Πέθανε ένας σπουδαίος Δάκαλος

«Δεν θέλω, πλέον, να ζω. Θέλω να δια­τη­ρήσω την αισιο­δο­ξία μου αλλά δεν μου το επι­τρέ­πουν τα “πράγ­ματα” όπως έχουν κατα­στεί. Και σε κοι­νω­νικό και σε προ­σω­πικό επίπεδο. Κοι­νω­νικά, μ’ αυτή την κατά­πτωση την οικο­νο­μική, αλλά όχι μόνο. Είναι πολι­τικό το πρό­βλημα και βεβαίως και πρό­βλημα παι­δείας.». Είναι τα λόγια του Εμμα­νουήλ Κριαρά, στην τελευ­ταία συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε το 2013, σε ηλικία 107 ετών, στη δημο­σιο­γράφο Βίκυ Χαρι­σο­πού­λου, για το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

O σπου­δαίος αυτός ‘ Ελληνας Δάσκα­λος, πέθανε πλήρης ημερών,σε ηλικία 108 ετών, το από­γευμα της Παρα­σκευής, ήρεμα και «κανο­νικά», όπως του άρεσε να λέει περι­γρά­φο­ντας τη ζωή του, στο σπίτι του στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Στο ίδιο σπίτι, της οδού Αγγε­λάκη, που τα τελευ­ταία χρόνια λει­τουρ­γούσε ως βιβλιο­θήκη και ανα­γνω­στή­ριο για τους μετα­πτυ­χια­κούς φοι­τη­τές του , εκεί όπου δεχόταν τον πρω­θυ­πουρ­γούς, υπουρ­γούς, συνερ­γά­τες του.

Μία σπου­δαία προ­σω­πι­κό­τητα που δεν σπα­τά­λησε τη γεν­ναιο­δω­ρία της ζωής και του χρόνου. «Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή… Θυμάμαι, ξέρετε, τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφά­νιση του Βενι­ζέ­λου, παρέ­στην – μικρό παιδί – σε ένοπλο συλ­λα­λη­τή­ριο στην Κρήτη…».

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος φιλό­λο­γος και ομό­τι­μος καθη­γη­τής της Φιλο­σο­φι­κής σχολής του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης, γεν­νή­θηκε στις 28 Νοεμ­βρίου 1906 (15 Νοεμ­βρίου σύμφωνα με το Ιου­λιανό ημε­ρο­λό­γιο) στον Πειραιά. Το 1948 ήταν υπο­ψή­φιος για την έδρα της νέας ελλη­νι­κής φιλο­λο­γίας στη Φιλο­σο­φική Σχολή του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης, την οποία όμως κατέ­λαβε ο Λίνος Πολίτης. Δύο χρόνια αργό­τερα, εκλέ­χτηκε στη θέση του τακτι­κού καθη­γητή της μεσαιω­νι­κής ελλη­νι­κής φιλο­λο­γίας στο ίδιο Πανε­πι­στή­μιο. Στη Θεσ­σα­λο­νίκη δίδαξε κυρίως μεσαιω­νική φιλο­λο­γία, εκτά­κτως μεσαιω­νική ελλη­νική ιστορία, νεο­ελ­λη­νική φιλο­λο­γία, αλλά και γενική και συγκρι­τική γραμ­μα­το­λο­γία. Το διδα­κτικό έργο του δια­κό­πηκε βίαια τον Ιανουά­ριο του 1968, όταν η Χούντα των Συνταγ­μα­ταρ­χών απο­φά­σισε να τον απο­λύ­σει για τα δημο­κρα­τικά του φρο­νή­ματα. Από τα περισ­σό­τερα από 1.000 άρθρα και τα περίπου 60 βιβλία που έχει εκδώσει αυτο­τε­λώς μέχρι σήμερα ο Κριαράς, ξεχω­ρί­ζουν οι μονο­γρα­φίες του για τον Ψυχάρη, τον Σολωμό και τον Παλαμά, οι εκδό­σεις των παλαιό­τε­ρων κει­μέ­νων της νεο­ελ­λη­νι­κής λογο­τε­χνίας (Πανώ­ριας του Χορ­τά­τση, των θεα­τρι­κών του Πέτρου Κατσα­ΐτη, κ.ά), οι ποι­κί­λες μελέτες του για τον δημο­τι­κι­σμό και κυρίως οι 14 πρώτοι τόμοι του Λεξικού της μεσαιω­νι­κής ελλη­νι­κής δημώ­δους γραμ­μα­τείας (1100-1669) που έχει καθιε­ρω­θεί διεθνώς ως Λεξικό Κριαρά.

Η κηδεία του Εμμα­νουήλ Κριαρά θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τη Δευτέρα.