Μιχάλης Κορδίνας: «Η Δημοτική Αρχή πρέπει να τραβήξει μία κόκκινη γραμμή και να σταματήσει κάθε αντιπαράθεση με το παρελθόν»

Κύριε Κορδίνα, η Δημο­τική Αρχή του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη κλείνει ένα χρόνο θητείας. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Είναι η πρώτη χρονιά. Στην Δημο­τική Αρχή του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη, βρέ­θη­καν άνθρω­ποι οι οποίοι ασχο­λού­νται με τα κοινά για πρώτη φορά και είθι­σται, η πρώτη χρονιά να είναι μία ‘περί­ο­δος χάριτος’. Θα έλεγε κανείς ότι πρώτα έπρεπε να πλη­ρο­φο­ρη­θούν για το περι­βάλ­λον στο οποίο βρί­σκο­νται, να ενη­με­ρω­θούν για τα προ­βλή­ματα τα οποία πρέπει να απα­ριθ­μή­σουν και ιεραρ­χή­σουν, να κοι­τά­ξουν τις δυνα­τό­τη­τες του Δήμου Ρόδου από κάθε άποψη και κυρίως τις οικο­νο­μι­κές, για να μπο­ρέ­σουν να σχε­διά­σουν και να παρά­ξουν. Άρα λοιπόν, αυτή η πρώτη χρονιά που έκλεισε δεν είναι άξια κρι­τι­κής.

Η μόνη κριτική που θα μπο­ρούσα να κάνω είναι ανα­φο­ρικά με τη συνεχή αντι­πα­ρά­θεση του νυν δημάρ­χου με τον προ­κά­τοχό του. Αυτό έχει κατά κάποιο τρόπο κου­ρά­σει και το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο και τους πολίτες που παρα­κο­λου­θούν τις συνε­δριά­σεις. Θέλω να πιστεύω ότι σε αυτή την και­νούρ­για χρονιά, δεν θα συνε­χι­στεί αυτή η αντι­πα­ρά­θεση με τους ίδιους ρυθμούς και με τα ίδια επι­χει­ρή­ματα.

Η αλήθεια είναι ότι οι αντι­πα­ρα­θέ­σεις, έχουν χτυ­πή­σει ‘κόκκινο’ σε κάθε συνε­δρί­αση…

Πράγ­ματι, και νομίζω ότι αυτό το κλίμα δεν εξυ­πη­ρε­τεί σε τίποτα. Ούτε τον τόπο, ούτε τους ανθρώ­πους του, ούτε κανέναν. Θεωρώ ότι το παρελ­θόν είναι παρελ­θόν και ό,τι έγινε, έγινε. Καλό είναι ό,τι κάνει ο καθένας, να μην μένει στις συγκρί­σεις με το παρελ­θόν. Αυτό πρέπει να απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τητα της Δημο­τι­κής Αρχής, να χαράξει την δική της πορεία και πάνω σε αυτά που θα κάνει (ή δεν θα κάνει) να κριθεί. Δεν θα κριθεί με βάση την τετρα­ε­τία του κ. Αντώνη Καμπου­ράκη. Πρέπει να έχει το δικό της πλάνο, το δικό της όραμα, τη δική της πορεία και να πάψει πια να συγκρί­νει εάν το κάνει καλύ­τερα ή χει­ρό­τερα από τον προ­κά­τοχό της. Πρέπει να τρα­βή­ξει μία κόκκινη γραμμή και να στα­μα­τή­σει η κάθε αντι­πα­ρά­θεση με βάση αυτό το σκε­πτικό.

Είχατε ανα­φέ­ρει ότι η Τοπική Αυτο­διοί­κηση χάνει συνέ­χεια πόρους και αρμο­διό­τη­τες με συνέ­πεια να μην μπορεί να λει­τουρ­γή­σει όπως πρέπει και να αντα­πο­κρι­θεί στο ρόλο της. Βλέ­πουμε ότι απο­δυ­να­μώ­νε­ται συστη­μα­τικά.

Είναι γεγονός ότι η Τοπική Αυτο­διοί­κηση χάνει συνέ­χεια έδαφος και αυτό δείχνει τα σχέδια της κυβέρ­νη­σης σχετικά με το δήθεν επι­τε­λικό κράτος, το οποίο στην πράξη μόνον επι­τε­λικό δεν είναι και δεν μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις των καιρών. Ακόμη και τα παρα­τη­ρή­τρια τα οποία έχουν θεσμο­θε­τη­θεί εδώ και χρόνια, είναι απλά οι ‘χωροφύλακες’ για την Τοπική Αυτο­διοί­κηση, από το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών. Δηλαδή, εκείνοι πρέπει να χαρά­ξουν την πολι­τική τους για το πώς θα πορευ­τεί, με ποια χρήματα θα πορευ­τεί η αυτο­διοί­κηση και από εκεί και πέρα, οι Δήμοι καθί­στα­νται διεκ­πε­ραιω­τές μίας πολι­τι­κής, την οποία δεν έχουν ψηφίσει, ούτε απο­φα­σί­σει, ούτε έχουν εντολή από τους πολίτες να εφαρ­μό­σουν ό,τι θέλουν. Άρα, το τι ζητάει ο κόσμος από την Τ.Α. και το τι δίνει το κεντρικό κράτος σε αυτή, απέχει παρα­σάγ­γας. Γι αυτό και η Τ.Α. απα­ξιώ­νε­ται στα μάτια του πολίτη συστη­μα­τικά και τεχνηέ­ντως. Και όσο γίνεται αυτό, καθί­στα­ται επι­κίν­δυνο, καθώς, στο τέλος θα κατα­ντή­σει κενό γράμμα. Δηλαδή, δεν θα πιστεύει πια ο πολίτης ότι η Τ.Α. είναι ένας θεσμός που θα βρί­σκε­ται δίπλα του, κοντά του για τα μικρά και τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει στην καθη­με­ρι­νό­τητά του.

Προ­χω­ρώ­ντας με αυτό τον τρόπο, θα μπορούν να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σουν αρκε­τούς ακόμη χώρους της Τ.Α. οι οποίοι, ακόμη αντι­στέ­κο­νται. Θα βλέ­πουμε συνεχώς, να μας λένε «ο ιδιώτης το κάνει καλύ­τερα»… Το είδαμε στην καθα­ριό­τητα, το βλέ­πουμε στις συνε­νώ­σεις των ΔΕΥΑ και μετά μάλλον θα έχουν σειρά, τα λιμάνια.

Βλέπετε, όλοι αυτοί οι σχε­δια­σμοί δεν είναι τυχαίοι. Προ­φα­νώς είναι συμ­φω­νη­μένα από τον καιρό των μνη­μο­νίων και τώρα άρχισαν να… ξεφυ­τρώ­νουν. Η Τ.Α. έχει δεχτεί πολλές απώ­λειες όπως οι παρα­λίες, τα αερο­δρό­μια κ.λπ. Θα μείνουν απ έξω τα λιμάνια;

Ξεχά­σαμε τον αγώνα που κάναμε για τα Λιμε­νικά Ταμεία, να γίνουν δημο­τικά (επί εποχής του Κώστα Καΐ­σερλη στο Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών και της τότε ΤΕΔΚ Δωδε­κα­νή­σου); Είναι ανα­πτυ­ξια­κός πόρος και εν πάση περι­πτώ­σει, είναι τοπική υπόθεση του κάθε Δήμου. Όλα αυτά, χάνο­νται και το βλέ­πουμε μπροστά μας.

Να πάμε στα θεσμικά. Στο συνέ­δριο της ΚΕΔΕ που έγινε στη Ρόδο, το ΥΠΕΣ πρό­τεινε αλλαγές για τη μεταρ­ρύθ­μιση της Τ.Α. Πώς είδατε αυτές τις προ­τά­σεις που ανα­κοι­νώ­θη­καν;

Ήταν άκαιρο. Η Τ.Α. ζητούσε πολλά άλλα πράγ­ματα, παρά μία και­νούρ­για μεταρ­ρύθ­μιση. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις οι οποίες έγιναν είτε του ‘Καποδίστρια’, είτε αργό­τερα του ‘Καλλικράτη’ είναι ανο­λο­κλή­ρω­τες (!).

Είναι πάντα μεγάλα… λόγια που δεν προ­χω­ρούν. Το είδαμε με τον Καλ­λι­κράτη. Έλεγαν πως θα ήταν οι Δήμοι, με δικά τους έσοδα και ανε­ξάρ­τη­τοι για να δια­χει­ρι­στούν τα του οίκου τους και πού έφτασαν σήμερα. Ήταν μια πολύ καλή ανα­πτυ­ξιακή πρόταση, αλλά χωρίς να εφαρ­μο­στεί στην πράξη όπως έπρεπε. Τόσο για τον κόσμο, όσο και για εκεί­νους που ασχο­λού­νται με την Τ.Α. ήταν μία παγίδα. Και πέσαμε μέσα… Όσοι είχαν τις αντιρ­ρή­σεις τους, τώρα δικαιώ­νο­νται. Άρα λοιπόν, όλα αυτά που μας λένε για νέες μεταρ­ρυθ­μί­σεις, προ­φα­νώς θα μας οδη­γή­σουν στο πώς θα χάσει η Τ.Α. ακόμη μεγα­λύ­τερο έδαφος. Και όσο χάνει έδαφος ο πρώτος βαθμός, έχει αντί­κτυπο στον πολίτη, που βρί­σκε­ται σε άμεση επαφή με τον Δήμο, τον δήμαρχο, τον αντι­δή­μαρχο, τον πρόεδρο του τοπικού συμ­βου­λίου.

Το κλειδί για την καλή οργά­νωση του Δήμου, είναι τα τοπικά συμ­βού­λια. Αν τους δοθεί προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός, προ­σω­πικό και κάποια μέσα, θεωρώ ότι θα μπο­ρούσε να αντι­με­τω­πι­στεί πολύ καλύ­τερα η καθη­με­ρι­νό­τητα των δημοτών. Ο υδρο­κε­φα­λι­σμός της κεντρι­κής διοί­κη­σης, απο­δεί­χθηκε πως δεν απο­δί­δει στην πράξη.

Κατά την άποψή σας, ποιο είναι το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα που έχει ο Δήμος Ρόδου;

Το είδαμε πρό­σφατα με τις πλημ­μύ­ρες και με ό,τι βιώσαμε με τις πυρ­κα­γιές. Συνεπώς, το ζήτημα των καλών και σωστών υπο­δο­μών, θεωρώ ότι είναι από τα μείζονα θέματα που πρέπει να δει ο Δήμος. Βέβαια, οι αρμο­διό­τη­τες, περι­πλέ­κο­νται (ποιος έχει τους δρόμους, ποιος τα ποτάμια, ποιος τα ρέματα κ.ο.κ.) δημιουρ­γώ­ντας μία σύγχυση για το ποιος πρέπει να επι­χει­ρή­σει και για ποιο πράγμα. Αυτό απαιτεί ένα ξεκα­θά­ρι­σμα των αρμο­διο­τή­των, για να δει ο καθένας ‘τα του οίκου του’ προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σει να σχε­διά­σει και να κάνει τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του.

Επι­πλέον, η Πολι­τική Προ­στα­σία. Θεωρώ ότι ο Δήμος Ρόδου, θα έπρεπε να έχει μία υπη­ρε­σία, καλά οργα­νω­μένη και επαν­δρω­μένη γι’ αυτό το αντι­κεί­μενο. Η Πολι­τική Προ­στα­σία δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα εθε­λο­ντι­σμού. Ούτε να βάζουν υπαλ­λή­λους που είναι εργα­τικό δυνα­μικό κ.λπ.

Η Πολι­τική Προ­στα­σία πρέπει να είναι αυτού­σια υπη­ρε­σία, καλά οργα­νω­μένη και άρτια επαν­δρω­μένη με ξεχω­ρι­στό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, προ­κει­μέ­νου να επι­χει­ρεί σωστά και να είναι έτοιμη να αντι­με­τω­πί­σει τα έκτακτα περι­στα­τικά εν τη γενέσει τους.