναυ­πο­στη­ρί­ξει τη δια­σφά­λιση ενός ασφα­λούς περι­βάλ­λο­ντος για όλους – ασθε­νείς και εργα­ζο­μέ­νους.»

Το Δ.Σ της ΕΝΩΣΗΣ κατα­δι­κά­ζει απε­ρί­φρα­στα τέτοιου είδους περι­στα­τικά .

Υπεύ­θυνη για την ταλαι­πω­ρία των ασθενών είναι η κυβερ­νη­τική πολι­τική, της υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σης, της υπο­στε­λέ­χω­σης και περαι­τέρω εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης της δημό­σιας υγείας. Είναι η πολι­τική που έχει αφήσει το νοσο­κο­μείο του νησιού μας με ελά­χι­στους ιατρούς το 1/3 από όσους προ­βλέ­πο­νται στο οργα­νό­γραμμα της μονάδας υγείας.

Υπεύ­θυ­νοι είναι επίσης και όσοι τοπικοί παρά­γο­ντες στη­ρί­ζουν αυτή την πολι­τική.

Η Ε.Ι.ΘΕ.Λ με αφορμή αυτό το περι­στα­τικό κατα­δι­κά­ζει τον χυδαίο «κοι­νω­νικό αυτο­μα­τι­σμό» που προ­σπα­θούν να καλ­λιερ­γή­σουν κυβερ­νη­τι­κοί και άλλοι παρά­γο­ντες της τοπικής διοί­κη­σης  που αγνοεί σκόπιμα τις αιτίες, τα προ­βλή­ματα και τις συνέ­πειες τους, με μονα­δικό σκοπό την προ­στα­σία ενός πολύ συγκε­κρι­μέ­νου μικρο­συμ­φέ­ρο­ντος .