Το σκεπτικό της δικαστικής αποφάσεως που οδηγεί στην ακύρωση του πλειστηριασμού των Αλευρόμυλων

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 462/2024 απόφασή του προ­χώ­ρησε στην ακύρωση κατα­σχε­τη­ρίων πράξεων που οδή­γη­σαν στον προ­γραμ­μα­τι­σμό για την 9η Ιανουα­ρίου 2025 του ακι­νή­του των πρώην αλευ­ρό­μυ­λων S.A.M.I.C.A.

Η ανα­κό­πτουσα εται­ρεία είχε υπο­βά­λει ανακοπή κατά της κατα­σχε­τή­ριας έκθεσης που συντά­χθηκε από δικα­στικό επι­με­λητή, ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι η κατά­σχεση ενός ακι­νή­του εμπο­ρι­κής αξίας 4,4 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ για απαί­τηση ύψους 94.544,95 ευρώ παρα­βιά­ζει την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της εται­ρείας, υπήρχαν δια­θέ­σιμα άλλα περιου­σιακά στοι­χεία χαμη­λό­τε­ρης αξίας που θα μπο­ρού­σαν να καλύ­ψουν την απαί­τηση χωρίς να επι­βα­ρυν­θεί δυσα­νά­λογα.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η πράξη της κατά­σχε­σης του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του ήταν δυσα­νά­λογη σε σχέση με το ύψος της οφειλής, παρα­βιά­ζο­ντας τα όρια που θέτουν η καλή πίστη και η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Στην απόφασή του, το Δικα­στή­ριο βασί­στηκε στη συνταγ­μα­τική αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας (άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος) και στο άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα, το οποίο απα­γο­ρεύει την κατά­χρηση δικαιώ­μα­τος.

Συγκε­κρι­μένα, κρίθηκε ότι η κατά­σχεση περιου­σια­κού στοι­χείου αξίας σχεδόν 50 φορές μεγα­λύ­τε­ρης από το ύψος της απαί­τη­σης ήταν δυσα­νά­λογη και προ­κά­λεσε υπέρ­με­τρη ζημία στην εται­ρεία.

Το δικα­στή­ριο τόνισε ότι τα μέτρα ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης πρέπει να είναι κατάλ­ληλα, ανα­γκαία, και να μην προ­κα­λούν δυσα­νά­λογη βλάβη στον θιγό­μενο. Υπο­γράμ­μισε ότι η επιλογή ενός ακι­νή­του τόσο υψηλής αξίας, ενώ υπήρχαν άλλα μέσα ικα­νο­ποί­η­σης της απαί­τη­σης, δεν δικαιο­λο­γεί­ται ούτε από την ανάγκη εκτέ­λε­σης ούτε από τα συμ­φέ­ρο­ντα του επι­σπεύ­δο­ντος δανει­στή.

Η υπ’ αριθ. 1013/2024 έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακυ­ρώ­θηκε, όπως και κάθε περαι­τέρω πράξη εκτέ­λε­σης που βασι­ζό­ταν σε αυτήν.

Το δικα­στή­ριο κατα­δί­κασε τον επι­σπεύ­δο­ντα στις δικα­στι­κές δαπάνες της ανα­κό­πτου­σας, ύψους 1.200 ευρώ.

Η συγκε­κρι­μένη απόφαση απο­τε­λεί σημα­ντικό προη­γού­μενο για τις υπο­θέ­σεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, καθώς ενι­σχύει την προ­στα­σία των οφει­λε­τών από δυσα­νά­λο­γες κατα­σχέ­σεις που υπερ­βαί­νουν τα όρια της δικαιο­λο­γη­μέ­νης θυσίας της περιου­σίας τους.

Παράλ­ληλα, ανα­δει­κνύει τη σημασία της αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ειδικά στις περι­πτώ­σεις που αφορούν περιου­σιακά στοι­χεία μεγάλης αξίας.