Μια μοναδική μουσική παράσταση από το Φωνητικό Σύνολο του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

Την Παρα­σκευή το βράδυ, το Φωνη­τικό Σύνολο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου εισέ­πραξε, όπως το άξιζε άλλωστε, το δυνατό χει­ρο­κρό­τημα του κοινού που είχε κατα­κλί­σει την αίθουσα της νέας πτέ­ρυ­γας του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου, για μια μονα­δική μουσική παρά­σταση, η οποία ξεπέ­ρασε τα υψηλού επι­πέ­δου στάνταρ που έχουν όλες οι εμφα­νί­σεις τους.

Ο Γιώργος Τζε­δά­κης αφού καλω­σό­ρισε το κοινό, μίλησε για την δεκαετή παρου­σία του Φωνη­τι­κού Συνόλου και τη συνερ­γα­σία τους με τον μαέστρο Αντώνη Κυζούλη ανα­φέρ­θηκε στην οπτι­κο­ποί­ηση της αφη­γη­μα­τι­κής μου­σι­κής παρά­στα­σης που θα ακο­λου­θούσε και έδωσε το λόγο στον κ Βασίλη Περίδη πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, στον κ. Σέργιο Αϊβάζη, πρόεδρο του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Δήμου Ρόδου και στον κ. Βασίλη Υψη­λά­ντη, Κοσμή­τορα της Βουλής των Ελλήνων και βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου, οι οποίοι απεύ­θυ­ναν σύντο­μους χαι­ρε­τι­σμούς.

Οι θεατές, με την είσοδό τους στο φουαγιέ του Νεστο­ρί­δειου βρέ­θη­καν σ ένα χώρο που παρέ­πε­μπε σε κινη­μα­το­γρα­φική αίθουσα μετα­πο­λε­μι­κής εποχής, «μετα­φέρ­θη­καν» με το κτύπημα της κλα­κέ­τας, στην τελευ­ταία προβολή του «σινέ-Ροζικλαίρ», πριν οι συσκευές που συγ­χρό­νι­ζαν τα βουβά καρέ του φιλμ με την μουσική αντι­κα­τα­στή­σουν τους πια­νί­στες που έπαιζαν μέχρι τότε ζωντανά μπροστά από την οθόνη.

Μ αυτό το σκη­νο­θε­τικό εύρημα, το διήγημα του Νίκου Τσι­φό­ρου «οι Άγιοι κι ο φου­κα­ράς» ζωντά­νεψε στην οθόνη μέσα από τις καλ­λι­τε­χνι­κές φωτο­γρα­φίες των Ελένης Γιαννά, Γιάννη Μαρ­κα­ντώνη και των Νίκου και Γιώργου Τζεδάκη οι οποίοι είχαν και την επι­μέ­λεια της δημιουρ­γίας του βίντεο. Το κοινό φάνηκε αμέσως να δια­σκε­δά­ζει με την πολύ πετυ­χη­μένη διανομή των ρόλων που υπο­δύ­θη­καν τα μέλη του Φωνη­τι­κού καθώς και τα παιδιά Μιχαήλ-Άγγελος Παυ­λί­δης, Κική Μισσού, Στα­μά­της Στα­μα­τέλ­λος και Δανάη Στα­μα­τέλ­λου που απέ­σπα­σαν στο τέλος το πιο θερμό χει­ρο­κρό­τημα δίπλα στους γονείς τους.

Η εξαι­ρε­τική ανά­γνωση του κει­μέ­νου από τον Βασίλη Λόγγο, μετέ­φερε όλη την ομορφιά του λόγου του συγ­γρα­φέα, με μια θεα­τρική αφήγηση, που καθή­λωσε με το ρυθμό της το κοινό, ένα κοινό ζεστό που απο­λάμ­βανε το γραμ­μένο στην γλώσσα της πιάτσας διήγημα, γιατί με το σωστό χιούμορ γίνεται και με την αργκό καλή λογο­τε­χνία.

Όμως οι κορυ­φαίες στιγμές της βραδιάς ήταν τα λεπτά που ο συν­θέ­της Αντώνης Κυζού­λης -που είχε και τη μουσική διεύθυνση- ακου­μπούσε μαγικά τα πλήκτρα του πιάνου και η υπέροχη μουσική του πλημ­μύ­ριζε το χώρο. Δέκα πρω­τό­τυπα τρα­γού­δια, σε μουσική και στίχους δικούς του, ακο­λου­θού­σαν την εξέλιξη της υπό­θε­σης, εναλ­λάσ­σο­ντας ρυθμούς και μουσικά μοτίβα. Άλλοτε εύθυμα, άλλοτε τρυφερά, άλλοτε με νοσταλ­γία και συγκί­νηση ενώ το φινάλε άφησε μια γλυ­κό­πι­κρη αίσθηση , με τον

ζωηρό χασά­πικο ρυθμό να τονίζει την ρεα­λι­στική δια­πί­στωση πως κάποιοι «ποτέ δεν έχουν γιορ­τά­σει στο γλέντι στης ζωής» …

Και τα μέλη του Φωνη­τι­κού: Σέργιος Ανα­στα­σιά­δης, Ειρήνη Γιώρ­τσου, Βάλια Διάκου, Όλγα Κούτρη, Εριέττα Κωστο­πού­λου, Κική Μαγκα­φάκη, Γεωργία Μέγγιου, Στέργος Παρα­σκευάς, Μαρία Παρού­σου, Σπυ­ρι­δούλα Πάσσαρη, Σάββας Παυ­λί­δης, Ελένη Ροδίτη, Σούλα Σαλα­μα­στράκη, Γιώργος Τζε­δά­κης, στά­θη­καν δίπλα στον μαέστρο τους, μπροστά από την οθόνη και τρα­γού­δη­σαν με τη ψυχή τους, ενθου­σιά­ζο­ντας τους θεατές με την ερμη­νεία τους σε κάθε τρα­γούδι.

Λόγος -εικόνα- μουσική, σε αντί­στιξη. Κι αν στον κινη­μα­το­γράφο η μουσική είναι για να ενι­σχύει την εικόνα, στην παρά­σταση που έστησε το φωνη­τικό σύνολο, συνέβη το αντί­θετο. Το οπτικό υλικό ανα­δεί­κνυε το λόγο και η αφήγηση ενίσχυε την εικόνα κρα­τώ­ντας ζωντανό το ενδια­φέ­ρον του κοινού, αλλά ήταν το τρα­γούδι ο πιο δυνατός σύν­δε­σμος επι­κοι­νω­νίας, ήταν η μουσική που προ­κά­λεσε τα συναι­σθή­ματα και «μίλησε» στην καρδιά των θεατών, που με το παρα­τε­τα­μένο χει­ρο­κρό­τημα τους ζήτησαν να ακού­σουν ξανά το συγκι­νη­τικό και λυτρω­τικό φινάλε, «το τρα­γούδι της φυλακής»!

Με διορ­γά­νωση από το ΔΣΡ , συν­διορ­γά­νωση με το Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης και στήριξη από το ΛΕΑΔΡ, με την ευγε­νική παρα­χώ­ρηση των πνευ­μα­τι­κών δικαιω­μά­των του έργου από την κ. Νάνσυ Τσι­φό­ρου, με την σημα­ντική παρα­χώ­ρηση των σκη­νι­κών από τα Πρότυπα Κέντρα Προ­σχο­λι­κής Αγωγής και Εκπαί­δευ­σης «Δημιουρ­γία» της κ. Βάσω Μιχαη­λάκη Αρφαρά, με την άδεια από τον κ. Βασίλη Μακρή για φωτο­γρά­φιση στο εσω­τε­ρικό των χώρων του Ροδια­κού Κατα­λύ­μα­τος «Κούκος», με τη χορηγία των εντύπων από τον κ. Νίκο Χατζη­κα­λη­μέρη, με ηχο­φω­τι­στική κάλυψη από το FREE SOUND by Giovanni, με την τηλε­ο­πτική κάλυψη από τον τηλε­ο­πτικό Σταθμό «ΘΑΡΡΙ», με την υπο­δειγ­μα­τική διδα­σκα­λία του μαέ­στρου τους, με πάθος και αγάπη για το τρα­γούδι και με πολλή ομαδική δουλειά από τα μέλη του Φωνη­τι­κού Συνόλου φτιά­χτηκε αυτή η μονα­δική παρά­σταση.

Εμείς προσ­δο­κούμε την επόμενη μουσική εκδή­λωση τους που είμαστε σίγου­ροι ότι και πάλι θα μας συναρ­πά­σει, ειδικά ξέρο­ντας ότι η επόμενη θα είναι επε­τειακή για την δεκαετή παρου­σία τους. .