Μηχανικοί – Εξιλαστήρια Θύματα για τα κακώς κείμενα και τις ελλείψεις της Πολιτείας και του Κρατικού Μηχανισμού

Στα  προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι μηχα­νι­κοί και δεν έχουν λυθεί ανα­φέ­ρε­ται με ανα­κοί­νωση η ΕΜΔΥΔΑΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ. Ανα­λυ­τικά ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Είναι πλέον σύνηθες τα τελευ­ταία χρόνια, συνά­δελ­φοι Μηχα­νι­κοί να σύρο­νται με ιδιαί­τερη σφο­δρό­τητα και ευκολία στις αίθου­σες των Δικα­στη­ρίων ως εξι­λα­στή­ρια θύματα, μετά από άδικες και συχνά ατεκ­μη­ρί­ω­τες δικα­στι­κές διώξεις ενα­ντίον τους, για θέματα που άπτο­νται της άσκησης των καθη­κό­ντων τους. Χρο­νο­βό­ρες δίκες, με σοβα­ρό­τα­τες ηθικές, κοι­νω­νι­κές και οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες, τόσο για τους ίδιους τους συνα­δέλ­φους, όσο και για τις οικο­γέ­νειές τους, λαμ­βά­νουν χώρα ολοένα και πιο συχνά, θίγο­ντας την αξιο­πρέ­πεια των Μηχα­νι­κών και προ­κα­λώ­ντας συνεχώς κλίμα φόβου στις δημό­σιες Τεχνι­κές Υπη­ρε­σίες, στις Υπη­ρε­σίες Δόμησης και γενι­κό­τερα σε υπη­ρε­σίες όπου εργά­ζο­νται Μηχα­νι­κοί. Η μετα­τό­πιση και προ­σω­πο­ποί­ηση ευθυνών, άδικα από τους δημό­σιους φορείς στους Μηχα­νι­κούς Δημό­σιους Υπαλ­λή­λους εν ώρα υπη­ρε­σίας και οι συνε­χείς διώξεις αυτών, είναι ένα φαι­νό­μενο το οποίο συνα­ντά­ται ολοένα και πιο συχνά, εξαι­τίας της συνε­χούς αύξησης υπο­στε­λέ­χω­σης των υπη­ρε­σιών και της ολοένα συνε­χι­ζό­με­νης περι­κο­πής πόρων του Προ­γράμ­μα­τος Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων.

Αναμ­φί­βολα, οι ευθύνες για τις δυσλει­τουρ­γίες είναι επι­τε­λι­κές, δια­χρο­νι­κές και σε υψη­λό­τερο επίπεδο από τους υπαλ­λή­λους. Οι Τεχνι­κές Υπη­ρε­σίες και οι Υπη­ρε­σίες Δόμησης με τους ελά­χι­στους ενα­πο­μεί­να­ντες τεχνι­κούς υπαλ­λή­λους που εργά­ζο­νται σε αυτές, καλού­νται να εκτε­λέ­σουν πληθώρα καθη­κό­ντων (συντή­ρηση, επο­πτεία, μελέτη, επί­βλεψη, αστυ­νό­μευση, σχε­δί­αση τεχνι­κών έργων, στε­λέ­χωση πάσης φύσεως Επι­τρο­πών, εξυ­πη­ρέ­τηση κοινού, αυτο­ψίες, ειση­γή­σεις, κ.λπ), που αντι­κει­με­νικά, είναι αδύ­να­τον να αντα­πε­ξέλ­θουν. Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρουμε ότι την τελευ­ταία δεκα­ε­τία ο αριθμός των συνα­δέλ­φων Διπλω­μα­τού­χων Μηχα­νι­κών Δημο­σίων Υπαλ­λή­λων που υπη­ρε­τούν στη Δωδε­κά­νησο έχει μείωση της τάξης του 20-25%. Μια μείωση η οποία δεν έχει συνο­δευ­τεί με παράλ­ληλη μείωση του φόρτου εργα­σίας και της γρα­φειο­κρα­τίας. Πέραν αυτών, η πολυ­νο­μία στην Πολε­ο­δο­μική Νομο­θε­σία και τη Νομο­θε­σία Δημο­σίων Έργων όλο και επε­κτεί­νε­ται, διο­γκώ­νο­ντας τα ήδη υφι­στά­μενα προ­βλή­ματα.

Πληθώρα προ­τά­σεων έχουν κατα­τε­θεί τόσο από την Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ, όσο και από το Τεχνικό Επι­με­λη­τή­ριο Ελλάδος, προ­κει­μέ­νου να βελ­τιω­θεί, αφενός μεν η Δημόσια Διοί­κηση, αφε­τέ­ρου δε οι συν­θή­κες άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος με σκοπό την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη και ουσια­στι­κό­τερη βελ­τί­ωση της παροχής υπη­ρε­σιών των Μηχα­νι­κών του Δημο­σίου Τομέα. Δυστυ­χώς, οι προ­τά­σεις αυτές δεν έχουν εισα­κου­στεί και τα απο­τε­λέ­σματα τα ζούμε καθη­με­ρινά.

Το φαι­νό­μενο αυτό είναι πανελ­λα­δικό. Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρουμε ότι για την υπόθεση της πλημ­μύ­ρας στη Μάνδρα Αττικής διώ­χθη­καν συνά­δελ­φοι Μηχα­νι­κοί, η πλειο­ψη­φία των οποίων τελικά απαλ­λά­χθη­καν των κατη­γο­ριών. Αντί­στοιχα, στην πλημ­μύρα που προ­κλή­θηκε από τον Μεσο­γειακό Κυκλώνα ΙΑΝΟ στη Θεσ­σα­λία, συνά­δελ­φοι Μηχα­νι­κοί είναι υπό­δι­κοι, κ.ο.κ. Πέραν των κατα­στρο­φών που προ­κα­λού­νται από ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, καθη­με­ρινά πληθώρα ατυ­χη­μά­των στο οδικό δίκτυο, αλλά και η πολυ­νο­μία στην πολε­ο­δο­μική νομο­θε­σία οδηγούν στο ακρο­α­τή­ριο Μηχα­νι­κούς του Δημο­σίου. Το αυτό συμ­βαί­νει και στη Ρόδο. Αρκετοί εκ των συνα­δέλ­φων μας έχουν υποστεί το βάρος της ποι­νι­κής δίωξης στο παρελ­θόν, αρκετοί το υφί­στα­νται τώρα και δεδο­μέ­νου ότι δεν φαί­νε­ται να αλλάζει κάτι, αρκετοί θα το υπο­στούμε στο μέλλον.

Σε πολλές των περι­πτώ­σεων, στον β’ συνήθως βαθμό εκδί­κα­σης, οι συνά­δελ­φοι Μηχα­νι­κοί αθω­ώ­νο­νται. Η αθώωση – δικαί­ωση απαιτεί χρόνια δικα­στι­κής περι­πέ­τειας και είναι αρκετά ψυχο­φθόρα. Το τίμημα που πλη­ρώ­νε­ται είναι πολύ βαρύ ακόμα και στην περί­πτωση αθώωσης. Πώς ξεπλη­ρώ­νε­ται το τίμημα αυτό από το Ελλη­νικό Δημόσιο; Με κατα­βολή ενός μικρού μέρους των δικα­στι­κών εξόδων του υπαλ­λή­λου. Στις περι­πτώ­σεις δε που ο Μηχα­νι­κός κατα­δι­κά­ζε­ται, επω­μί­ζε­ται όλο το βάρος, ψυχο­λο­γικά και υλικά, της ανε­πάρ­κειας του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού στον έλεγχο, την πρόληψη και την κατα­στολή. Και εν συνε­χεία στα αστικά δικα­στή­ρια, η κατα­στροφή είναι ολο­κλη­ρω­τική, καθώς οι απαι­τή­σεις υπέ­ρο­γκων ποσών απο­ζη­μί­ω­σης ζητού­νται από το άτομο και όχι από το δημόσιο.

Η ΕΜΔΥΔΑΣ Δωδε­κα­νή­σου εκφρά­ζει την αγα­νά­κτησή της για την κατά­σταση που έχει παγιω­θεί τα τελευ­ταία χρόνια με εξι­λα­στή­ρια θύματα τα μέλη της, τους Διπλω­μα­τού­χους Μηχα­νι­κούς Δημό­σιους Υπάλ­λη­λους. Παράλ­ληλα, καλεί την πολι­τεία και τις αρχές της Δωδε­κα­νή­σου να λάβουν θέση και να υπο­στη­ρί­ξουν τους Μηχα­νι­κούς, χωρίς τους οποίους οι υπη­ρε­σίες δεν είναι δυνατό να λει­τουρ­γή­σουν. Επι­τέ­λους, θα πρέπει να  δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την κατά­σταση και να λάβει ο κάθε ένας το μερίδιο ευθύνης που του ανα­λο­γεί. Η έκφραση «ανα­λαμ­βάνω την πολι­τική ευθύνη» δεν μπορεί να απαλ­λάσ­σει από τις ευθύνες του (ποι­νι­κές, αστικές) κανέναν, ανε­ξαρ­τή­του αξιώ­μα­τος που κατέχει και προς ικα­νο­ποί­ηση της κοινής γνώμης, οι ευθύνες αυτές να μετα­βι­βά­ζο­νται σε «ανα­λώ­σι­μους» υπη­ρε­σια­κούς παρά­γο­ντες.