«Αναγέννηση» της κεραμικής τέχνης

• Ανάρ­πα­στα τα κομ­μά­τια της θρυ­λι­κής εται­ρεί­ας Icaro στις ηλε­κτρο­νι­κές δη­μο­πρα­σί­ες

Σε πα­γκό­σμια μόδα έχει εξε­λι­χθεί η κε­ρα­μι­κή τέχνη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Από τους πε­ρί­φη­μους αγ­γειο­πλά­στες του Αρ­χαγ­γέ­λου, τους μο­να­δι­κούς τε­χνί­τες του Icaro τους συ­νε­χι­στές της πα­ρά­δο­σης Νάσος, Νε­ο­φύ­του, Μπό­νης, Για­σι­ρά­νης και μέχρι τους σύγ­χρο­νους κε­ρα­μι­στές.

Η τέχνη, ει­δι­κά στη Ρόδο που δεν έλει­ψε ποτέ -αφού υπάρ­χουν εξαι­ρε­τι­κά ερ­γα­στή­ρια σε ανα­το­λι­κή και δυ­τι­κή πλευ­ρά του νη­σιού- γνω­ρί­ζει μια δεύ­τε­ρη άν­θη­ση σε επί­πε­δο συλ­λε­κτών που ανα­ζη­τούν μα­νιω­δώς κομ­μά­τια με έμ­φα­ση στα θρυ­λι­κά κε­ρα­μι­κά Icaro που συ­ναρ­πά­ζουν και γοη­τεύ­ουν τους λά­τρεις της πα­ρα­δο­σια­κής τέ­χνης.

Πα­γκό­σμια μόδα

«Η κε­ρα­μι­κή ως χόμπι περ­νά­ει όντως μια πολύ καλή πε­ρί­ο­δο. Είναι πα­γκό­σμια μόδα πλέον. Το θέμα με τις πω­λή­σεις είναι λι­γά­κι δύ­σκο­λο όμως γιατί ενώ υπάρ­χει μια σχε­τι­κή γνώση και αγο­ρα­στι­κό εν­δια­φέ­ρον για την πα­ρα­δο­σια­κή κε­ρα­μι­κή η σύγ­χρο­νη (με την οποία ασχο­λού­μαι εγώ) πα­σχί­ζει να βρει τη θέση της και να γίνει γνω­στή. Προ­σω­πι­κά πε­ρισ­σό­τε­ρους πε­λά­τες έχω από το εξω­τε­ρι­κό παρά Έλ­λη­νες» ανα­φέ­ρει ο κε­ρα­μί­στας Θό­δω­ρος Κα­ρα­γιάν­νης.

Τα κε­ρα­μι­κά, ει­δι­κά τα πα­ρα­δο­σια­κά Icaro, έγι­ναν μόδα και επα­νήλ­θαν δυ­να­μι­κά στην αγορά μετά τη διορ­γά­νω­ση της έκ­θε­σης το κα­λο­καί­ρι του 2018. Δεν είναι κα­θό­λου τυ­χαίο ότι τόσο μέσα από τα social media συλ­λέ­κτες, όσο και τα πα­λαιο­πω­λεία εμπο­ρεύ­ο­νται κε­ρα­μι­κά της ρο­δί­τι­κης εται­ρεί­ας. Η κε­ρα­μι­κή τέχνη προ­κα­λεί πλέον και το εν­δια­φέ­ρον πολ­λών να ανα­ζη­τή­σουν στο σπίτι της για­γιάς ή φυ­λαγ­μέ­να στην απο­θή­κη κε­ρα­μι­κά της ρο­δια­κής επι­χεί­ρη­σης.

Η προί­κα της Ρόδου, όπως πρό­σφα­τα δη­μο­σί­ευ­σε η «δ», απο­τέ­λε­σε και πηγή έμπνευ­σης και για το χώρο της έν­δυ­σης, με αφορ­μή τη νέα κο­λε­ξιόν της ελ­λη­νι­κής φίρ­μας Zeus+Dione. Εν­δει­κτι­κή η δη­μό­σια ομάδα -Ίκα­ρος Ρόδος- Icaro Rodi – Τα κε­ρα­μι­κά της Ρόδου που πε­ρι­λαμ­βά­νει 4,3 χιλ. μέλη και είναι αφιε­ρω­μέ­νη στο με­γα­λύ­τε­ρο και πιό γνω­στό ερ­γο­στά­σιο πα­ρα­γω­γής κε­ρα­μι­κών στη Ρόδο. «Ελ­πί­ζω να συμ­βάλ­λου­με κι εμείς στην ανά­δει­ξη της μο­να­δι­κής αυτής τέ­χνης που δεν έχει ακόμα εκτι­μη­θεί όσο θα έπρε­πε από τον Έλ­λη­να και ξένο φι­λό­τε­χνο» ανα­φέ­ρουν οι δια­χει­ρι­στές.

Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη σε­λί­δα ιδιώ­τες, συλ­λέ­κτες και έμπο­ροι ανε­βά­ζουν δείγ­μα­τα της ρο­δια­κής επι­χεί­ρη­σης που χά­ρα­ξε με χρυσά γράμ­μα­τα την κε­ρα­μι­κή τέχνη και κατά ένα πολύ με­γά­λο μέρος σε αυτήν την εται­ρεία οφεί­λε­ται και η ανα­γέν­νη­σή της. Αντί­στοι­χα με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον πα­ρα­τη­ρεί­ται και στις σχε­τι­κές δη­μο­πρα­σί­ες στις ιστο­σε­λί­δες Amazon, ebay κλπ οπού οι τιμές αγο­ράς για κε­ρα­μι­κά, ρο­δια­κής προ­έ­λευ­σης χτυ­πιού­νται ενί­ο­τε σε υπερ­βο­λι­κές τιμές.

Η βιο­μη­χα­νία καλ­λι­τε­χνι­κών κε­ρα­μι­κών Ιcaro απο­τέ­λε­σε έναν ση­μα­ντι­κό πυ­λώ­να για την οι­κο­νο­μία της Ρόδου, τόσο κατά την πε­ρί­ο­δο της Ιτα­λο­κρα­τί­ας, όσο και μετά την εν­σω­μά­τω­ση του νη­σιού με την Ελ­λά­δα. Πα­ρέ­μει­νε σε συ­νε­χή λει­τουρ­γία για σχε­δόν 60 έτη, πα­ρά­γο­ντας μια τε­ρά­στια ποι­κι­λία κε­ρα­μι­κών προ­ϊ­ό­ντων, όπως δια­κο­σμη­τι­κά πιάτα, βάζα, κα­νά­τια, σερ­βί­τσια, αγαλ­μα­τί­δια, γυ­ναι­κεί­ες φι­γού­ρες με πα­ρα­δο­σια­κές φο­ρε­σιές, ζω­ό­μορ­φα μπι­μπε­λό κ.ά.

Με τον κόσμο να ανα­ζη­τά στη μετα-παν­δη­μι­κή πε­ρί­ο­δο μια ήσυχη χει­ρω­να­κτι­κή απα­σχό­λη­ση, η κε­ρα­μι­κή έχει απο­δει­χθεί από τις πιο θε­ρα­πευ­τι­κές με­θό­δους, και πολ­λοί υπο­στη­ρί­ζουν ότι αυτή η δρα­στη­ριό­τη­τα, που έχει ανα­γνω­ρι­στεί ως ηρε­μι­στι­κή σε στρε­σο­γό­νες στιγ­μές, θα γίνει τόσο δη­μο­φι­λής όσο και η μα­γει­ρι­κή τον καιρό της παν­δη­μί­ας. Έρευ­να που έγινε στο Ηνω­μέ­νο βα­σί­λειο έδει­ξε ότι μέσα σε έναν χρόνο έχουν δι­πλα­σια­στεί τα ερ­γα­στή­ρια και τα μα­θή­μα­τα κε­ρα­μι­κής, ενώ η εκ­πο­μπή της βρε­τα­νι­κής τη­λε­ό­ρα­σης «The Great Pottery Throw Down» προ­σελ­κύ­ει με­γά­λο κοινό.

Σε κεί­με­νό τους οι New York Times είχαν ισχυ­ρι­στεί πως «η κε­ρα­μι­κή είναι η νέα γιό­γκα», και μπο­ρεί αυτή η φράση να ήταν στο πλαί­σιο κά­ποιας καλ­λι­τε­χνι­κής υπερ­βο­λής, αλλά, ανε­ξάρ­τη­τα από το εάν η κε­ρα­μι­κή έχει λάβει τις δια­στά­σεις μιας πνευ­μα­τι­κής φι­λο­σο­φί­ας, είναι σχε­δόν αδιαμ­φι­σβή­τη­το πως έχει με­γά­λη άν­θη­ση το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα. Όχι μόνο ως αι­σθη­τι­κό τρεντ στην εσω­τε­ρι­κή δια­κό­σμη­ση, εκεί που πιο αρ­χέ­γο­νες φόρ­μες ντι­ζάιν έχουν κα­τα­κλύ­σει το εν­δια­φέ­ρον μας, αλλά και ως χόμπι, ακόμα και ως ένα εναλ­λα­κτι­κό επαγ­γελ­μα­τι­κό μο­νο­πά­τι. Έχου­με φτά­σει μάλ­λον στο ση­μείο που, αν δεν ξέ­ρε­τε κά­ποιον που να κάνει κε­ρα­μι­κή, τότε στα­τι­στι­κά μάλ­λον είστε ο επό­με­νος που θα ξε­κι­νή­σει μα­θή­μα­τα.

Ση­μειώ­νε­ται ότι και στην πε­ριο­χή μας οι δρά­σεις που αφο­ρούν την κε­ρα­μι­κή τέχνη, περ­νούν λα­μπρή πε­ρί­ο­δο πχ Κα­τά­λυ­μα της Γαλ­λί­ας με τους πο­λί­τες να δεί­χνουν εν­θου­σια­σμό για την ανα­βάθ­μι­ση της κε­ρα­μι­κής τέ­χνης.