Καλήν ημέρα άρχοντες…

Πρω­το­χρο­νιά­τικα κάνατε ποδα­ρικό στο και­νούρ­γιο σας αρχο­ντικό, να είστε βέβαιοι ότι σας συνο­δεύ­ουν οι ευχές όλου του κόσμου και αυτών που σας ψήφισαν και αυτών που είχαν μια κάποια άλλη επιλογή.

Μια είναι η ευχή όλων, ευχή για μια θητεία παρα­γω­γική, με στόχους την επίλυση των προ­βλη­μά­των που βασα­νί­ζουν τον τόπο και τους κατοί­κους και την υλο­ποί­ηση πολι­τι­κών προ­ε­τοι­μα­σίας του τόπου μας για την αντι­με­τώ­πιση του αύριο.

Υπάρχει και μια ουρά στην ευχή, που δεν θα πρέπει να ξεχνάτε, στο αρχο­ντικό που κάνατε ποδα­ρικό δεν είναι ιδιο­κτη­σία σας, είναι ιδιο­κτη­σία του κοσμάκη.

Μη βγάλετε ποτέ από το μυαλό σας, ότι δεν υπάρχει χει­ρό­τερο ηδύποτο από την εξουσία, είναι πολύ­πλευ­ρος, πολυ­τά­λα­ντος και πλα­νεύ­τρα εταίρα, αν δεν στέ­κε­σαι στα πόδια σου, σε παρα­σύ­ρει σε ατρα­πούς σκο­λιούς.

Κάτι μάλλον πιο πολλά από εμάς ήξερε ο ΑΓΑΘΩΝ, ειλι­κρινά δεν ξέρω αν ήταν από προ­σω­πική εμπει­ρία ή από μελέτη των όσων συνέ­βαι­ναν γύρω του.

Όπως και άλλοι σαν αυτόν, αγόρευε στην αγορά κρί­νο­ντας τα πεπραγ­μένα, τις συμπε­ρι­φο­ρές και παρα­λεί­ψεις των αρχό­ντων και ένιωσε έντονη την επι­θυ­μία σε αυτούς να απευ­θυν­θεί και να τους θυμίσει, το ποιες αρχές και αξίες οφεί­λουν να τηρούν απα­ρέ­γκλιτα.

ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΡΙΩΝ ΔΕΙ ΜΕΜΝΗΣΘΑΙ

ΠΡΩΤΟΝ ΟΤΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΡΧΕΙ

ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΚΑΤΑ ΝΟΜΟΝ ΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΝ ΟΥΚ ΑΕΙ ΑΡΧΕΙ

Τρα­γι­κός ποιητής, φιλό­σο­φος, φίλος του Πλάτωνα, του Ευρι­πίδη, του Παυ­σα­νία και μαθητής του Σωκράτη, στο σπίτι του εξε­λίσ­σε­ται το Συμπό­σιο του Πλάτωνα.

Μια κάποια εποχή, ήταν μια Αυτο­κρα­τό­ρεισα από γενιά παρα­κα­τιανή, ο έρωτας του Αυτο­κρά­τορα, της έδωσε το τίτλο και το αξίωμα, τρανός μαγευ­τής και δολο­πλό­κος αυτός ο έρωτας, ξεση­κώ­θηκε ο Λαός και ζητούσε το κεφάλι του Αυτο­κρά­τορα, δεί­λιασε και της πρό­τεινε την φυγή από την πόλη για να σώσουν τα τομάρια τους.

Στάθηκε μπροστά του και φάνταζε πιο ψηλή από το μπόι της και με ύφος που δεν χωρούσε καμιά αντίρ­ρηση και αμφι­σβή­τηση του είπε, δεν πάω πουθενά σκότωσε τους όλους, η Βασι­λική μου τήβενος είναι και θα παρα­μεί­νει το ταφικό μου ένδυμα.

Η χρυ­σό­σκονη της εξου­σίας, πολλές είναι οι φορές που οδηγεί σε σκέψεις που καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγ­μα­τι­κό­τητα, η εξουσία της όποιας μορφής, δεν αυγα­τί­ζει το μπόι του έχοντος την εξουσία, το μπόι του φέρο­ντος την εξουσία αυγα­τί­ζει το μπόι της εξου­σίας, η καρέκλα δεν κάνει τον άρχοντα, ο άρχο­ντας δίνει αξία στην καρέκλα.

Καβάλα σαν είσαι τον κόσμο να χαι­ρε­τάς, για να σε χαι­ρε­τούν και αυτοί, σαν ξεκα­βα­λή­σεις.

Το ένδυμα της εξου­σίας ταφικό ένδυμα δεν γίνεται, οι μνήμες και το απο­τύ­πωμα της όποιας εξου­σια­στι­κής περιό­δου, είναι αυτά που συνο­δεύ­ουν τους άρχο­ντες.

Τα απο­τυ­πώ­ματα των αρχό­ντων, είναι και τα βήματα της προόδου μιας πόλης, μιας περιο­χής.

Να θυμίσω κάτι που μου ήρθε στο μυαλό, με την ευκαι­ρία του ερχομού του νέου χρόνου, με βασά­νιζε η έννοια του χρόνου, γενικά δεν δέχομαι την αριθ­μο­λα­γνία, θυμή­θηκα λοιπόν ότι οι πρό­γο­νοι μας, κατέ­γρα­φαν τα γεγο­νότα και το πότε συνέ­βη­σαν, με το όνομα του επώ­νυ­μου άρχοντα.

Η εκλογή στο όποιο αξίωμα δεν σημαί­νει ποτέ εκχώ­ρηση λευκής επι­τα­γής για την δια­χεί­ρηση των κοινών, είναι προ­τροπή στον εκλε­γέ­ντα να απο­δεί­ξει ότι ορθώς οι πολίτες τον εξέ­λε­ξαν και ότι είναι έτοιμος και ώριμος να αντα­πο­κρι­θεί στις προσ­δο­κίες των πολιτών και στις ανα­γκαιό­τη­τες της πόλης, της Περι­φέ­ρειας, του Κράτους.

Χρόνο με τον χρόνο, έχουν απο­δυ­να­μω­θεί οι θεσμοί της Αυτο­διοί­κη­σης και έχουν κατα­στεί, εκτε­λε­στικά όργανα της Κεντρι­κής Εξου­σίας, χρέος όλων η δια­μόρ­φωση ισχυρού και τεκ­μη­ριω­μέ­νου διεκ­δι­κη­τι­κού πλαι­σίου για την ενί­σχυση των θεσμών της Αυτο­διοί­κη­σης, της Διοι­κη­τι­κής τους αυτο­τέ­λειας και οικο­νο­μι­κής τους αυτο­δυ­να­μίας.

Θα θυμίσω μια ρήση ενός παλιού πολι­τι­κού, όταν η χρυ­σό­σκονη της εξου­σίας σε περι­βάλ­λει, το κινητό κτυπά ακα­τά­παυ­στα, όταν χαθεί η σκόνη, έρχεται η σιγή του τηλε­φώ­νου.

Χρόνια πολλά σε όλους.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 5/1/2024