Ροδίτης αναγκάστηκε να εκδώσει δύο εικονικά τιμολόγια για να εξασφαλίσει σύνταξη!!!

Μια απί­στευτη υπόθεση ταλαι­πω­ρίας Ροδίτη συντα­ξιού­χου που δια­τεί­νε­ται ότι ανα­γκά­στηκε να εκδώσει δύο εικο­νικά τιμο­λό­για για να εξα­σφα­λί­σει σύνταξη απα­σχό­λησε το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Ο Ροδίτης εστράφη με αγωγή του κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, όπως εκπρο­σω­πεί­ται νόμιμα από τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών.

Ο ενάγων, ηλικίας σήμερα 78 ετών ασφα­λι­σμέ­νος αρχικώς στο Ταμείο Επαγ­γελ­μα­τιών και Βιο­τε­χνών Ελλάδος (Τ.Ε.Β.Ε.) και εν συνε­χεία στον Οργα­νι­σμό Ασφά­λι­σης Ελεύ­θε­ρων Επαγ­γελ­μα­τιών (Ο.Α.Ε.Ε.), ήταν εργο­λά­βος οικο­δο­μών και δρα­στη­ριο­ποιού­ταν στον κλάδο των οικο­δο­μι­κών εργα­σιών μέχρι το έτος 2009, οπότε η επι­χεί­ρησή του κατέστη αδρανής, καθώς υπήρχε οικο­νο­μική αδυ­να­μία για τη συνέ­χισή της.

Στις 29 Σεπτεμ­βρίου 2011 μετέβη στο τοπικό υπο­κα­τά­στημα του Ο.Α.Ε.Ε. στη Ρόδο, προ­κει­μέ­νου να κατα­θέ­σει αίτηση για απονομή σύντα­ξης λόγω γήρατος, καθώς συμπλή­ρωσε το 65ο έτος της ηλικίας του και είχε 15 έτη ασφά­λι­σης στον εν λόγω οργα­νι­σμό, οι δε ασφα­λι­στι­κές οφειλές του δεν υπε­ρέ­βαι­ναν το προ­βλε­πό­μενο από τις δια­τά­ξεις του άρθρου 61 παρ. 2 και 4 του ν. 3863/2010 ανώτατο όριο των 20.000 ευρώ.

Ωστόσο, δεν μπο­ρούσε να κατα­θέ­σει την εν λόγω αίτηση, διότι δεν διέθετε τη βεβαί­ωση δια­κο­πής εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σής του από την οικεία Δ.Ο.Υ., η οποία ήταν απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την απονομή σύντα­ξης λόγω γήρατος.

Ακο­λού­θως, την 3η Οκτω­βρίου μετέβη στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να δηλώσει την παύση εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σής του, αλλά υπάλ­λη­λος της εν λόγω Δ.Ο.Υ. τον ενη­μέ­ρωσε ότι δεν μπο­ρούσε να δηλώσει την παύση εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σής του για τον λόγο ότι εκκρε­μούσε πιστω­τικό υπό­λοιπο Φ.Π.Α. ποσού 27.256,43 ευρώ προς επι­στροφή από εκδο­θέ­ντα τιμο­λό­για της επι­χεί­ρη­σής του προ­γε­νέ­στε­ρων ετών και ότι δεν γνώ­ρι­ζαν τον νόμο για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν την επι­στροφή του πιστω­τι­κού αυτού υπο­λοί­που Φ.Π.Α. και ότι θα εξέ­τα­ζαν το θέμα, προ­κει­μέ­νου να βρεθεί λύση στο συγκε­κρι­μένο ζήτημα.

Από τον Οκτώ­βριο του έτους 2011 έως και το έτος 2014, όπως υπο­στή­ριξε, μετέ­βαινε σε εβδο­μα­διαία βάση στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου για να βρεθεί λύση στο πρό­βλημα της επι­στρο­φής του πιστω­τι­κού υπο­λοί­που Φ.Π.Α. και οι αρμό­διοι υπάλ­λη­λοι τον καθη­σύ­χα­ζαν λέγο­ντάς του ότι εξέ­τα­ζαν το θέμα και ότι έπρεπε να έχει υπομονή, προ­κει­μέ­νου να βρεθεί λύση στο ζήτημά του.

Για το σκοπό αυτό κατέ­θεσε, επίσης, την 10522/3.4.2014 αίτησή του προς τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου.

Τελικά, το ζήτημα της επι­στρο­φής του πιστω­τι­κού υπο­λοί­που Φ.Π.Α. λύθηκε όταν, πάντα κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ενά­γο­ντος, ύστερα από προ­τροπή του λογιστή του, εκδό­θη­καν δύο εικο­νικά τιμο­λό­για για την αυτο­πα­ρά­δοση των οικο­δο­μών που είχε λάβει ως εργο­λα­βικό αντάλ­λαγμα και το προ­α­να­φερ­θέν πιστω­τικό υπό­λοιπο Φ.Π.Α. συμ­ψη­φί­σθηκε.

Κατόπιν τούτου, ο ενάγων έλαβε από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου την από 20 Ιουνίου 2014 βεβαί­ωση δια­κο­πής εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σής του και κατέ­θεσε αμέσως την αίτησή του για απονομή σύντα­ξης λόγω γήρατος ενώπιον του Ο.Α.Ε.Ε.. Ωστόσο, υπάλ­λη­λοι του εν λόγω ασφα­λι­στι­κού οργα­νι­σμού ενη­μέ­ρω­σαν τον ενά­γο­ντα ότι οι οφειλές του είχαν υπερβεί τις 20.000 ευρώ και ότι δεν μπο­ρούσε να συντα­ξιο­δο­τη­θεί σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 61 παρ. 2 και 4 του ν. 3863/2010.

Ο ενάγων εν τέλει έλαβε σύνταξη λόγω γήρατος κατόπιν της από 30 Ιουλίου 2015 αίτησής του προς τον Ο.Α.Ε.Ε., κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του άρθρου 38 του ν. 4331/2015.

Με το ιστο­ρικό αυτό, ο ενάγων ζήτησε να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ωση του ενα­γό­με­νου Ελλη­νι­κού Δημο­σίου να του κατα­βά­λει, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής σε αυτό έως την πλήρη εξό­φληση, το ποσό των 74.587,76 ευρώ, ως απο­ζη­μί­ωση, για την περιου­σιακή ζημία που υπέστη από την παρά­νομη, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, παρά­λειψη της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, εκτει­νό­μενη από τις 3 Οκτω­βρίου 2011 έως τις 19 Ιουνίου 2014, να του χορη­γή­σει βεβαί­ωση δια­κο­πής των εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σής του, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­γκα­στεί να εκδώσει δύο εικο­νικά, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, τιμο­λό­για αυτο­πα­ρά­δο­σης, προ­κει­μέ­νου να συμ­ψη­φί­σει με τον αντί­στοιχο Φ.Π.Α. αξίωση επι­στρο­φής πιστω­τι­κού υπο­λοί­που Φ.Π.Α. ποσού 27.256,43 ευρώ, να μη λάβει μηνιαία σύνταξη από τον φορέα ασφά­λι­σής του για το χρονικό διά­στημα από τον Οκτώ­βριο του έτους 2011 έως και τον Ιούνιο του έτους 2014 συνο­λι­κού ποσού 17.964,81 ευρώ και να επι­βα­ρυν­θεί με ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές για το ως άνω χρονικό διά­στημα ποσού 29.366,52 ευρώ.

Επι­κου­ρικά ζήτησε να ανα­γνω­ρι­στεί ότι το ενα­γό­μενο Ελλη­νικό Δημόσιο οφείλει να του κατα­βά­λει τα ως άνω ποσά με βάση τις δια­τά­ξεις περί αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού. Περαι­τέρω, ο ενάγων ζήτησε να ανα­γνω­ρι­στεί ότι το ενα­γό­μενο οφείλει να του κατα­βά­λει νομι­μο­τό­κως το ποσό του 1.500.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για την ηθική βλάβη που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, υπέστη από την ως άνω παρά­νομη παρά­λειψη της Δ.Ο.Υ. Ρόδου.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο δια­τεί­νε­ται ότι ο ενάγων δεν υπέβαλε έως το έτος 2014 ούτε αίτηση, κατ’ άρθρο 34 του ν. 2859/2000 για την επι­στροφή του πιστω­τι­κού υπο­λοί­που του Φ.Π.Α., ούτε δήλωση δια­κο­πής εργα­σιών.

Κατά τα προ­βαλ­λό­μενα, το πιστω­τικό υπό­λοιπο Φ.Π.Α. συμ­ψη­φί­σθηκε με εκροές λόγω αυτο­πα­ρά­δο­σης πάγιων και εμπο­ρεύ­σι­μων στοι­χείων της επι­χεί­ρη­σης του ενά­γο­ντος και ύστερα από την περιο­δική δήλωση Φ.Π.Α. που υπέβαλε ο ίδιος για το δεύτερο τρίμηνο του έτους 2014.

Κατά τα προ­βαλ­λό­μενα από το Ελλη­νικό Δημόσιο, δεν υπήρξε οποια­δή­ποτε καθυ­στέ­ρηση από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου ως προς τη δια­δι­κα­σία δια­κο­πής εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σης του ενά­γο­ντος.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ΔΟΥ δεν υπέπεσε σε παρα­νο­μία και ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται αξίωση προς απο­ζη­μί­ωση του ενά­γο­ντος.

Την αγωγή άσκησε ο δικη­γό­ρος κ. Τάσος Μπα­κα­λού­μας ενώ το Ελλη­νικό Δημόσιο εκπρο­σω­πή­θηκε από τη νομική σύμ­βουλο του Κράτους κ. Νένα Χαρ­λαύτη.