Ρόδος: Τον χειμώνα δάσκαλοι, το καλοκαίρι ξενοδοχοϋπάλληλοι – Ενστολοι που κάνουν «διπλοβάρδιες»

Ενστο­λοι που κάνουν «διπλο­βάρ­διες» σαν ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι και εργα­ζό­με­νοι που δηλώ­νο­νται με πλαστά στοι­χεία συν­θέ­τουν το εργα­σιακό τοπίο στον κλάδο του του­ρι­σμού στη Ρόδο, που δίνει μια υψηλού ρίσκου διέξοδο «επι­βί­ω­σης»

Συνά­δελ­φος του Μάριου απα­σχο­λεί­ται σε επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου. Και οι δύο είναι στρα­τιω­τι­κοί που υπη­ρε­τούν στο νησί. Ο Μάριος μιλάει στην «Κ» υπό την προ­ϋ­πό­θεση ανω­νυ­μίας και περι­γρά­φει ένα φαι­νό­μενο μαύρης εργα­σίας για το οποίο η Ρόδος δεν έχει την πρω­το­κα­θε­δρία. «Εχω συνα­δέλ­φους, αλλά και φίλους αστυ­νο­μι­κούς ή πυρο­σβέ­στες σε άλλα μέρη της Ελλάδας που έχουν παράλ­ληλη εργασία, κυρίως σε του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις», λέει. Στη Ρόδο ο ίδιος εκτιμά πως το 1/3 των συνα­δέλ­φων του έχουν μια δεύτερη, κρυφή απα­σχό­ληση, ενώ κατά τη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής σεζόν αυτό συμ­βαί­νει του­λά­χι­στον με το 40% των ένστο­λων, σύμφωνα με εμπει­ρι­κές εκτι­μή­σεις.

«Υπάρ­χουν κάτοι­κοι δύο και τριών ταχυ­τή­των. Εμείς που δεν είμαστε από εδώ, που δεν έχουμε κάποια περιου­σία ή του­ρι­στική επι­χεί­ρηση, τα βγά­ζουμε δύσκολα πέρα. Το κόστος ζωής στη Ρόδο ήταν ανέ­κα­θεν υψηλό. Πολύ περισ­σό­τερο από την Αθήνα ή τη Θεσ­σα­λο­νίκη, και όσο πάει αυξά­νε­ται», εξηγεί.

Παρότι η παράλ­ληλη εργασία απα­γο­ρεύ­ε­ται ρητά για τους ένστο­λους, για πολλούς από αυτούς είναι μονό­δρο­μος. «Δεν ξέρω εάν θα πέρναγα από στρα­το­δι­κείο σε περί­πτωση που με ανα­κά­λυ­πταν. Υπάρχει όμως σίγουρα πρό­στιμο», λέει ο Μάριος. «Αλλά δεν με εμπο­δί­ζει. Εννο­εί­ται, προτιμώ να δουλεύω, και ας είναι ρίσκο. Κανείς δεν πλη­ρώ­νε­ται για να πηγαί­νει στη Μύκονο. Είναι ζήτημα επι­βί­ω­σης».

Από στρα­τιω­τι­κοί, ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι

Το φαι­νό­μενο της παράλ­λη­λης αλλά και παρά­νο­μης εργα­σίας, αφορά εξίσου και άλλες ομάδες δημο­σίων υπαλ­λή­λων, ορι­σμέ­νοι εκ των οποίων, πάντως, εξα­σφα­λί­ζουν, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ειδική άδεια από την υπη­ρε­σία τους. Οι δάσκα­λοι που δου­λεύ­ουν όταν τα σχολεία είναι κλειστά εμπί­πτουν συχνά σε αυτή την κατη­γο­ρία.

«Σε μεγάλο ξενο­δο­χείο στο νησί, αυτή τη στιγμή γνωρίζω ότι δου­λεύ­ουν του­λά­χι­στον 100-120 άτομα με αυτόν τον τρόπο. Ορι­σμέ­νοι δάσκα­λοι και πολλοί συνά­δελ­φοί μου, επίσης», λέει ο Μάριος. «Στην περί­πτωση των επαγ­γελ­μα­τιών των Σωμάτων Ασφα­λείας η συμ­φω­νία δεν είναι συνήθως η ίδια που κάνει ένας οποιοσ­δή­ποτε εργα­ζό­με­νος σεζόν. Διότι έχουν υπη­ρε­σίες μέσα στην εβδο­μάδα, ασκή­σεις και νυχτε­ρι­νές βάρδιες. Επο­μέ­νως, δεν μιλάμε για δου­λειές που πρέπει να χτυπάνε κάρτα ένα 12ωρο κάθε μέρα. Μπορεί να είναι δύο μερο­κά­ματα την εβδο­μάδα, μπορεί και πέντε και να δου­λεύ­ουν σε events, σε catering, σε φιέστες που διορ­γα­νώ­νουν επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης σαν ανι­μα­τέρ, και άλλα».

Ο Μάριος περι­γρά­φει μια καλο­κουρ­δι­σμένη ρουτίνα ανάμεσα στο υπη­ρε­σιακό ωράριο και στα άδυτα της βιο­μη­χα­νίας του του­ρι­σμού, απ’ όπου όμως λείπει το άγχος της καταγ­γε­λίας. «Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που μας ανα­γνω­ρί­ζουν και ξέρουν ότι είμαστε στρα­τιω­τι­κοί ή μπορεί να πετύ­χουμε και συνα­δέλ­φους. Υπάρχει μεταξύ μας όμως αλλη­λεγ­γύη. Κανείς δεν θα καρ­φώ­σει τον άλλο. Η μόνη περί­πτωση να γίνει αυτό είναι από κάποιον επαγ­γελ­μα­τία σε κλάδους λιγό­τερο του­ρι­στι­κούς, όπως ένα γυμνα­στή­ριο, που θα θεω­ρή­σει ότι του “κλέ­βουμε” πελα­τεία», λέει.

«Θέλεις ένσημα για το καλο­καίρι;»

Η δικη­γό­ρος και κάτοι­κος Ρόδου, Κατε­ρίνα Νοτο­πού­λου, έχει χει­ρι­στεί υπο­θέ­σεις αδή­λω­των εργα­ζο­μέ­νων. Σε μια περί­πτωση, μία φοι­τή­τρια 22 ετών δέχθηκε την πρόταση να δηλωθεί ως εργα­ζό­μενη σε μεγάλο ξενο­δο­χείο της Ρόδου, αλλά χωρίς να δου­λέ­ψει σε αυτό, προ­κει­μέ­νου μια αλλο­δαπή γυναίκα χωρίς άδεια παρα­μο­νής και εργα­σίας να μπο­ρέ­σει να εργα­στεί ως καμα­ριέρα. «Τη ρώτησαν “θέλεις ένσημα για το καλο­καίρι; Θα σε ασφα­λί­σουμε σαν καμα­ριέρα, θα παίρ­νεις εσύ τον μισθό –γιατί δεν μπορεί να πάει σε άλλο λογα­ρια­σμό– και θα τον δίνεις”. Της εξήγησα ότι αυτό είναι πλα­στο­προ­σω­πία, απο­τε­λεί ποινικό αδίκημα και την απέ­τρεψα να το κάνει», περι­γρά­φει η δικη­γό­ρος, προ­σθέ­το­ντας: «Χει­ρί­ζο­μαι τέτοιες υπο­θέ­σεις τόσο εργα­ζο­μέ­νων όσο και εργο­δο­τών και παρα­τηρώ και από άλλους συνα­δέλ­φους ή από τη νομο­λο­γία ότι ανάμεσα σε δικη­γό­ρους, φορο­τε­χνι­κούς, προϊ­στά­με­νους λογι­στη­ρίων ή HR, οι πλα­στο­προ­σω­πίες είναι κοινός τόπος και τελούν σε γνώση όλων», λέει. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Κ», οι επι­θε­ω­ρη­τές εργα­σίας καλούν όλο και συχνό­τερα στους ελέγ­χους την Αστυ­νο­μία προ­κει­μέ­νου να μπορεί να γίνει ακόμα και προ­σα­γωγή για εξα­κρί­βωση στοι­χείων, όταν οι ίδιοι ισχυ­ρί­ζο­νται πως δεν έχουν μαζί τους τα απα­ραί­τητα έγγραφα.

Στη Ρόδο, η μεγάλη ανάγκη για εργα­τικά χέρια προ­σκρούει στην έλλειψη επαρ­κούς ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού. Την ίδια στιγμή όμως οι συν­θή­κες εργα­σίας είναι οι γνωστές – εξα­ντλη­τι­κές– που συνήθως προ­σφέ­ρο­νται σε υπαλ­λή­λους της σεζόν. Εργα­ζό­με­νοι λένε πως πήραν τα προ­βλε­πό­μενα ρεπό τους την περυ­σινή σεζόν, μόνο όταν τα ξενο­δο­χεία που δού­λευαν έκλει­σαν για να απο­κα­τα­στα­θούν οι ζημιές που είχαν προ­κλη­θεί από τις μεγάλες πυρ­κα­γιές που κατέ­κα­ψαν το νησί.

Για όσους κάνουν διπλο­βάρ­διες, το ιδανικό θα ήταν η επάρ­κεια του μισθού, που, εν μέσω ενός ήδη αυξη­μέ­νου κόστους ζωής στα του­ρι­στικά θέρετρα της χώρας και του πλη­θω­ρι­σμού, δεν επαρκεί.

«Δου­λεύ­ουν σεζόν αρκετοί ανή­λι­κοι και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου για την εργασία ανη­λί­κων δεν τηρού­νται», λέει δικη­γό­ρος. «Για παρά­δειγμα, δεν πρέπει να δου­λεύ­ουν Κυρια­κές, ενώ δου­λεύ­ουν χωρίς ρεπό. Οι επι­χει­ρή­σεις τρώνε πρό­στιμα για αυτά – και συνήθως αυτές που τρώνε έχουν κάνει όλες τις πιθανές παρα­βά­σεις της εργα­τι­κής νομο­θε­σίας. Εχουν και τον στρα­τιω­τικό, έχουν και τον ανήλικο», λέει.

Πάντως, οι παρα­βά­τες του νόμου δεν βλέπουν άλλη λύση. Ο Μάριος θα επι­θυ­μούσε μια τρο­πο­ποί­ηση της νομο­θε­σίας, ώστε να είναι εφικτή η παράλ­ληλη εργασία στρα­τιω­τι­κών, καθώς η μαύρη εργασία του κλάδου δεν πρό­κει­ται να καμφθεί με άλλον τρόπο. Για όλους όμως όσους κάνουν διπλο­βάρ­διες, το ιδανικό θα ήταν η επάρ­κεια του μισθού, που, εν μέσω ενός ήδη αυξη­μέ­νου κόστους ζωής στα του­ρι­στικά θέρετρα της χώρας και πλη­θω­ρι­σμού, δεν επαρκεί, παρά για τα πάγια έξοδα.

Πηγή kathimerini.gr

Ελβίρα Κρίθαρη