«Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». Ισοκράτης

Η κυριαρ­χική στάση της εξου­σίας, η αλα­ζο­νεία και η αυθά­δεια δια­πο­τί­ζουν ως μάθημα το κοι­νω­νικό σώμα. Συνα­ντάς την αντα­νά­κλασή του ως καθη­με­ρινή απρέ­πεια. Η πολι­τική είναι και μια παι­δα­γω­γική λει­τουρ­γία.  Η ευγέ­νεια είναι πράξη επα­να­στα­τική. Αυτά, για το «ξεμάλ­λια­σμα» στα social media από κάποιους υπο­ψη­φί­ους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους, οι οποίου δεν φεί­δο­νται ύβρεων-χυδαίων σε κάποιες περιπτώσεις- όχι μόνον κατά των αντι­πά­λων  τους, αλλά και πολιτών οι οποίοι κάνουν κριτική ή έχουν αντί­θετη άποψη σε κάτι και την οποία ευγε­νικά εκφρά­ζουν. Αλήθεια, πόσο τύχη μπορεί να έχει ένας τόπος με ανθρώ­πους αυτών των προ­δια­γρα­φών, χωρίς ταπει­νό­τητα, σοβα­ρό­τητα, ευγέ­νεια( και γνώσεις).  Μήπως θα έπρεπε να απα­σχο­λεί τους επι­κε­φα­λής των συν­δυα­σμών και να τους απο­μα­κρύ­νουν, ως παρα­γω­γούς τοξι­κό­τη­τας, διχα­σμού και βίας (λεκτι­κής).