Τώνια Μοροπούλου: Το Πολυτεχνείο ζει

Η εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου το ’73, ένωσε τον ελλη­νικό λαό. Του ξανά­δωσε την τραυ­μα­τι­σμένη απ’ τον εμφύλιο περη­φά­νεια και αυτο­πε­ποί­θησή του. Με την έξοδο του πολίτη από την παθη­τι­κο­ποί­ηση και την ανα­τροπή του μοντέ­λου της σιω­πη­ρής πλειο­ψη­φίας, τρο­φο­δό­τησε την ανα­γέν­νηση της μετα­πο­λί­τευ­σης σε όλους τους χώρους της πολι­τι­κής, κοι­νω­νι­κής, πολι­τι­στι­κής συμ­με­το­χής και δράσης.

Της Τώνιας Μορο­πού­λου Ομό­τι­μης Καθη­γή­τριας ΕΜΠ,

τότε Μέλος της Γραμ­μα­τείας της  Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής

και πρώτη εκφω­νή­τρια του πομπού του Πολυ­τε­χνείου

Το πρόσωπο του Πολυ­τε­χνείου είναι επώνυμο: έχει πολλά ονόματα, αλλά μία φυσιο­γνω­μία, τη συλ­λο­γική του φυσιο­γνω­μία:

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευ­θε­ρία – Εθνική Ανε­ξαρ­τη­σία – Λαϊκή Κυριαρ­χία – Κοι­νω­νική Προκοπή».

Η φωνή του Πολυ­τε­χνείου βγαλ­μένη μέσα από την πολυ­φω­νία του, μεσ΄ απ’ τις αντι­θέ­σεις του.

Το όραμα που πολέ­μησε τη δικτα­το­ρία.

Το προ­σκλη­τή­ριο της ενό­τη­τας και του αγώνα. Κι ο λαός κατέ­βηκε στους δρόμους.

Κι άφησε πίσω του τη δημο­κρα­τία της 20ης Απρίλη του ΄67, –την ξένη εξάρ­τηση, που υπο­δου­λώ­νει και φέρνει τυραν­νίες – αλλά και τον εφη­συ­χα­σμό, την παθη­τι­κό­τητα και τον φόβο.

Για να πάρει στα χέρια του τη ζωή του, τον κόσμο.

• Το πρόσωπο του Πολυ­τε­χνείου είναι ασυμ­βί­βα­στο· είναι εξε­γερ­μένο· είναι ανθρώ­πινο.

Όταν, την ώρα που πέφτουν οι πρώτοι νεκροί, την ώρα, που κατε­βαί­νουν άρματα μάχης ο πομπός λέει την αλήθεια: «Ελλη­νικέ Λαέ μας σκο­τώ­νουν!» και καλεί «όλο το λαό στους δρόμους», στην εξέ­γερση, στη ρήξη με το καθε­στώς της υπο­τέ­λειας.

Η απο­χώ­ρηση θα σήμαινε συμ­βι­βα­σμό και ήττα.

Και μεις μείναμε.

Την ώρα εκείνη δεν την έκρινε ο φόβος της επερ­χό­με­νης σφαγής. Η ιδε­ο­λο­γία του εμφύ­λιου, που χώριζε το λαό σε νικητές και νικη­μέ­νους καταρ­ρα­κώ­θηκε. Τώρα πια ξέραμε. Νικητής ή νικη­μέ­νος, θα ήταν ολό­κλη­ρος ο λαός.

Όταν, την ώρα που πέφτει η πόρτα του Πολυ­τε­χνείου κάτω απ’ τις ερπύ­στριες των τανκς και ο πομπός καλεί «το λαό κι όλες τις αντι­δι­κτα­το­ρι­κές δυνά­μεις και κόμματα, σ’ ένα κοινό πρό­γραμμα πάλης για να πέσει η δικτα­το­ρία, για δημο­κρα­τία, εθνική ανε­ξαρ­τη­σία, λαϊκή κυριαρ­χία», δίνει το μήνυμα της συνέ­χειας και της ζωής.

Κι όταν κλείνει ο πομπός, ο εθνικός ύμνος δίνει την υπό­σχεση του ανυ­πο­χώ­ρη­του.

Απ’ το Πολυ­τε­χνείο βγήκαμε με τα χέρια σφιγ­μένα και το κεφάλι ψηλά. Μας έβγαλε ο στρατός. Δεν παρα­δο­θή­καμε.

Το Πολυ­τε­χνείο πείθει.

Κατο­χύ­ρωσε στην πράξη το δικαί­ωμα να σκε­φτό­μα­στε, να εκφρα­ζό­μα­στε και να δρούμε ελεύ­θερα και δια­φο­ρε­τικά. Πέτυχε μεσ’ απ’ την ενότητά του και τη συνύ­παρξη δια­φο­ρε­τι­κών απόψεων να εκφρά­σει τον κόσμο και να γίνει δύναμη ενιαία κι απο­φα­σι­στική, να χτυ­πή­σει ανυ­πο­χώ­ρητα τον κοινό εχθρό. Κάνει την πολι­τική φερέγ­γυα, τη στήνει στο βάθρο της. Στο ύψος του χεριού μας, στο ύψος της καρδιάς μας. Το δικαί­ωμα στην ευθύνη το έχουμε όλοι.

ΣΗΜΕΡΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ

Η μετά­δοση και η δια­τή­ρηση της ιστο­ρι­κής μνήμης του «Πολυ­τε­χνείου» δεν είναι χωρίς προ­ε­κτά­σεις για τη σημε­ρινή πολι­τική ζωή. Η θωρά­κιση της Δημο­κρα­τίας και της Εθνικής Ανε­ξαρ­τη­σίας, απέ­να­ντι στους εχθρούς που την απει­λούν, θέτει σε όλες τις πολι­τι­κές δυνά­μεις επι­τα­κτικά το ζήτημα να κατα­στούν ικανές, να δια­λέ­γο­νται και να συντί­θε­νται, ώστε να εκφρά­σουν τον ελλη­νικό λαό στον αγώνα του να αντα­πε­ξέλ­θει σε ένα πιο δύσκολο από ποτέ αύριο. Θέτει όμως και την επιταγή στους θεσμούς που ασκούν τις λει­τουρ­γίες της Δημο­κρα­τίας, όπως στα κόμματα και στη Βουλή, να θεσπί­σουν νέους θεσμούς κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής συμ­με­το­χής και έκφρα­σης της νεο­λαίας.