Μ. Βαρβιτσιώτης: Η Ευρώπη, εθελοτυφλεί πάνω στα θέματα της παράνομης μετανάστευσης

Ο Υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Αιγαίου, Μιλ­τιά­δης Βαρ­βι­τσιώ­της, απα­τώ­ντας σε ερω­τή­σεις στον ραδιο­φω­νικό σταθμό REAL FM, είπε:

Ανα­φο­ρικά με τις αυξα­νό­με­νες ροές παρά­νο­μων μετα­να­στών από τα παράλια της Τουρ­κίας:

“Εδώ και πολύ καιρό επι­ση­μαί­νουμε τον κίνδυνο της αύξησης του μετα­να­στευ­τι­κού ρεύ­μα­τος. Αν δεν είχαμε προ­χω­ρή­σει στην εντα­τι­κο­ποί­ηση των περι­πο­λιών και αν δεν είχαμε εμπλέ­ξει και το Πολε­μικό Ναυτικό στην όλη δια­δι­κα­σία επι­τή­ρη­σης των θαλασ­σίων συνόρων, το κύμα αυτό θα είχε γίνει πολύ μεγα­λύ­τερο απ’ ότι είναι. Γιατί αυτό το οποίο δεν κατα­γρά­φε­ται και δεν ανα­κοι­νώ­νε­ται είναι πόσα περι­στα­τικά εντο­πί­ζο­νται στα θαλάσ­σια τουρ­κικά χωρικά ύδατα και για τα οποία καλούμε την Άγκυρα να έρθει να τους παρα­λά­βει. Συζη­τάμε για περίπου άλλο ένα 50 % για να το φαντα­στείτε! Αν, δηλαδή, βγήκαν 1.000, άλλοι 500 εντο­πί­στη­καν όταν βρί­σκο­νταν μέσα στα θαλάσ­σια σύνορα της Τουρ­κίας και είπαμε στους Τούρ­κους να τους περι­συλ­λέ­ξουν, πράγμα το οποίο και κάνανε. Οι παρά­νο­μοι μετα­νά­στες, όμως, βρί­σκουν άλλους τρόπους για να ξανάρ­θουν. Γι αυτό υπάρ­χουν κι αυτές οι γνωστές καταγ­γε­λίες για τα “push-backs” (“επα­να­προ­ω­θή­σεις») που υπάρ­χουν από μαρ­τυ­ρίες ανθρώ­πων που έχουν προ­σπα­θή­σει 3 και 4 φορές να μπουν στην Ελλάδα. Και από τη στιγμή που μπαί­νουν τραβάνε και μια καταγ­γε­λία για όλες τις παρελ­θού­σες «αμαρ­τίες» τους. Το φαι­νό­μενο δυστυ­χώς εκτρα­χύ­νε­ται όσο δυστυ­χώς εκτρα­χύ­νε­ται και η κατά­σταση στη Μέση Ανατολή. Σήμερα στην Τουρκία φιλο­ξε­νού­νται πάνω από 1.000.000 εκ. Σύριοι πρό­σφυ­γες πάρα πολλοί από τους οποίους έχουν χάσει την ελπίδα να γυρί­σουν στις εστίες τους εφόσον η εμφύλια σύρραξη συνε­χί­ζε­ται.”

Ανα­φο­ρικά με το αν η Ευρώπη τελικά μας βοηθάει ή αφήνει μόνη της την Ελλάδα να αντι­με­τω­πί­σει το ολοένα και αυξα­νό­μενο φαι­νό­μενο των παρά­νο­μων μετα­να­στευ­τι­κών ροών.

“Η Ευρώπη, θα σας έλεγα, ότι πάνω στα θέματα της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης αυτή τη στιγμή εθε­λο­τυ­φλεί. Έχει αφήσει τις χώρες του Νότου, την Ιταλία, τη Μάλτα και την Ελλάδα να το δια­χει­ρί­ζο­νται με ένα τερά­στιο και δυσα­νά­λογο κόστος. Μας ζητάει διαρκώς να παρέ­χουμε ανθρω­πι­στι­κές υπη­ρε­σίες χωρίς αντί­στοιχα να μας δίνει μέσα για να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτή τη μεγάλη ανθρω­πι­στική κρίση. Έχουμε πάρει -για να μην αδικώ όλη την προ­σπά­θεια – ένα σημα­ντικό κομμάτι του εξο­πλι­σμού μας, ο οποίος ανα­νε­ώ­νε­ται διαρκώς. Και μόνο την τελευ­ταία χρονιά έχουμε προ­χω­ρή­σει σε μια γενναία ανα­νέ­ωση του εξο­πλι­σμού του Λιμε­νι­κού Σώματος με Ευρω­παϊκή χρη­μα­το­δό­τηση. Όμως, αυτό δεν αρκεί, γιατί το καθη­με­ρινό κόστος λει­τουρ­γίας αυτής της επι­χεί­ρη­σης (“Ποσει­δών”) είναι πάρα πολύ μεγάλο. Το κόστος μας ξεπερ­νάει τα 65.000.000 εκ. ευρώ ετησίως, σε έναν συνο­λικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό περίπου 230.000.000 εκ. ευρώ. Επο­μέ­νως, συζη­τάμε για πάνω από το 25% του συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού μας -ο οποίος όπως ξέρετε σε κάθε Υπουρ­γείο βασικά καλύ­πτει τη μισθο­δο­σία του προ­σω­πι­κού και τα πάγια έξοδα– ότι πηγαί­νει σε αυτή την κατεύ­θυνση. Από την Ευρώπη, από το Frontex, το έσοδο το οποίο έχουμε άμεσα είναι μόλις 2 εκ. ευρώ. Μάλιστα, γα αυτό το λόγο όταν είχε επι­σκε­φθεί ο κ. Γιουν­κέρ την Ελλάδα, επέλεξε να έλθει στο Υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας. Είναι το μόνο Υπουρ­γείο το οποίο επι­σκέ­φθηκε όταν ήταν υπο­ψή­φιος Πρό­ε­δρος της Commission και του κάναμε μια εκτε­νέ­στατη ενη­μέ­ρωση για τα θέματα αυτά. Νομίζω ότι, από την και­νού­ρια περίοδο της Commission, θα έχουμε μια πολύ καλύ­τερη αντι­με­τώ­πιση επειδή υπάρχει πλέον ένα κοινό μέτωπο όλων των χωρών που έχουν έντονο το πρό­βλημα της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης. Εκ των ενόντων προ­σπα­θούμε και προ­σπα­θούμε και μέσα από τις διε­θνείς συνερ­γα­σίες. Μόλις προχθές συνα­ντή­θηκα με την Ανα­πλη­ρώ­τρια Διευ­θύ­ντρια του Διεθνή Οργα­νι­σμό Μετα­νά­στευ­σης από την οποία ζήτησα να μας χρη­μα­το­δο­τή­σει τη δημιουρ­γία Κέντρων Πρώτης Υπο­δο­χής, τα κρα­τη­τή­ρια ουσια­στικά στα οποία κρατάμε τους παρά­νο­μους μετα­νά­στες τις πρώτες 24 με 48 ώρες στα διάφορα νησιά, όταν τους περι­συλ­λέ­γουμε από τη θάλασσα και τους παρέ­χουμε κάποιες υπη­ρε­σίες.”

Σχετικά με το τι γίνεται με τους παρά­νο­μους μετα­νά­στες μετά τις πρώτες 48 ώρες κρά­τη­σής τους.

Ένα μέρος από αυτούς οι οποίοι δεν εμπί­πτουν στην κατη­γο­ρία των προ­σφύ­γων παρα­λαμ­βά­νο­νται από την Αστυ­νο­μία και μετα­φέ­ρο­νται στα Κέντρα Κρά­τη­σης για να προ­χω­ρή­σουν οι δια­δι­κα­σίες απέ­λα­σής τους και επα­να­προ­ώ­θη­σής τους στις χώρες από τις οποίες προ­έρ­χο­νται. Τώρα σε ό, τι αφορά τους πρό­σφυ­γες η δια­δι­κα­σία είναι ότι ο Εισαγ­γε­λέας δεν ασκεί Ποινική Δίωξη. Τους αφή­νουμε με το γνωστό χαρτί της άδειας προ­σω­ρι­νής παρα­μο­νής και η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία τους θα σας έλεγα βρίσκει τρόπους για να πάει σε άλλες Ευρω­παϊ­κές χώρες. Και το λέω αυτό γιατί είναι λίγες τελικά οι αιτή­σεις Ασύλου οι οποίες κατα­τί­θε­νται στην Ελλάδα σε σχέση με τον αριθμό των ανθρώ­πων που εισέρ­χο­νται καθη­με­ρινά.”

Ανα­φο­ρικά με το αν θα έπρεπε και η Ελλάδα να πιέσει τους Ευρω­παί­ους, θεσμο­θε­τώ­ντας το να φεύγουν όσοι θέλουν από τη χώρα μας.

“Τρία πράγ­ματα τα οποία έγιναν στην Ελλη­νική Προ­ε­δρία και τα θεωρώ σημα­ντικά. Το πρώτο είναι ο και­νούρ­γιος Κανο­νι­σμός για τη Φύλαξη των Θαλασ­σίων Συνόρων, ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ μέσα στο επόμενο χρονικό διά­στημα. Ο κανο­νι­σμός αυτός μας καλύ­πτει για το λει­τουρ­γικό μας μέρος. Δεύ­τε­ρον, η χρη­μα­το­δό­τηση του Frontex, συνο­λι­κό­τερα, γιατί εμείς θέλουμε να έχουμε το Frontex για πολλούς και δια­φό­ρους λόγους στα σύνορά μας και, βεβαίως, για την επι­βε­βαί­ωση της εθνικής μας κυριαρ­χίας στο θαλάσ­σιο πεδίο μέσα από έναν Ευρω­παϊκό Οργα­νι­σμό. Τρίτον, στα­μά­τησε η αλλαγή που ήταν να γίνει προς το χει­ρό­τερο, όπως ήταν η πρό­βλεψη για το Δου­βλίνο ΙΙΙ. Στα­μά­τησε αυτή η δια­δι­κα­σία. Μάλιστα, έχει δημιουρ­γη­θεί με πρω­το­βου­λία του Πρω­θυ­πουρ­γού Αντώνη Σαμαρά ένα μέτωπο των χωρών του Νότου -στο οποίο μετέχει η Ιταλία, που σήμερα έχει την Ευρω­παϊκή Προεδρία- για να προ­χω­ρή­σουμε στο σχε­δια­σμό μιας ευρύ­τε­ρης επι­χεί­ρη­σης με την Ευρω­παϊκή χρη­μα­το­δό­τηση σε όλα τα θαλάσ­σια σύνορα της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Αυτό το θέμα θα μας ταλα­νί­σει το επόμενο διά­στημα όσο οι γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην περιοχή δεν φαί­νε­ται να ηρεμούν και δεν φαί­νε­ται να καλ­μά­ρουν οι συρ­ρά­ξεις και οι δια­μά­χες που υπάρ­χουν.”