Κυνηγοί κεφαλών

Αμοιβή που θα ξεπερνά τις 2.000 ευρώ, χωρίς να απο­κλεί­ε­ται να φτάνει ακόμα και τις 3.000 ευρώ, θα δίνει το κράτος σε όσους πολίτες επι­δο­θούν στο κυνήγι των πλαστών απο­δεί­ξεων ομο­λο­γώ­ντας έτσι την αδυ­να­μία του να αντι­με­τω­πί­σει την φορο­δια­φυγή. Πέρα όμως από ομο­λο­γία απο­τυ­χίας των φορο­λο­γι­κών αρχών να κάνει τη δουλειά του, να εκπλη­ρώ­σει δηλαδή έναν από τους λόγους ύπαρξής του, το θέμα της μετα­τρο­πής των κατα­να­λω­τών σε «κυνη­γούς κεφαλών» εγείρει ζητή­ματα δημο­κρα­τι­κής ηθικής για τη σχέση κράτους-πολίτη. Ζητή­ματα που θέτει με ένα σύντομο και ιδιαί­τερα αυστηρό σημεί­ωμα στο δια­δί­κτυο ο πολι­τι­κός επι­στή­μο­νας Λευ­τέ­ρης Κου­σού­λης επι­ση­μαί­νο­ντας και τις παρε­νέρ­γειες που μπορεί να υπάρ­ξουν: « 1. Είναι πέρα και ενα­ντίον κάθε δημο­κρα­τι­κού ήθους και πολι­τι­κής ηθικής η πρό­σκληση στους πολίτες να συμπρά­ξουν με την εξουσία, καταγ­γέλ­λο­ντας φορο­δια­φυγή και μάλιστα με χρη­μα­τική αμοιβή! 2. Πρό­κει­ται για έκφραση του ήθους εξου­σίας μιας Κυβέρ­νη­σης, η οποία επειδή αδυ­να­τεί να αντι­με­τω­πί­σει το έγκλημα της φορο­δια­φυ­γής επι­χει­ρεί με υλικά κίνητρα να κάνει τους πολίτες συνερ­γούς στην αδυ­να­μία της. 3. Η επιλογή αυτή ανοίγει δρόμους αντεκ­δί­κη­σης, συκο­φα­ντίας και εκβια­σμών. 4. Η εφαρ­μογή του Νόμου είναι υπόθεση της Πολι­τείας και των οργάνων της.»