Εχασε την μάχη έναντι της «PQH» η ΚΑΪΡ!

Με την υπ’ αριθμ. 252/2023 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η έφεση της «ΚΑΪΡ» για την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 7/2022 ορι­στι­κής από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή που άσκησε εις βάρος της η υπό ειδική εκκα­θά­ριση «Αγρο­τική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ», όπως νομίμως εκπρο­σω­πεί­ται από τον Ειδικό Εκκα­θα­ρι­στή και συγκε­κρι­μένα την ανώνυμη εται­ρεία «PQH Ενιαία Ειδική Εκκα­θά­ριση Α.Ε.».

Θυμί­ζουμε ότι με προ­σω­ρινή διαταγή που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δια­τά­χθηκε η ανά­κληση της από 23 Μαρτίου 2022 συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης, που επι­βλή­θηκε, δυνάμει της ίδιας από­φα­σης, στα χέρια της «Εθνικής Τρά­πε­ζας», ως τρίτης, στις υφι­στά­με­νες και μελ­λο­ντι­κές κατα­θέ­σεις στον τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό που τηρεί η ΚΑΪΡ στην ανωτέρω τράπεζα, μέχρι τη συζή­τηση της αίτησης ανά­κλη­σης που υπέβαλε και υπό τον όρο της κατα­βο­λής εγγυο­δο­σίας εκ μέρους της ποσού 5.000 ευρώ μηνιαίως στο Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων, εντός του πρώτου πεν­θη­μέ­ρου κάθε μήνα, αρχής γενο­μέ­νης από τον Μάιο του 2022.

Δυνάμει αυτής της ως άνω απο­φά­σεως η «PQH» προ­χώ­ρησε σε συντη­ρη­τική κατά­σχεση εις χείρας τρίτων, ποσού 500.000 ευρώ δεσμεύ­ο­ντας λογα­ρια­σμούς της ΚΑΪΡ σε τρα­πε­ζικά ιδρύ­ματα.

Στην έφεση υπο­στη­ρί­χθηκε ότι υπήρξε εσφαλ­μένη εκτί­μηση του απο­δει­κτι­κού υλικού και εσφαλ­μένη εφαρ­μογή του νόμου και ότι κακώς ελή­φθη­σαν υπόψιν ως δικα­στικά τεκ­μή­ρια απο­σπά­σματα των ηλε­κτρο­νι­κής μορφής βιβλίων της τρά­πε­ζας.

Υπο­στη­ρί­χθηκε παρα­πέρα ότι η αγωγή έπρεπε να απορ­ρι­φθεί ως αόριστη και απα­ρά­δε­κτη άλλων να δια­τα­χθεί λογι­στική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη.

Ισχυ­ρί­στηκε επι­πλέον ότι υπήρξε εσφαλ­μένη κρίση ως προς την από­δειξη της ενερ­γη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης της «PQH».

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρκης.

Mε την υπ’ αριθμ. 238/2023 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου είχε απορ­ρι­φθεί ουσία και η έφεση που άσκησε η ΚΑΪΡ ΑΕ για την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 18/2022 από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία δεν έγινε δεκτή η ανακοπή που άσκησε για την ακύρωση δια­τα­γής πλη­ρω­μής ύψους, μαζί με τόκους, 1.837.000 €.

Η ΚΑΪΡ ΑΕ, εστράφη κατά της «INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ» κατά της υπ’αρ. 113/2020 δια­τα­γής πλη­ρω­μής του Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Πρό­κει­ται για μια διαταγή πλη­ρω­μής «μαμούθ» για οφειλές ύψους 1.754.955,72 €, εντόκως και νομίμως, από την 24η Μαΐου 2018, με το αντί­στοιχο επι­τό­κιο υπε­ρη­με­ρίας, σύμφωνα με τους όρους σύμ­βα­σης χρε­ω­λυ­τι­κού δανείου καθώς και σε 3 πρό­σθε­τες πράξεις της αρχικής σύμ­βα­σης.

Αφορά δε σε δάνεια της ΚΑΪΡ ΑΕ από την «Αγρο­τική Τράπεζα της Ελλάδος Α.E.», την οποία δια­δέ­χτηκε από το έτος 2012 η «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.».

Μεταξύ άλλων εξέθεσε στην ανακοπή της ότι το 2009, ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την ανάγκη στή­ρι­ξης του κλάδου του αμπε­λο­οι­νι­κού τομέα της χώρας προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­σθούν τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γή­θη­καν λόγω των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών, όπως των υψηλών απο­θε­μά­των, της πτώσης κατα­νά­λω­σης, τις χαμηλές τιμές στην πρω­το­γενή παρα­γωγή καθώς και της αδυ­να­μίας απορ­ρό­φη­σης της επερ­χό­με­νης παρα­γω­γής από τις οινο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, εξέδωσε απόφαση, σύμφωνα με την οποία προ­βλέ­φθηκε η κατα­νομή ενός γεν­ναίου κεφα­λαίου (50 εκ. ευρώ) σε επι­μέ­ρους συνε­ται­ρι­στι­κές αλλά και ιδιω­τι­κές οινο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις σε όλη την χώρα, ώστε αυτές να αγο­ρά­σουν το σύνολο της στα­φυ­λι­κής παρα­γω­γής εκείνης της χρονιάς.

Στην ουσία δηλαδή, υπο­χρε­ώ­θη­καν από το κράτος, να απορ­ρο­φή­σουν το σύνολο της στα­φυ­λι­κής σοδειάς των στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών σε συγκε­κρι­μέ­νες τιμές πλαφόν και παράλ­ληλα, προ­κει­μέ­νου αυτό να επι­τευ­χθεί, το κράτος παρεμ­βαί­νο­ντας στην ιδιω­τική οικο­νο­μία προς δια­σφά­λιση και προ­στα­σία όλων των πλευρών (στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών αγροτών και οινο­πα­ρα­γω­γι­κών εται­ρειών), απο­φά­σισε να τους χρη­μα­το­δο­τή­σει.

Ωστόσο, εν τοις πράγ­μασι η χρη­μα­το­δό­τηση αυτή, δεν μετα­φρα­ζό­ταν ως απευ­θείας, εν λευκώ χορή­γηση ρευ­στό­τη­τας από το Δημόσιο Ταμείο, αλλά η χρη­μα­το­δό­τηση θα ελάμ­βανε χώρα με πολύ συγκε­κρι­μέ­νους και ειδικά προ­βλε­πό­με­νους όρους τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού υπό την εγγύηση του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.