Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών: Ασφάλεια και Συνθήκες Εργασίας στο Πυροσβεστικό Σώμα Ώρα Μηδέν

Οργή και αγα­νά­κτηση εκφρά­ζει με ανα­κοί­νωση η Ενωτική Αγω­νι­στική Κίνηση Πυρο­σβε­στών με αφορμή τον θάνατο 54χρονου Πυρο­σβέ­στη εν ώρα υπη­ρε­σίας..

Στην ανα­κοί­νωση ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Η Ενωτική Αγω­νι­στική Κίνηση Πυρο­σβε­στών εκφρά­ζει την βαθύ­τατη θλίψη της και τα θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νεια και στους οικεί­ους του 54χρόνου συνα­δέλ­φου Ιωάννη Παλιο­βρυ­σιώτη που έχασε τη ζωή του εν ώρα υπη­ρε­σίας. Επίσης ευχό­μα­στε γρήγορη ανάρ­ρωση στον συνά­δελφο που επέ­βαινε στο ίδιο όχημα με απο­τέ­λε­σμα να τραυ­μα­τι­στεί καθώς και στους δύο συνα­δέλ­φους που τραυ­μα­τί­στη­καν σοβαρά κατά την διάρ­κεια της κατά­σβε­σης της πυρ­κα­γιάς στο Παγγαίο όρος.

Εκφρά­ζουμε όμως και την οργή και την αγα­νά­κτησή μας προς την πολι­τική ηγεσία που τόσα χρόνια κωφεύει στις αγω­νιώ­δεις εκκλή­σεις και τα αιτή­ματά μας για ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες εργα­σίας, για ένταξη του επαγ­γέλ­μα­τος μας στα Βαρέα – Ανθυ­γιεινά και Επι­κίν­δυνα, για μέτρα προ­στα­σίας και για ανα­νέ­ωση του στόλου των οχη­μά­των και έλεγχο τους από κρατικά Κ.Τ.Ε.Ο..

Εκφρά­ζουμε την οργή και την αγα­νά­κτησή μας γιατί όλα δεί­χνουν ότι η κυβέρ­νηση δεν προ­τί­θε­ται να πάρει κανένα μέτρο για την προ­στα­σία της υγείας και της ασφά­λειας μας. Παρά τις χιλιοει­πω­μέ­νες καταγ­γε­λίες μας και τα αιτή­ματά μας για μέτρα προ­στα­σίας της ζωής και της υγείας μας (δεν πέρασε ούτε μήνας από την τελευ­ταία ανα­κοί­νωση και το προη­γού­μενο θανα­τη­φόρο τροχαίο) δεν έχει γίνει καμία ενέρ­γεια ούτε για να βελ­τιω­θούν οι συν­θή­κες εργα­σίας μας ούτε να γίνει σύγ­χρο­νος και ασφα­λέ­στε­ρος ο εξο­πλι­σμός και τα μέσα που χρη­σι­μο­ποιούμε. Επί μια βδομάδα οι συνά­δελ­φοι της 4ης Ε.Μ.Α.Κ. επι­χει­ρούν στο Παγγαίο όρος με 24ωρες εναλ­λα­γές βάρδιας σε υψό­με­τρο πάνω από χίλια μέτρα και κάτω από αντί­ξοες και­ρι­κές συν­θή­κες, ενώ το όχημα που οδη­γούσε ο άτυχος συνά­δελ­φος μετρούσε ήδη τρεις δεκα­ε­τίες λει­τουρ­γίας. Είναι απίθανο να μην μπορεί να αντι­λη­φθεί ο κοινός νους ότι ο ανθρώ­πι­νος οργα­νι­σμός έχει φυσικά όρια που όταν αυτά ξεπε­ρα­στούν το ατύχημα είναι μαθη­μα­τικά βέβαιο. Όπως και ένα όχημα, όσο και να συντη­ρεί­ται, μετά από τριάντα χρόνια σίγουρα θα παρου­σιά­ζει μηχα­νι­κές βλάβες.

Εξίσου μας εξορ­γί­ζει και μας αγα­να­κτεί και η στάση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγεσιών που και αυτοί παρι­στά­νουν ότι δεν βλέπουν την ανάγκη ένταξης του κλάδου μας στα Β.Α.Ε..

Επειδή δεν τρέ­φουμε αυτα­πά­τες ότι πρό­κει­ται να αλλάξει η στάση της πολι­τι­κής ηγεσίας ούτε και έχουμε καμία εμπι­στο­σύνη στους κυβερ­νη­τι­κούς συν­δι­κα­λι­στές, καλούμε το σύνολο των εργα­ζο­μέ­νων στο Πυρο­σβε­στικό Σώμα να απαι­τή­σουν και να πιέσουν τις συν­δι­κα­λι­στι­κές οργα­νώ­σεις τους να οργα­νω­θούν άμεσα κινη­το­ποι­ή­σεις ώστε να ληφθούν επι­τέ­λους όλα τα απα­ραί­τητα μέτρα που θα εξα­σφα­λί­ζουν ότι θα επι­στρέ­φουμε όλοι σώοι και αβλα­βείς στις οικο­γέ­νειές μας μετά από κάθε συμβάν.

Επι­πλέον για όλους τους παρα­πάνω λόγους ζητάμε άμεσα:

Να ορι­στούν ειδικοί πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες ώστε να εξε­τα­στούν τα αίτια του δυστυ­χή­μα­τος.

Να ανα­νε­ω­θεί ο στόλος των οχη­μά­των και να ελέγ­χο­νται από κρατικά Κ.Τ.Ε.Ο..

Να παρθούν και να εφαρ­μο­στούν ουσια­στικά μέτρα για την υγιεινή και ασφά­λεια για μας τους πυρο­σβέ­στες κατά την εμπλοκή μας στα συμ­βά­ντα αλλά και για τους χώρους των υπη­ρε­σιών μας κατά την παρα­μονή μας σε αυτές.

Να στα­μα­τή­σει η κατα­στρα­τή­γηση του χρόνου εργα­σίας και των ημε­ρή­σιων ανα­παύ­σεων, να εφαρ­μο­στεί το πλήρες πεν­θή­μερο και το καθε­στώς απο­ζη­μί­ω­σης της υπε­ρερ­γα­σίας που ισχύει για όλους τους δημό­σιους υπαλ­λή­λους.

Να ανα­γνω­ρι­στεί επι­τέ­λους το επάγ­γελμα του πυρο­σβέ­στη ως Βαρύ – Ανθυ­γιεινό και Επι­κίν­δυνο με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται για τα ασφα­λι­στικά, συντα­ξιο­δο­τικά, εργα­σιακά και οικο­νο­μικά μας δικαιώ­ματα.