Δρόμοι ή mulattiera- ρες στη Ρόδο

Το τελευ­ταίο διά­στημα ερχό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι στο δρόμο μας στην πόλη της Ρόδου και στις γύρω περιο­χές με διάφορα ζωάκια που κανο­νικά θα έπρεπε να είναι φυλαγ­μένα σε κάποιο πάρκο ή υδρο­βιό­τοπο.  Παγώνια, αγριό­πα­πιες, κότες, ελάφια ή ακόμα και τα πολύ συμπαθή σε όλα μας γαϊ­δου­ρά­κια

Με τόσα ζωάκια που κυκλο­φο­ρούν ανάμεσά μας στις γει­το­νιές κάνουμε συνειρ­μούς όπως πχ αν όλα αυτά τα ζώα που συνα­ντάμε ανάμεσά μας όταν οδηγάμε τα αμάξια μας στους δρόμους θέλουν να μας στεί­λουν κάποιο μήνυμα, αντι­προ­σω­πεύ­ουν κάποιο συμ­βο­λι­σμό ή μας προει­δο­ποι­ή­σουν για κάποιο θέμα.

Συγκε­κρι­μένα θα σταθώ όμως στην πρό­σφατη εμφά­νιση ενός μικρού γαϊ­δου­ριού στην περιοχή Ροδίνι στην οδό Ευρώπης.  Το οποίο πραγ­μα­τικά ήταν πανέ­μορφο και τρι­σχα­ρι­τω­μένο και έτρωγε αμέ­ρι­μνο το χορ­τα­ράκι του.

Αφού λοιπόν πέρασαν εκείνα τα λεπτά ευτυ­χίας που μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια που μας πήγαι­ναν οι γονείς μας στην εξοχή ή στο ζωο­λο­γικό πάρκο του Ροδι­νιού για να έρθουμε σε επαφή με τα ζώα, σκέ­φτηκα μήπως είναι σημα­διακό;

Ξέχασα την παιδική μου ηλικία και προ­σγειώ­θηκα στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, μάλλον μου θυμίζει την υπομονή που έχουμε με όσα συμ­βαί­νουν γύρω μας και αμέσως μετά σκέ­φτηκα πως το γαϊ­δούρι θα μπο­ρούσε να είναι το καλύ­τερο μέσο μετα­κί­νη­σης  στην εποχή μας μιας και οι δρόμοι μας μοιά­ζουν με δρόμους για γαϊ­δού­ρια ή mulattiera όπως συνή­θι­ζαν να τους απο­κα­λούν οι Ιταλοί κατα­κτη­τές δλδ δρόμος στενός για να περνάνε μόνο τα γαϊ­δού­ρια. Τον όρο αυτό οι ιταλοί κατα­κτη­τές τον χρη­σι­μο­ποιού­σαν ακόμα και στα κτη­μα­το­λο­γικά τους σχε­δια­γράμ­ματα για να χαρα­κτη­ρί­σουν τη χρήση και το είδος του δρόμου αυτού.

Μήπως τελικά αυτή να είναι και η λύση στο κυκλο­φο­ριακό της Ρόδου γιατί παρόλο που οι δρόμοι μας είναι σε μαύρα χάλια με τόσες λακ­κού­βες επι­μέ­νουμε να γεμί­ζουμε τους δρόμους και τα πεζο­δρό­μια με αυτο­κί­νητα.  Η εικόνες της όμορφης πόλης «χαλάνε» από τις εικόνες των αυτο­κι­νή­των που βρί­σκο­νται παντού όπου κι αν πάμε.

Εμείς τώρα δεν ξέρω τι είδους γαϊ­δού­ρια είμαστε ακριβώς αν και νομίζω πως αυτά δεν έχουν καμία διά­κριση μεταξύ τους δλδ δεν έχω ακούσει διά­κριση ζώων ανα­λό­γως της κατα­γω­γής τους αλλά σίγουρα έχουμε νιώσει πολλές φορές να κατα­νο­ούμε αυτά τα πλά­σματα πλήρως ως προς την κακο­ποί­ησή τους ανα­φο­ρικά με το πόσο άσχημα τους χρη­σι­μο­ποιούν οι άνθρω­ποι που τα κατέ­χουν.

Όσον αφορά τους δρόμους μας θα τους χαρα­κτη­ρί­ζαμε κι εμείς σύγ­χρο­νες mulattier-ρες μιας και έχουν συρ­ρι­κνω­θεί εξαι­τίας της κυκλο­φο­ρια­κής συμ­φό­ρη­σης και όταν παρ­κά­ρουν όλοι δεξιά και αρι­στερά στους δρόμους χωρίς να υπο­λο­γί­ζουν κανέναν, αλλά και λόγω της κακής ποιό­τη­τας του οδο­στρώ­μα­τος αφού είναι γεμάτοι λακ­κού­βες και κατα­στρέ­φο­νται τα αυτο­κί­νητά μας.  Όσον αφορά τα ποδή­λατά μας ούτε λόγος έχουν σκάσει λάστιχα και έχουν φύγει ακτίνες άπειρες φορές και έχουμε κιν­δυ­νεύ­σει.  Οι δρόμοι της πόλης κύριοι κύριοι είναι πραγ­μα­τικά επι­κίν­δυ­νοι και απα­ρά­δε­κτοι για μια σύγ­χρονη πόλη όπως η Ρόδος.

Όσον αφορά τα γαϊ­δου­ρά­κια πιστεύ­ουμε ότι πραγ­μα­τικά θα ήταν μια καλή πρόταση για να απο­συμ­φο­ρη­θεί το κέντρο από την τόση λαμα­ρίνα και να αλλάξει λίγο η ψυχο­λο­γική μας διάθεση μιας και τα ζώα αυτά έχουν τόση υπομονή και ευαι­σθη­σία κάτι που λείπει από όλους εμάς.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Από­φοιτη Τμ.Μεσο­γεια­κών Σπουδών ΠΑ

Αθλή­τρια τριά­θλου