Δεν ήταν η κακιά ή ώρα…

Πέρασε ένας χρόνος από τη θλιβερή νύχτα της 28ης Φεβρουα­ρίου του 2023,, που σημά­δεψε τη συλ­λο­γική ψυχή σαν εθνικό τραύμα. Ενας χρόνος από μια τρα­γω­δία με φόντο ράγες και τρένα. Με θύματα, νέα παιδιά στην πλειο­ψη­φία τους, που ξεκί­νη­σαν για ένα ταξίδι ρου­τί­νας και κόπηκε σε κάποιους το νήμα της ζωής. Είπες, μπορεί να ήμουν κι εγώ εκεί. Ασφαλώς μπορεί να ήσουν. Ακούς όλους όσους έχασαν παιδιά στα σ’ αυτό το ταξίδι και ανα­τρι­χιά­ζεις «Εμείς είμαστε η φωνή των νεκρών μας», λένε. Ολοι πρέπει να είμαστε η φωνή τους. Δεν γίνεται να ξεχά­σουμε. Ούτε τους ανθρώ­πους που έφυγαν, ούτε τους τραυ­μα­τίες που παλεύ­ουν ακόμη σε κέντρα απο­κα­τά­στα­σης, ούτε τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες αντι­δρά­σεις, τα λάθη, τις παρα­λεί­ψεις, τις προ­χει­ρό­τη­τες. Οπως έλεγε και το σύνθημα στις νεα­νι­κές δια­δη­λώ­σεις εκείνων των ημερών: «δεν ήταν η κακιά η ώρα. Ηταν η κακιά η χώρα». Η επι­τροπή της Βουλής, που συστά­θηκε για να ερευ­νή­σει την υπόθεση, ανα­λώ­θηκε (πάλι) σε ένα παι­χνίδι εντυ­πώ­σεων, προ­σβλη­τικά ρηχό για τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων, αλλά και την κοινή γνώμη, που απαιτεί απα­ντή­σεις. Το κράτος που εμπι­στεύ­τηκε ζωές στα… τυφλά, δεν έχει ακόμη αλλάξει. Η αλλαγή προ­ϋ­πο­θέ­τει επί­γνωση. Το δυστύ­χημα στα Τέμπη είναι μια μεγάλη εθνική τρα­γω­δία. Αλλά πριν απ’ αυτό ήταν, και παρα­μέ­νει, έγκλημα. Είναι ανα­γκαίο να υπάρξει κάθαρση.