Δεν προσφέρεται για εθνικούς θριάμβους

Τέσσερα Όσκαρ  για το Poor Things,  του Γιώργο Λάν­θι­μου, που δεν κάνει εκπτώ­σεις σε ό,τι σκη­νο­θε­τεί, δεν λειαί­νει γωνιές, σαρώ­νο­ντας όλα τα ποιο­τικά φεστι­βάλ και πρω­τα­γω­νι­στεί  πλέον και στα εμπο­ρικά Οσκαρς. Επί τη ευκαι­ρία και ας ξανα­θυ­μί­σουμε σε όσους (πολι­τι­κούς) έσπευ­σαν εν μέσω συγ­χα­ρη­τη­ρίων, να  συσχε­τί­σουν το επί­τευγμα του Γιώργου Λάν­θι­μου με την Ελλάδα είναι κάπως προ­βλη­μα­τικό. Η ξύλινη γλώσσα αυτών των επαίνων όπως π.χ. «στο έργο του Γιώργου καθρε­φτί­ζε­ται η Ελλάδα της διαρ­κούς ανα­ζή­τη­σης, της δημιουρ­γίας και της προόδου», «σήκωσες την Ελλάδα στους ουρα­νούς», «έκανες περή­φα­νους όλους τους Ελληνες» είναι μάλλον ασύμ­βατη με τα λαν­θι­μικά επι­τεύγ­ματα, που δεν έχουν κανένα εθνικό γνώ­ρι­σμα, εκτός από το ονο­μα­τε­πώ­νυμο του δημιουρ­γού τους. Καλύ­τερα να σκε­φτούν, για ποιο λόγο η Ελλάδα, μια χώρα που συχνά κομπά­ζει για τον πολι­τι­σμό της, δεν μπόρεσε να δημιουρ­γή­σει μια κινη­μα­το­γρα­φική βιο­μη­χα­νία και παρα­γωγή περισ­σό­τερο εξω­στρεφή και σοβαρή, με απο­τέ­λε­σμα ο Λάν­θι­μος, ο οποίος, αν έμενε στην Ελλάδα, θα πάλευε με τα απόνερα του Greek weird, να φύγει στα ξένα και να βρει εκεί την κινη­μα­το­γρα­φική και προ­σω­πική υγεία του.