Παύλος Γερουλάνος: Να γίνεσαι καλύτερος από αυτό που ήσουν χθες!

«Κάθε φορά που ένας λαός καλεί­ται να δώσει το όλον της ψυχής του, για να πετύχει έναν στόχο, τότε φαί­νε­ται ο πολι­τι­σμός του, οι αξίες που τον χαρα­κτη­ρί­ζουν» λέει ο Παύλος Γερου­λά­νος σε μια δια­φο­ρε­τική συνέ­ντευξη στο Reader.gr, με αφορμή τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες στο Παρίσι. Ο Βου­λευ­τής και υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, απο­κα­λύ­πτει πως είναι μανιώ­δης συλ­λέ­κτης ενθυ­μίων από Ολυ­μπιά­δες και ανα­πο­λεί τις ημέρες εθνικής ευφο­ρίας του 2004: «Ήταν μια εποχή που η Ελλάδα άνοιξε μια αυλαία στο παγκό­σμιο γίγνε­σθαι και έδειξε ό,τι καλύ­τερο δια­θέ­τει».

Ερω­τη­θείς αν υπάρ­χουν ομοιό­τη­τες ανάμεσα στον αγώνα του αθλητή και του πολι­τι­κού, ο κ. Γερου­λά­νος ανα­φέ­ρε­ται σε έναν στόχο που διέπει όλη την κοι­νω­νία: «Να γίνεσαι καλύ­τε­ρος από αυτό που ήσουν χθες» και προ­σθέ­τει: «Κάθε εμπει­ρία που βιώνεις, κάθε νίκη, ή και κάθε απο­γο­ή­τευση, ακόμα και η κούραση της προ­σπά­θειας, σε αντα­μεί­βει, όταν βλέπεις ότι αυτό που άφησες πίσω σου έχει κάποια αξία».

Στο ερώτημα σε ποια νίκη μπορεί να απο­σκο­πεί η ελλη­νική κοι­νω­νία, ο υπο­ψή­φιος Πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, απαντά: «Στην ανα­γνώ­ριση. Για μένα δεν νοείται για κανέναν άνθρωπο, καμία κοι­νω­νία, το να δίνει διαρκώς, να κοπιά­ζει και να κάνει θυσίες, χωρίς να παίρνει κάτι πίσω, χωρίς να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ο αγώνας της».

To κείμενο στο  Reader,gr

«Κάθε φορά που ένας λαός καλεί­ται να δώσει το όλον της ψυχής του για να πετύχει ένα στόχο, τότε φαί­νε­ται ο πολι­τι­σμός του, οι αξίες που τον χαρα­κτη­ρί­ζουν», μια παρα­δοχή που ξεπερνά τον αθλη­τι­σμό και διέπει όλη την κοι­νω­νία. Μια συζή­τηση με τον Παύλο Γερου­λάνο.

Το καλο­καίρι του 2024 έχει τις δικές του ιδιο­μορ­φίες. Λέξεις και αυτο­σχέ­διοι ορισμοί όπως «υπερ­του­ρι­σμός» και «Staycation» μπαί­νουν στο λεξι­λό­γιο μας, ενώ οι μέρες και οι νύχτες γίνο­νται ολοένα και πιο ζεστές.

Ο Ντό­ναλντ Τραμπ δέχεται πυρο­βο­λι­σμούς από ψυχικά ασταθές άτομο και επι­βιώ­νει, δίνο­ντας στον εαυτό του τον τίτλο του «μάρτυρα», ενώ στη Γαλλία, οι προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις σχη­μα­τί­ζουν ένα δικό τους «μπλοκ» με απώτερο στόχο να απο­τρέ­ψουν την «απαγωγή» της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σίας από το ακρο­δε­ξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν.

Ανα­ρω­τιέ­μαι, αν υπάρχει κάτι, κάποια αφορμή που να ενώσει ανθρώ­πους από δια­φο­ρε­τι­κές κοι­νω­νι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές, κατα­βο­λές, μια Ιδέα που ξεπερνά όλες τις ιδέες. Εκείνη τη στιγμή, το Παρίσι μας δίνει το παρα­σύν­θημα, οι 33οι Θερινοί Ολυ­μπια­κοί Αγώνες ξεκι­νούν.

Από τις 26 Ιουλίου ως τις 11 Αυγού­στου, στο Παρίσι, σε 16 πόλεις της μητρο­πο­λι­τι­κής Γαλλίας, και στην αποικία της Αϊτής, θα απο­λαύ­σουμε 329 αγω­νί­σματα (32 αθλή­ματα) και συνο­λικά 10.672 αθλητές από όλο τον πλανήτη, θα παρα­κο­λου­θή­σουμε αθλητές να ξεπερ­νούν τους εαυτούς τους, να σημειώ­νουν μικρές και μεγάλες υπερ­βά­σεις στο δρόμο για την εκπλή­ρωση ενός ονείρου μαγικού, στο δρόμο για την κατά­κτηση του μεταλ­λίου.

Τελικά ακόμα και σε ένα καλο­καίρι με «σκο­τει­νές» γωνιές, οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες μπορούν να δώσουν μια πινελιά ελπίδας, να δείξουν ότι ένας λαός όταν θέλει να εκπλη­ρώ­σει συλ­λο­γικά ένα στόχο, μπορεί, όπως η Αθήνα του 2004.

Η Αθήνα αλλά και κάθε χώρα που έσμιξε τη νεότερη ιστορία της με αυτή των Ολυ­μπια­κών Αγώνων, ζωντα­νεύει εντυ­πω­σιακά στο Ολυ­μπιακό Μουσείο Αθηνών.

Σε μια ανα­ζή­τηση του ιστο­ρι­κού παρελ­θό­ντος αλλά και του μέλ­λο­ντος των Αγώνων, βρέθηκε στο μουσείο, και συνά­ντησα τον βου­λευτή του ΠΑΣΟΚ, Παύλο Γερου­λάνο, ένθερμο υπο­στη­ρι­κτή των Αγώνων, συλ­λέ­κτη ενθυ­μίων μέσα από την Ολυ­μπιακή Ιστορία, και όχι μόνο. Η συζή­τηση μας είχε ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον.

«Το 2004 ήταν μια μαγική χρονιά για τη χώρα. Οι εικόνες των Ολυ­μπια­κών Αγώνων της Αθήνας έχουν χαρα­χτεί στη μνήμη μου, από την προ­ε­τοι­μα­σίας τους κιόλας, ως την τελετή έναρξης, και φυσικά ως τη λήξη τους. Ήταν μια εποχή που η Ελλάδα άνοιξε μια αυλαία στο παγκό­σμιο γίγνε­σθαι και έδειξε ό,τι καλύ­τερο δια­θέ­τει. Ήταν μια εποχή, της οποίας οι μνήμες έχουν μείνει μέσα μου, σαν ολο­ζώ­ντα­νές εικόνες».

«Έχω στη μνήμη μου όσα έγιναν το 1972»

– Οι πρώτοι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες της ζωής σας; Πόσο δια­φο­ρε­τι­κές ήταν εκείνες οι εικόνες;

«Ήταν το 1972, στο Μόναχο και τους έχω συν­δέ­σει στη μνήμη μου με το περι­στα­τικό εκείνης της τρο­μο­κρα­τι­κής ενέρ­γειας κατά της ισραη­λι­νής ομάδας. Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου εξηγεί τι είχε συμβεί, και την τηλε­ό­ραση να μετα­δί­δει πρω­τό­γνω­ρες εικόνες για την ιστορία των Αγώνων. Με τους Αγώνες ως συλ­λέ­κτης όμως, ξεκί­νησα να ασχο­λού­μαι από το 2004, την εποχή που η κόρη μου ήταν δύο ετών. Τότε, μου γεν­νή­θηκε η επι­θυ­μία να της χαρίσω κάτι από την ιστορία των Ολυ­μπια­κών Αγώνων, κάτι που να έχει μια αξία. Δεν ασχο­λή­θηκα τόσο με τα καπε­λά­κια, τις μπλού­ζες, και άλλα προ­ϊ­ό­ντα. Αυτό που μου έκανε ιδιαί­τερή αίσθηση ήταν οι καρ­φί­τσες πέτου».

«Ναι όντως, κάποιες είναι δυσεύ­ρε­τες, κάποιες είναι αρκετά κοινές, υπάρχει μια τερά­στια συλλογή από καρ­φί­τσες όλων των Ολυ­μπια­κών Αγώνων, από το 1896 μέχρι και σήμερα, από καρ­φί­τσες που παρή­χθη­σαν στο εμπόριο μέχρι πρότυπα που σχε­διά­στη­καν, αλλά δεν βγήκαν ποτέ στην παρα­γωγή,  και με το πέρασμα των ετών και με αρκετή έρευνα, κατά­φερα να την απο­κτήσω. Αυτή η συλλογή μέσω του Μου­σείου Μπενάκη θα δοθεί στο Ολυ­μπιακό Μουσείο. Είμαι πολύ χαρού­με­νος γι’ αυτό».

– Πώς συν­δέ­ε­ται η οικο­γέ­νεια σας με τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες του 1896;

«Δεν ήξερα ότι η οικο­γέ­νεια μου έχει εμπλα­κεί με τους πρώτους Αγώνες της Αθήνας. Το έμαθα πολύ αργό­τερα, σε μια έκθεση του μου­σείου Μπενάκη με φωτο­γρα­φίες των Αγώνων του 1896. Τότε δια­πί­στωσα ότι είχε φτάσει το άλμπουμ στο μουσείο Μπενάκη μέσω του Γεωρ­γίου Στρέιτ (πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών τη διετία 1913-14), ο οποίος ήταν προ­πάπ­πους μου, και είχε συμ­με­τά­σχει στη διορ­γά­νωση των Ολυ­μπια­κών Αγώνων».

– Τι σας συναρ­πά­ζει στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες;

«Η προ­σπά­θεια, σε συν­δυα­σμό με την άμιλλα. Βλέ­πουμε αθλητές που είναι οι καλύ­τε­ροι παγκο­σμίως στο άθλημα τους, οι οποίοι στη­ρί­ζουν άλλους αθλητές που είτε είναι κι εκείνοι κορυ­φαίοι και με εντυ­πω­σια­κές δια­κρί­σεις, είτε διεκ­δι­κούν τις πρώτες τους δια­κρί­σεις. Όλο αυτό μου δείχνει ευγέ­νεια και πολι­τι­σμό, στο υψη­λό­τερο επίπεδο. Μακάρι αυτό να το είχαμε και στην πολι­τική, να επι­διώ­καμε όχι μόνο για να γίνουμε καλύ­τε­ροι εμείς οι ίδιοι αλλά και ο διπλα­νός μας. Είναι εντυ­πω­σια­κός αυτός ο συν­δυα­σμός, το να παλεύει κανείς όλη του τη ζωή για να γίνει ο καλύ­τε­ρος στον κόσμο, να αγω­νί­ζε­ται και να στε­ρεί­ται πράγ­ματα, και να απο­δέ­χε­ται ότι ο συνα­θλη­τής του μπορεί να είναι ο καλύ­τε­ρος στον κόσμο, αυτό με συνε­παίρ­νει. Αν δεν υπήρχε αυτό ως αρχαιο­ελ­λη­νική αξία, πιστεύω δεν θα το είχαμε καθόλου στους νεό­τε­ρους Αγώνες.

– Πιστεύ­ετε στο Ολυ­μπιακό Ιδεώδες;

«Υπάρχει και σήμερα Ολυ­μπιακό Ιδεώδες, το πιστεύω. Και πιστεύω πως υπάρχει και εκτός των Ολυ­μπια­κών Αγώνων, σε τομείς της ζωής που η ανι­διο­τε­λής προ­σφορά υπερ­βαί­νει τη φιλο­δο­ξία. Κάθε φορά που ένας λαός καλεί­ται να δώσει τον όλον της ψυχής του για να πετύχει ένα στόχο, τότε φαί­νε­ται ο πολι­τι­σμός του, οι αξίες που τον χαρα­κτη­ρί­ζουν».

– Ο χώρος που βρι­σκό­μα­στε σήμερα σας θυμίζει κάτι από τους Αγώνες του 2004;

«Ο συγκε­κρι­μέ­νος όχι, γιατί παρα­πέ­μπει στο 1896! (γελάει), αλλά το μουσείο των Αγώνων είναι ένας θαυ­μά­σιος χώρος, που συγκε­ντρώ­νει ένα σωρό αντι­κεί­μενα, κει­μή­λια, εντυ­πω­σιακά σημεία ανα­φο­ράς από την ιστορία των Ολυ­μπια­κών Αγώνων. Ναι μεν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες έχουν εμπο­ρευ­μα­το­ποι­η­θεί, κι αυτό κάνει ό,τι παρά­γουν σήμερα οι Αγώνες πιο “κοινό” σε σχέση με όσα βλέπαμε το 1896, το 1904 και αργό­τερα, αλλά η αισθη­τική τους παρα­μέ­νει, η ομορφιά και η μονα­δι­κό­τητα τους είναι εδώ. Ακόμα και οι καρ­φί­τσες πέτου μας θυμί­ζουν τι μπο­ρούμε να κάνουμε σαν Έλληνες αν συσπει­ρω­θούμε μπροστά σε ένα κοινό στόχο»

Γερου­λά­νος: «Δεν μπορείς να στα­μα­τή­σεις να γίνεσαι καλύ­τε­ρος»

– Πόσο δια­φο­ρε­τι­κός ή πόσο όμοιος είναι ο αγώνας ενός πολι­τι­κού κι ενός αθλητή;

«Δεν έχω υπάρξει μεγάλος αθλητής οπότε δεν μου είναι εύκολο να κάνω τη σύγκριση! (γελάει). Αυτό που πιστεύω πως είναι κοινό σημείο ανα­φο­ράς, είναι ότι δεν μπορείς να στα­μα­τή­σεις να γίνεσαι καλύ­τε­ρος απ’ αυτό που ήσουν χθες. Και κάθε εμπει­ρία που βιώνεις, κάθε νίκη, ή και κάθε απο­γο­ή­τευση, ακόμα και η κούραση της προ­σπά­θειας σε αντα­μεί­βει, όταν βλέπεις ότι αυτό που άφησες πίσω σου έχει κάποια αξία. Στο υπουρ­γείου που θήτευσα πχ, ήταν πολύ δύσκο­λες οι συν­θή­κες λόγων των μνη­μο­νίων, αλλά και η ομάδα μου κι εγώ, πετύ­χαμε κάποιους σημα­ντι­κούς στόχους. Όλα τα δεινά του κόσμου δεν συγκρί­νο­νται με εκείνη τη στιγμή που αισθά­νε­σαι ότι κάτι έχεις προ­σφέ­ρει στον τόπο σου».

– Θα ακούμε διαρκώς για νίκες και ήττες στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες. Σε ποια νίκη μπορεί να απο­σκο­πεί η ελλη­νική κοι­νω­νία;

«Στην ανα­γνώ­ριση. Για μένα δεν νοείται για κανένα άνθρωπο, καμία κοι­νω­νία, το να δίνει διαρκώς, να κοπιά­ζει και να κάνει θυσίες, χωρίς να παίρνει κάτι πίσω, χωρίς να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ο αγώνας της».

Πηγή: reader.gr