Πώς θεμελιώνουν την αγωγή τους οι συγγενείς της Ελένης Τοπαλούδη που στρέφονται κατά των δολοφόνων και των πατεράδων τους

– Μετά την κοι­νο­ποί­ηση της αγωγής τα αντί­δικα μέρη θα ανα­πτύ­ξουν τους ισχυ­ρι­σμούς τους και εντός 100 ημερών τις προ­τά­σεις τους

Eνώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με αγωγή από αδι­κο­πρα­ξία προ­σέ­φυ­γαν, όπως έγραψε και χθες η «δημο­κρα­τική» κατά των δύο δολο­φό­νων και βιαστών της Ελένης Τοπα­λούδη και των πατε­ρά­δων τους 7 συγ­γε­νείς του θύματος.

Πιο συγκε­κρι­μένα, οι γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη, ο αδελφός της και 4 ακόμη συγ­γε­νείς προ­σέ­φυ­γαν στο αστικό δικα­στή­ριο τονί­ζο­ντας ότι οι δύο δολο­φό­νοι και βιαστές με τις εγκλη­μα­τι­κές τους πράξεις τους προ­κά­λε­σαν ψυχική οδύνη, πόνο και θλίψη, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπ’ όψη όλων των συν­θη­κών τέλεσης των πράξεών τους την αγριό­τητα και σκλη­ρό­τητα των ενερ­γειών τους καθώς και τον δόλο με τον οποίο προ­σπά­θη­σαν να απο­κρύ­ψουν τις απάν­θρω­πες και κακουρ­γη­μα­τι­κές πράξεις.

Τονί­ζουν ότι αφού επί 3 ώρες βασά­νι­σαν την άτυχη Ελένη καθά­ρι­σαν το δια­μέ­ρι­σμα και στην συνέ­χεια την μετέ­φε­ραν σε ερημική τοπο­θε­σία και την πέταξαν εν ζωή στη θάλασσα με σκοπό την εξα­φά­νιση της σορού της.

Θεωρούν επίσης ότι οι πατε­ρά­δες τους φέρουν ευθύνες για το έγκλημα.

Με την αγωγή τους διεκ­δι­κούν την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 980.000 ευρώ κατα­με­ρι­ζό­μενη στους ενά­γο­ντες ανα­λό­γως.

Στην αγωγή τονί­ζε­ται εισα­γω­γικά ότι στις 28 Νοεμ­βρίου 2018 ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων και ο δεύ­τε­ρος, ετέ­λε­σαν από κοινού και εκ προ­θέ­σεως τον ομαδικό βιασμό και την ανθρω­πο­κτο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη θυγα­τρός Ιωάννη Τοπα­λούδη και Κυρια­κής Αρμου­τί­δου (1ου και 2ης ενά­γου­σας), στους Πεύκους Λίνδου.

Για τις δύο αυτές από κοινού τελε­σθεί­σες πράξεις οι άνω ενα­γό­με­νοι κατα­δι­κά­στη­καν τελε­σί­δικα χωρίς κανένα ελα­φρυ­ντικό από το Α’ Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε ισόβια κάθειρξη για την ανθρω­πο­κτο­νία και σε 15 χρόνια για τον ομαδικό βιασμό της Ελένης Τοπα­λούδη. Τις άνω πράξεις τις ετέ­λε­σαν σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση.

Με την ίδια ποινή είχαν κατα­δι­κα­στεί οι άνω ενα­γό­με­νοι και από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Αθηνών (πρώτου βαθμού ουσίας).

Γίνεται αναφορά στο ποινικό σκέλος της υπο­θέ­σεως που είναι εξάλλου γνωστό, ενώ οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται πως ο τρίτος ενα­γό­με­νος πατέρας του πρώτου ενα­γό­με­νου… «με τις πράξεις και παρα­λεί­ψεις του τόσο προ­γε­νέ­στερα, όσο και μετα­γε­νέ­στερα από την δολο­φο­νία της Ελένης συνέ­πραξε και συνήρ­γησε στις εγκλη­μα­τι­κές ενέρ­γειες του γιού του, τον οποίο όχι μόνο αμε­λούσε να επο­πτεύει, ενώ γνώριζε τον βίαιο χαρα­κτήρα του μέχρι την ημέρα των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του, αλλά επέ­τρεψε σε αυτόν την ημέρα εκείνη να έχει την χρήση του αυτο­κι­νή­του του, το οποίο και κατα­σχέ­θηκε, ως εργα­λείο του εγκλή­μα­τος, σύμφωνα με την άνω τελε­σί­δικη κατα­δι­κα­στική απόφαση».

Ισχυ­ρί­ζε­ται η οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη επίσης και θα κριθεί αρμο­δίως από τα αστικά δικα­στή­ρια πως… «Ο ίδιος (3ος ενα­γό­με­νος) απέ­κρυψε επίσης στη προ­α­νά­κριση ότι το αυτο­κί­νητο ιδιο­κτη­σίας του είχε παρα­λά­βει ο γιος του (1ος ενα­γό­με­νος), ότι ήταν το μέσο που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για την μετα­φορά και δολο­φο­νική πράξη του γιου του, ότι είχε εμφανή σημεία αίματος εντός του αυτο­κι­νή­του και στη θέση του συνο­δη­γού, παρά την προ­σπά­θεια καθα­ρι­σμού του. Είναι προ­φα­νές ότι υπάρ­χουν ευθύνες του 3ου ενα­γο­μέ­νου μετά τις προ­σπά­θειες συγκά­λυ­ψης των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του γιου του, αλλά και παρά­λειψη συν­δρο­μής των ανα­κρι­τι­κών αρχών από τις οποίες και προ­κύ­πτει η ευθύνη, ο δόλος και η υπο­χρέ­ωσή του προς απο­ζη­μί­ωση».

Υπο­στη­ρί­ζουν οι ενά­γο­ντες της οικο­γέ­νειας Τοπα­λούδη παρα­πέρα πως «επί πλέον μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών πράξεων του γιου του, επί μία εβδο­μάδα περίπου με διά­φο­ρους τρόπους και μέσα τον κάλυπτε και δημιουρ­γούσε δυσχέ­ρειες στην προ­α­νά­κριση ενώπιον των Λιμε­νι­κών Αρχών, όπου αρνιό­ταν να κατα­θέ­σει ο γιος του, σύμφωνα με τις εντολές, υπο­δεί­ξεις και καθο­δή­γησή του. Γνώριζε επίσης ότι ο γιος του ήταν παρα­βα­τικό στοι­χείο, ότι είχε βίαιη και επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά, ότι ήταν χρήστης ναρ­κω­τι­κών ουσιών».

Δια­τεί­νε­ται ακόμη πως ο «3ος ενα­γό­με­νος μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών πράξεων του γιου του επι­σκέ­φθηκε ο ίδιος τον ψυχί­α­τρο της Ρόδου (…) προ­κει­μέ­νου να χορη­γή­σει στον γιό του φαρ­μα­κευ­τική αγωγή, ώστε να τύχει ευνοϊ­κής δικα­στι­κής μετα­χεί­ρι­σης. Συνεπώς, ο 3ος ενα­γό­με­νος συμ­με­τείχε διά των ενερ­γειών, πράξεων και παρα­λεί­ψεων του στο επελθέν απο­τέ­λε­σμα της δολο­φο­νίας της Ελένης Τοπα­λούδη, λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν ότι ο γιός του πέραν των ανωτέρω, ήταν στο 21ο έτος της ηλικίας του, δηλαδή σε μετε­φη­βική ηλικία, χρήστης ναρ­κω­τι­κών ουσιών και είχε υπο­χρέ­ωση ως πατέρας του να έχει ιδιαί­τερη επι­μέ­λεια και επο­πτεία αυτού».

Σε ό,τι αφορά στον πατέρα του δεύ­τε­ρου ενα­γό­με­νου, οι ενά­γο­ντες της οικο­γέ­νειας Τοπα­λούδη δια­τεί­νο­νται πως «…είναι υπαί­τιος των πράξεων και παρα­λεί­ψεων του γιου του, διότι ενώ ήταν 19 ετών και διέμενε μαζί του, δεν είχε την κατάλ­ληλη επί­βλεψη και επο­πτεία αυτού , ούτε έλαβε ο ίδιος τα ανα­γκαία μέτρα για την απο­τροπή των παρα­βα­τι­κών πράξεων και ενερ­γειών του γιου του με τις οποίες από κοινού με τον 1ο ενα­γό­μενο δολο­φό­νη­σαν την Ελένη Τοπα­λούδη, ενώ προη­γή­θηκε ο βιασμός της.

Τρεις μέρες αργό­τερα, ο γιος του ενα­γό­με­νου, προέβη και σε άλλο βιασμό μιας κοπέλας ΑΜΕΑ. Είναι προ­φα­νές ότι οι ευθύνες του 4ου ενα­γό­με­νου προ­κύ­πτουν αβίαστα, αφού είχε πλημ­μελή έως ανύ­παρ­κτη επι­μέ­λεια του 19χρονου γιου του, τον οποίο άλλωστε εκά­λυ­πτε με την σιωπή του, μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του».

Θυμί­ζουμε πως εκκρε­μεί ενώπιον του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου από τον Σεπτέμ­βριο του 2023 η αναί­ρεση που άσκησαν οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες από το Εφετείο σε ισόβια κάθειρξη και 15 έτη για τη δολο­φο­νία και τον ομαδικό βιασμό της φοι­τή­τριας το 2018 στη Ρόδο.

Στις αιτή­σεις αναί­ρε­σης στον Άρειο Πάγο οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι κάνουν λόγο για ακυ­ρό­τητα και έλλειψη ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης για τον βιασμό και τη δολο­φο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη.

Κατά τη διάρ­κεια της συζή­τη­σης η αντει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου κ. Ελένη Κοντα­κτσή, ειση­γή­θηκε να απορ­ρι­φθούν ως αβά­σι­μοι οι λόγοι αναι­ρέ­σεως που επι­κα­λού­νται οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι.

Ως προς τις ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις, η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός τόνισε πως το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο ορθώς απέρ­ριψε τα σχετικά αιτή­ματα των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Θυμί­ζουμε ότι οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες έχουν κριθεί ένοχοι για το ό,τι εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης Νοεμ­βρίου 2018 έως και τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Νοεμ­βρίου 2018, ο δεύ­τε­ρος, ο οποίος γνώρισε την Ελένη Τοπα­λούδη του Ιωάννη προ μίας περίπου εβδο­μά­δας και ο πρώτος, έχοντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τελέ­σουν από κοινού το αδίκημα του βιασμού αφού μετέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευρί­σκετο στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνικής Αντι­στά­σεως, με όχημα ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του πρώτου, την παρέ­λα­βαν και μετέ­βη­σαν στην εξοχική κατοι­κία των γονέων του στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου.

Κρί­θη­καν ένοχοι για το ό,τι την βίασαν, παράλ­ληλα και δια­δο­χικά, ασκώ­ντας επ’ αυτής σωμα­τική βία, σφίγ­γο­ντάς την στην τρα­χη­λική χώρα, κατα­φέ­ρο­ντάς της παράλ­ληλα γρον­θο­κο­πή­ματα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα με μαχαίρι. Ενώ ήταν αβο­ή­θητη, έρμαιο στις σεξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, την εξα­νά­γκα­σαν να ανεχθεί επι­πλέον ασελ­γείς πράξεις.

Στην προ­βαλ­λό­μενη δε άρνησή της να προβεί σε ασελγή πράξη, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, την γρον­θο­κό­πη­σαν με δύναμη στο πρόσωπο, με συνέ­πεια εκείνη να ζαλι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αισθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αισθή­σεις της δήλωσε στους κατη­γο­ρού­με­νους την πρόθεσή της να τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία και ενώ παρέ­μενε εξα­σθε­νη­μένη και σε σχεδόν λιπό­θυμη κατά­σταση εξαι­τίας του βαρέως τραυ­μα­τι­σμού της, κατά­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με γροθιές και σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος στην κεφαλή της, ενώ επι­πλέον επι­χεί­ρη­σαν να την θανα­τώ­σουν και δια στραγ­γα­λι­σμού.

Στη συνέ­χεια, κι ενώ έδινε μάχη για να κρα­τη­θεί στη ζωή, την μετέ­φε­ραν γυμνή (ακρι­βέ­στερα φορώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) σε από­κρη­μνη βραχώδη περιοχή στον όρμο «Φώκια» και έριψαν το σώμα της από ύψος περίπου 10 μ. στη θάλασσα.

Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην παθούσα σωμα­τι­κές βλάβες επήλθε ο θάνατός της συνε­πεία πνιγμού.