Αίτηση αναιρέσεως απόφασης που επεδίκασε αποζημιώσεις σε υπαλλήλους του Δήμου Ρόδου

Eνώπιον του Αρείου Πάγου με αίτηση για την αναί­ρεση από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (Έφεση- Ειδική Δια­δι­κα­σία Εργα­τι­κών Δια­φο­ρών) με την οποία επι­δι­κά­στη­καν απο­ζη­μιώ­σεις σε 6 υπαλ­λή­λους του προ­σέ­φυγε ο Δήμος Ρόδου.

Οι αναι­ρε­σί­βλη­τοι άσκησαν ενα­ντίον του Δήμου Ρόδου την από 8 Απρι­λίου 2019 2019 αγωγή τους, που απευ­θυ­νό­ταν στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου, με την οποία ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι είναι υπάλ­λη­λοί του με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι μισθο­δο­τού­νταν με βάση τις δια­τά­ξεις περί ενιαίου μισθο­λο­γίου, ότι παρά­νομα περι­κό­πη­καν από αυτούς τα επι­δό­ματα δώρων εορτών και αδείας κατά 30% από 1 Ιανουα­ρίου 2010, ότι με το άρθρο πρώτο παρά­γραφο Γ΄ υπο­πα­ρά­γραφο Γ.1. παρ. 1 του ν. 4093/2012 καταρ­γή­θη­καν αυτά από τις 1-1-2013, ότι η κατάρ­γηση αυτή είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική γιατί αντί­κει­ται στα άρθρα 2 παρ. 1, 4 παρ. 5, 5 παρ. 1 και 25 παρ. 4 του Συντάγ­μα­τος.

Με βάση αυτά ζητού­σαν να υπο­χρε­ω­θεί ο Δήμος Ρόδου να κατα­βά­λει στον καθένα το ποσό των 2.000 € ως δια­φο­ρές απο­δο­χών για το χρονικό διά­στημα από 01/01/2017 έως 31/12/2018.

Όλοι οι αναι­ρε­σί­βλη­τοι ζητού­σαν να τους κατα­βλη­θούν τα παρα­πάνω με το νόμιμο τόκο από τη δήλη ημέρα που εκάστη από τις παρα­πάνω παροχές έγινε απαι­τητή, άλλως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξό­φληση, να κηρυ­χθεί η εκδο­θη­σό­μενη απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή και να κατα­δι­κα­στούν στη δικα­στική τους δαπάνη. Άλλως και όλως επι­κου­ρι­κώς ζητού­σαν την κατα­βολή των παρα­πάνω ποσών με βάση τις δια­τά­ξεις περί αδι­κο­πρα­ξιών λόγω παρά­νο­μης και υπαί­τιας παρά­λει­ψης των οργάνων του Δήμου Ρόδου να συμπε­ρι­λά­βουν τα επίδικα επι­δό­ματα στις οικείες μηνιαίες μισθο­λο­γι­κές τους κατα­στά­σεις και όλως επι­κου­ρικά με βάση τις δια­τά­ξεις του αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού.

Επί της αγωγής αυτής το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου εξέδωσε απόφασή του (δια­δι­κα­σία περιου­σια­κών δια­φο­ρών), με την οποία δικά­ζο­ντας αντι­μω­λία των δια­δί­κων έκανε μερικά δεκτή αυτήν και υπο­χρέ­ωσε τον Δήμο Ρόδου να κατα­βά­λει στον καθένα το συνο­λικό χρη­μα­τικό ποσό των 2.000 €, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επί­δο­σης της αγωγής μέχρι την πλήρη εξό­φληση και συμ­ψή­φισε τα δικα­στικά έξοδα μεταξύ των δια­δί­κων.

Κατά της παρα­πάνω από­φα­σης και των αναι­ρε­σί­βλη­των το πρώην Ν.Π.Δ.Δ. με την επω­νυ­μία «ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΡΟΔΟΥ» άσκησε έφεση, που απευ­θυ­νό­ταν στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Επί της εφέσεως αυτής το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέδωσε απόφασή του με την οποία απέρ­ριψε αυτήν κατ’ ουσίαν.

Την απόφαση αυτή προ­σέ­βαλε ο Δήμος Ρόδου δια της νομικής του συμ­βού­λου κ. Νατάσας Παπα­νι­κο­λάου.

Μεταξύ άλλων τονί­ζε­ται στην αίτηση αναι­ρέ­σεως ότι το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δέχθηκε ότι ο Δήμος Ρόδου είναι κοι­νω­φε­λούς χαρα­κτήρα αμιγής Δημο­τική Επι­χεί­ρηση, ότι επο­μέ­νως δεν απο­τε­λεί ούτε Ν.Π.Δ.Δ. ούτε Ο.Τ.Α, αλλά συνιστά αυτο­τε­λείς έναντι των Ο.Τ.Α επι­χει­ρή­σεις και λει­τουρ­γεί με τους κανόνες της ιδιω­τι­κής οικο­νο­μίας.

Τονί­ζε­ται ότι το δικα­στή­ριο με την προ­σβαλ­λο­μένη απόφασή του παρα­βί­ασε με εσφαλ­μένη ερμη­νεία και εφαρ­μογή τις δια­τά­ξεις του άρθρου 21 του Κώδικα νόμων περί Δικών του Δημο­σίου, του άρθρου 279 Ν.3463/2006, του άρθρου 45 ν.4607/2019, του υπ’ αρ. 84Β/09-01-2024 ΦΕΚ, που δεν εφάρ­μοσε ενώ έπρεπε να εφαρ­μό­σει, των άρθρων 277 παρ. 5 του ΠΔ 410/1995 και 252 παρ. 5 του ν. 3463/2006, ως επίσης και των άρθρων 4 παρ. 1, 20 παρ. του Συντάγ­μα­τος, 6 και 14 της Ε.Σ.Δ.Α. που κυρώ­θηκε με το ν.δ 53/1974. 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α. και 14 του Διε­θνούς Συμ­φώ­νου για τα Ατομικά και Πολι­τικά Δικαιώ­ματα, που κυρώ­θηκε με το ν. 2462/1997, που εφάρ­μοσε ενώ δεν έπρεπε να εφαρ­μό­σει.