Ενα πρωινό του 2008

«Αγα­πη­τοί φίλοι, διεκ­δι­κού­με να ανή­κου­με σε εκεί­νους τους πο­λί­τες του κό­σμου, που σκο­πός και πράξη ζωής τους είναι η κα­το­χύ­ρω­ση των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των ως πα­ναν­θρώ­πι­νες αξίες. Διεκ­δι­κού­με, επί­σης, να κα­τα­τασ­σό­μα­στε στην ομάδα εκεί­νη των αν­θρώ­πων που χαί­ρε­ται μόνο όταν συμ­βά­λει στην ευ­τυ­χία των άλλων. Διεκ­δι­κώ να ανήκω σ’ αυ­τούς τους οποί­ους είναι αδια­νό­η­το να αρ­νη­θούν σε δυο αν­θρώ­πους να ασκή­σουν το όποιο δη­μο­κρα­τι­κό τους δι­καί­ω­μα, εφό­σον αυτοί το ζη­τούν» Αυτά έλεγε ένα πρω­ι­νό του 2008 ο Τάσος Αλι­φέ­ρης στην Τήλο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν οι πρώ­τοι πο­λι­τι­κοί γάμοι ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών στη χώρα. Ο Δή­μαρ­χος που έλεγε «Βρες μου έναν νόμο που το απα­γο­ρεύ­ει και δεν θα τον κάνω», έχο­ντας στην άλλη άκρη της τη­λε­φω­νι­κής γραμ­μής τον τότε ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου, Γε­ώρ­γιο Σα­νι­δά. Ο Δή­μαρ­χος που διεκ­δι­κού­σε (και το κα­τόρ­θω­σε με το πα­ρα­πά­νω) να ανή­κει στους αν­θρώ­πους που υπε­ρα­σπί­ζο­νται δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.