Η μεγαλύτερη αλλαγή

Οτι­δή­ποτε λέγεται για την επί­δραση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής στην επι­δεί­νωση των συν­θη­κών οι οποίες αυξά­νουν την κατα­στρο­φι­κό­τητα των πυρ­κα­γιών, είναι αληθές αλλά η μεγα­λύ­τερη αλλαγή (επι­δεί­νωση) που συντε­λεί­ται αυτά τα χρόνια δεν είναι κλι­μα­τική αλλαγή (που και αυτή είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντική), αλλά η αλλαγή του τοπίου στην ύπαιθρο, στην οποία εγκα­τα­λεί­πε­ται η γεωργία και (ακόμη περισ­σό­τερο) η κτη­νο­τρο­φία και το δάσος επε­κτεί­νε­ται αλλά και γίνεται πιο συμπα­γές και ακα­θά­ρι­στο. Αυτή η αλλαγή έχει αρχίσει από τις πρώτες δεκα­ε­τίες μετά τον Β’ παγκό­σμιο πόλεμο, αλλά είχε επι­βρα­δυν­θεί σημα­ντικά (αλλά προ­σω­ρινά) τη δεκα­ε­τία του 1990 και του 2000 με την έλευση των μετα­να­στών από την Αλβανία, των οποίων τα φτηνά εργα­τικά χέρια είχαν ανα­ζω­ο­γο­νή­σει την ελλη­νική ύπαιθρο. Και τώρα, βρι­σκό­μα­στε στη δυστο­πία του Εβρου. Οι μακρο­πρό­θε­σμες επι­πτώ­σεις από τις πυρ­κα­γιές στην περιοχή, που συνε­χί­ζουν με αμείωτη ένταση για 16η ημέρα, μπορεί να είναι εξίσου σημα­ντι­κές και επι­κίν­δυ­νες με τις άμεσες, δηλαδή την κατα­στροφή του δασικού οικο­συ­στή­μα­τος. Αυτό καθώς περίπου 120.000 τετρα­γω­νικά βιο­μη­χα­νι­κών κτιρίων έχουν επη­ρε­α­στεί από τη φωτιά, βάζο­ντας σε κίνδυνο θέσεις εργα­σίας και την επαγ­γελ­μα­τική ζωή χιλιά­δων οικο­γε­νειών. Επόμενο βήμα μπορεί να είναι η μετα­νά­στευση, οδη­γώ­ντας στην ερη­μο­ποί­ηση μιας πολύ ευαί­σθη­της εθνικά περιο­χής. «Πριν από τρία χρόνια, δεν έπεσε από την εξω­τε­ρική απειλή του Ερντο­γάν. Τώρα, πρέπει να σταθεί όρθιος από την απειλή της πυρ­κα­γιάς», έλεγαν σε ρεπορ­τάζ κάτοι­κοι, προ­σθέ­το­ντας πως η κυβέρ­νηση πρέπει να ασχο­λη­θεί συστη­μα­τικά με την περιοχή ώστε να μην ανοί­ξουν νέες πληγές. Πρέπει να στη­ρι­χθούν οι τοπικές κοι­νω­νίες ώστε να παρα­μεί­νουν στις εστίες τους εκμε­ταλ­λευό­με­νοι και συνάμα προ­στα­τεύ­ο­ντας τους τοπι­κούς πόρους χάρη στους οποίους επι­βιώ­νουν.