“Η επόμενη μέρα” – Επιστολή του κ. Βασιλείου Δουβή για τις πυρκαγιές

Αυτά τα δέντρα στη βροχή,

ήταν ανθρώ­ποι μοναχοί,

ήταν άνθρω­ποι δικοί μας ,

που αγα­πή­σανε μαζί μας,

ποιος τους έπιασε στα δίχτυα

και ορφα­νέ­ψαν τόσα σπίτια …

Συνειρ­μικά , εδώ και τόσες μέρες, μου έρχο­νται στο νου, οι παρα­πάνω στίχοι, του Μάνου Ελευ­θε­ρίου, από το άλμπουμ <Γράμ­ματα στο Μακρυ­γιάννη> του Ηλία Ανδριό­που­λου, από το προ­φη­τικό (;) τρα­γούδι τους <αυτές οι ξένες αγκα­λιές>….

Βέβαια, – κατά τη δική μου ερμηνεία- αυτές οι ξένες αγκα­λιές, δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά οι πύρινες φλόγες, που αγκά­λια­σαν , κατά­κα­ψαν παρθένα δάση, δασικές εκτά­σεις, χωράφια και ελαιώ­νες , έκαψαν σπίτια και κοντο­λο­γίς κατά­κα­ψαν ολό­κληρο το νησί……

Τώρα που θα κατα­κά­τσει, ο κουρ­νια­χτός ( η στάχτη και η μπούλ­μπερη) δια­πι­στώνω, από τη περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα, πως έντεχνα καλ­λιερ­γεί­ται η θεωρία πως όλοι κάναμε (αρχές και λαϊκοί), στο μέτρο του δυνατού και των αρμο­διο­τή­των μας , το καθήκον μας, παρά ταύτα όμως <το κακό έγινε> και οφεί­λε­ται σε πολλές μαζε­μέ­νες συγκυ­ρίες, που δημιούρ­γη­σαν ένα εκρη­κτικό – κατα­στρο­φικό κοκτέιλ, (καύ­σω­νας, έρπου­σες πευ­κο­βε­λό­νες και καί­γο­νται οι ρημα­δια­σμέ­νες και μετα­φέ­ρουν

εν ριπή οφθαλ­μού, τη φωτιά, ιδιαί­τερα μετα­βλη­τοί άνεμοι , που φυσού­σαν οι ευλο­γη­μέ­νοι όπως ήθελαν αυτοί και όχι όπως επι­θυ­μού­σαμε εμείς – εμπλου­τί­σαμε το λεξι­λό­γιό μας και με νέες λέξεις *πυρο­στρό­βι­λος*) και γενικά κάναμε με αυτο­θυ­σία, ότι ήταν ανθρω­πί­νως δυνατό, φθά­νο­ντας (πυρο­σβέ­στες και εθε­λο­ντές) στα όριά τους.

Τώρα λοιπόν (και όχι αύριο) ας καθί­σουμε και ας ανα­λο­γι­στούμε ο καθένας μας, τι θα μπο­ρούσε επί πλέον να είχαμε κάνει, ώστε να μην είχε συμβεί το μοιραίο, άλλως να είχε περιο­ρι­στεί το μέγεθος της κατα­στρο­φής . …..

Ι. Οι απλοί πολίτες ότι είχαν να προ­σφέ­ρουν το πρό­σφε­ραν και με το παρα­πάνω σε εξα­ντλη­τικό βαθμό….

Βέβαια εδώ υπάρχει , μια ελαφριά <πται­σμα­τική> ενοχή που μας βαρύνει λίγο πολύ όλους, συνι­στά­μενη στην κρυφή ενα­πό­θεση πλυ­ντη­ρίων, ψυγείων , στρω­μά­των και κάθε είδους οικο­δο­μι­κού υλικού που μπορείς να φαντα­στείς μέσα στο δάσος.. Εξ άλλου μέσα στο δάσος δε φαί­νο­νται και δεν προ­σβάλ­λουν την αισθη­τική μας, σε αντί­θεση με κάτι άλλους, που τα πετάνε με το αγρο­τικό στα πρώτα πενήντα μέτρα στο πρώτο χωμα­τό­δρομο , δίπλα στη κεντρική οδό ….

Επίσης αυτός που πήγε νύχτα και έκοψε το πεύκο, που είχε την ατυχία να φυτρώ­σει δίπλα στον αγρο­τικό δρόμο, (για να μπορεί να ξυλευ­τεί κα να φορ­τω­θεί εύκολα) , αισθά­νε­ται σήμερα δικαιω­μέ­νος, γιατί σου λέει αν δεν το είχα κόψει για να βγάλω το 150άρι ή για να ζεστα­θεί η οικο­γέ­νειά μου -μιας και το

ρεύμα, αλλά και το πετρέ­λαιο είναι απα­γο­ρευ­τικά – σήμερα θα ήταν και αυτό καμένο…….

Αλλά και αυτός που <λάθρα> εγκα­τέ­στησε ( σε κοντινή από­σταση από το χωριό), μέσα στο δάσος την παρα­δο­σιακή κτη­νο­τρο­φική του μονάδα, χωρίς τη τήρηση στοι­χειω­δών κανόνων υγιει­νής, αισθά­νε­ται ανα­κου­φι­σμέ­νος μιας και με τη βρύση που φρό­ντισε για τη σύνδεση με τη ΔΕΥΑΡ ο <καπο­δι­στρια­κός> ξάδελ­φος (καλή του ώρα) , κατά­φερε να απο­τρέ­ψει το μοιραίο ….

Να προ­σθέ­σουμε εδώ και καμία παρά­νομη εκχέρ­σωση δασικής έκτασης, για να φυτέψει κανένα ελαιό­δε­ντρο… και αυτές είναι λίγο πολύ οι επεμ­βά­σεις του απλού πολίτη στο δάσος, στις οποίες ας συνυ­πο­λο­γί­σουμε και την <περι­στα­σιακή> χρήση του από τον γρά­φο­ντα και τη παρέα του κάθε Χρι­στού­γεννα στο κυνήγι της «μανίτας», που μπορεί να συνο­δευό­ταν από κανένα κλαδί ανθι­σμέ­νης έρικας….

Όμως όλα αυτά τα παρα­πάνω πταί­σματα συμ­ψη­φί­στη­καν και συγ­χω­ρού­νται, αφού με κίνδυνο ζωής και με αυτα­πάρ­νηση, πέσανε μέσα στη φωτιά, με τις μάνικες, τα τρακτέρ, τα φορτηγά, τους φορ­τω­τές, αλλά και με τη φρο­ντίδα της διοι­κη­τι­κής μέρι­μνας για νερό και πρό­χειρο φαγητό στους μαχητές, που παίρ­νο­ντας μικρές ανάσες συνέ­χι­ζαν με αυτο­θυ­σία επί 10ήμερο να προ­σπα­θούν να ξεχω­ρί­σουν τα δάση μας , από τη σφιχτή αγκαλιά της φωτιάς….

ΙΙ. Σε κεντρικό επίπεδο:

Τώρα, που θα φύγει η καπνίλα, θα βγουν ευκρι­νείς φωτο­γρα­φίες, ώστε να υπο­λο­γι­στεί επα­κρι­βώς η καμένη γη και στη συνέ­χεια, σύμφωνα με τη Συνταγ­μα­τική επιταγή, θα δημο­σιευ­θεί τάχιστα στο ΦΕΚ η κήρυξη της περιο­χής ως ανα­δα­σω­τέα και ουσια­στικά εδώ τελειώ­νει η υπο­χρέ­ωση του Κράτους, αφού κατά τις θεωρίες των ειδικών, θα πρέπει να αφή­σουμε το δάσος , να ξανα­γεν­νη­θεί από μόνο του…

Η θεωρία αυτή, μπορεί να είναι σωστή, πλην όμως δεν υπάρχει χρόνος για να περι­μέ­νουμε. Άλλωστε η θεωρία αυτή δεν ανα­φέ­ρε­ται και στα διπλο­κα­μένα, αμφι­βάλλω δε ως μη ειδικός, ότι και εδώ θα επέλθει η φυσική απο­κα­τά­σταση..

Η άποψη που δια­χρο­νικά επι­κρα­τεί ανα­ντίρ­ρητα, είναι η αδια­νό­ητη εμμονή του φορέα δια­χεί­ρι­σης δασών του αξιώ­μα­τος πως είναι προ­τι­μό­τερο να σώσουμε το δέντρο και όχι το δάσος, είχε δε λεχθεί κάποτε από πολι­τικό η ρήση πως < τα όμορφα δάση, όμορφα καί­γο­νται> , όπως όμορφα κάηκε και το δικό μας….

Είμαστε σαν έθνος θια­σώ­τες της κατα­στο­λής και όχι της πρό­λη­ψης:

Ας σημειω­θεί εδώ ότι η νεολαία κάποιου χωριού – επειδή η φωτιά έζωνε το χωριό της- και παρά τις εκκλή­σεις για βοήθεια, δεν εισα­κού­στηκε, ζητούσε επίμονα από τον πρόεδρο της τοπικής Κοι­νό­τη­τας να κάνει με τα μηχα­νή­ματα που ήσαν εκεί αντι­πυ­ρική ζώνη, πλην όμως ο Πρό­ε­δρος αντι­δρούσε σθεναρά , γιατί θα είχε προ­βλή­ματα με το Δασαρ­χείο, που απει­λούσε με κατά­σχεση μηχα­νη­μά­των…

Στα πρώτα μαθή­ματα του ποι­νι­κού δικαίου, ο φοι­τη­τής της νομικής διδά­σκε­ται ( αλλά και ο κοινός νους απο­δέ­χε­ται) τη λεγό­μενη κατά­σταση ανάγκης, σύμφωνα με την οποία θυσιάζω εν γνώσει μου ένα αγαθό, για να προ­στα­τεύσω ένα άλλο μεγα­λύ­τερο (άρθρο 25 Π.Κ.) και στη περί­πτωσή μας θα θυσιάσω μερικά πεύκα νεαρής ηλικίας, για να προ­στα­τέψω τη ζωή και τη περιου­σία των κατοί­κων του χωριού. Το ίδιο περίπου συνέβη και στην Αρχί­πολη, κατά δήλωση του δημάρ­χου μας , κ. Καμπου­ράκη.

Τούτ’ αυτό συνέβη και αλλού, δηλαδή και πάλι βρέθηκε το δασαρ­χείο εμπόδιο στην κατα­σκευή αντι­πυ­ρι­κής ζώνης, πλην όμως προ της απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας της νεο­λαίας που εθε­λο­ντικά επι­χει­ρούσε (Αρχαγ­γε­λί­τες), ανα­γκά­στηκε να απο­δε­χτεί τη παρά­νομη πράξη της διά­νοι­ξης αντι­πυ­ρι­κής ζώνης, που τελικά απέβη σωτήρια ..….

Επίσης στο μέγεθος της κατα­στρο­φής, συνε­τέ­λεσε σε σημα­ντικό βαθμό και το ίδιο το δάσος, γιατί πήγε και φύτρωσε σε ανάγλυφα- ανώμαλα εδάφη και δεν μπο­ρού­σαν να επι­χει­ρή­σουν επί­γειες δυνά­μεις…

Ευθύνες αυτο­διοί­κη­σης:

Κύριε Δήμαρχε,

Δια­φαί­νε­ται μία τάση απο­ποί­η­σης ευθυνών, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι εμείς σαν δήμος κάναμε τα προ­βλε­πό­μενα στο νομικό πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των μας, δια­θέ­σαμε δε σημα­ντικά ποσά για καθα­ρι­σμό δρόμων ( π.χ. Κολύ­μπια -Αρχίπολης κ.λ.π.), είμαστε δε παρό­ντες από πλευράς Διοι­κη­τι­κής

μέρι­μνας ( απο­μά­κρυνση του­ρι­στών με ασφά­λεια, τρο­φο­δο­σία , φιλο­ξε­νία κ.λ.π.), μάλιστα δε διάβασα κάπου ότι κάποιος συμπο­λί­της μας (συγνώμη που δεν συγκρά­τησα το όνομά του), με φαρ­μα­κερή επι­στολή του, οιονεί βιο­γρά­φος σας- ανάφερε λεπτο­με­ρώς τις πράξεις που προ­σω­πικά κάνατε και μάλιστα δια­θέ­σατε και το ξενο­δο­χείο σας, φιλο­ξε­νώ­ντας 2.000 και κατ’ άλλους 2.800 του­ρί­στες. Αυτό από μόνο του δεν είναι ικανό να άρει την οποια­δή­ποτε γνώμη έχει ο καθένας για το πρόσωπό σας, γιατί άλλο είναι το θέμα της κρι­τι­κής που θα δεχτείτε ως δήμαρ­χος και άλλο το θέμα της ως ατόμου προ­σω­πι­κό­τη­τάς Σας. Δεν μπορώ παρά μόνο να σας συγχαρώ, γι’ αυτή σας τη πρω­το­βου­λία (φιλο­ξε­νίας), αλλά με αυτή μπορώ να πω ότι ο δήμαρ­χος διέθεσε εξ ιδίων, είναι αλτρουι­στής και είναι φιλεύ­σπλα­χνος και δεν μπορεί να συμ­ψη­φί­σει ή να αναι­ρέ­σει τη γνώμη κάθε πολίτη, για την ως δημάρ­χου θητεία σας …

Αφού λοιπόν βρι­σκό­μα­στε στο κομμάτι των απο­κλει­στικά δικών σας αρμο­διο­τή­των, ρωτώ αν έτυχε να περάσει κανένας σύμ­βου­λος από το παλιό Νοσο­κο­μείο να δει την πλούσια βλά­στηση των αγριό­χορ­των και είναι ευχής έργο -λόγω των εκεί ειδικών συνθηκών- που δεν έπιασε φωτιά μέχρι σήμερα. Κάτω από το Κατά­στημα της πρώην Συνε­ται­ρι­στι­κής (!) Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου , επί της Άννης-Μαρίας, υπάρχει ένα μεγάλο οικό­πεδο γεμάτο φίδια, βάτους, σκου­πί­δια , εγκα­τα­λε­λειμ­μένα μηχα­νά­κια που, αν ό μη γένοιτο, πάρει φωτιά, ποιος θα απο­ζη­μιώ­σει το γείτονα αν επε­κτα­θεί η φωτιά; Σαν νομικός γνω­ρί­ζετε ότι τη νύφη θα την πλη­ρώ­σει ο Δήμος

. Με αυτά θέλω να πω πως από αυτά που είναι απο­κλει­στική αρμο­διό­τητά σας, έχω κάθε δικαί­ωμα να κρίνω.

Τώρα ( αν και είναι θέμα χαρα­κτήρα και τσα­γα­νού) για να πω την εξο­μο­λο­γη­μένη αμαρτία μου, θα προ­τι­μούσα και είμαι σίγου­ρος ότι θα έβλεπα π.χ. τον Φώτη το Χατζη­διάκο με τη μάνικα ή με το τρακτέρ στο μέτωπο της φωτιάς ή ένα δήμαρχο σε στυλ Μπέου να είναι μπροστά και να κατευ­θύ­νει το λαό του ….

Κύριε Δήμαρχε,

Πλη­ρο­φο­ρή­θηκα (αν αλη­θεύει) ότι ανα­θέ­σατε σε μεγάλο Δικη­γο­ρικό Γραφείο των Αθηνών, να κατα­θέ­σει προ­σω­πικά για εσάς μήνυση, την οποία μάλιστα θα εμπλου­τί­σει με το μισό Ποινικό Κώδικα και θα την κατα­θέ­σετε … ενώπιον του Αρείου Πάγου (!)

Αυτό είναι μία κίνηση εντυ­πω­σια­σμού και μόνο, ή να το πω δια­φο­ρε­τικά ….. κάτι τρέχει στα γύφτικα γιατί: ήδη έχει παραγ­γελ­θεί προ­κα­ταρ­τική εξέταση από την κ. Εισαγ­γε­λέα Πλημ/κών Ρόδου, με κατευ­θυ­ντή­ριες και αιτιο­λο­γη­μέ­νες υπο­δεί­ξεις προς την κ. Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου, αλλά το σπου­δαιό­τερο είναι ότι … ακυ­ρώ­σατε και προ­σβά­λατε ευθέως με την πράξη σας αυτή, όλο το ικανό νομικό επι­τε­λείο του δήμου και σε κάθε περί­πτωση των εξα­κο­σίων περίπου δικη­γό­ρων του Δ.Σ. Ρόδου…..

 

Κύριε Περι­φε­ρειάρχη, Κύριε Δήμαρχε,

Ένα είναι σίγουρο:

Δεν θα παρα­δώ­σουμε, στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας, ό, τι παρα­λά­βαμε και πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε το συντο­μό­τερο δυνατόν να γίνουν επεμ­βά­σεις, για να επα­νέλ­θουν τα πράγ­ματα στην προτέρα κατά­σταση.

Θα πρέπει λοιπόν να αφιε­ρώ­νετε πέντε [5] λεπτά κάθε μέρα, ώστε να δίνετε τις απαι­τού­με­νες κατευ­θυ­ντή­ριες γραμμές. Για μένα η μαγική λέξη είναι η εθε­λο­ντική ανα­δά­σωση και τυχόν εργο­λά­βος να μπει στα δύσβατα σημεία. Θα πρέπει αφού γίνουν οι απα­ραί­τη­τες μελέτες, να υιο­θε­τεί ένα μοντέλο καθο­λι­κού εθε­λο­ντι­σμού, ώστε όλοι μαζί με τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να προ­βούμε σε δεν­δρο­φύ­τευση. Προη­γου­μέ­νως όμως εσείς θα πρέπει με τις παρεμβάσεις-εισηγήσεις σας και με τη βοήθεια των βου­λευ­τών του Νομού, να άρετε τις οποιεσ­δή­ποτε αντιρ­ρή­σεις του κράτους των Αθηνών, ώστε να γίνουν πρώτα οι αντι­πυ­ρι­κές ζώνες, ώστε να υπάρχει η μέγιστη προ­σβα­σι­μό­τητα, να παραγ­γελ­θούν εγκαί­ρως τα δέντρα που θα πρέπει να φυτευ­τούν, ει δυνατόν να τοπο­θε­τη­θούν δεξα­με­νές για νερό από το φράγμα του Γαδουρά, να δηλώ­σουν συμ­με­τοχή επι­στη­μο­νι­κοί φορείς (π.χ. Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος) ή στην ανάγκη να μοι­ρά­σετε τους λόφους στα χωριά, ώστε κάθε ένα να αναλάβει-υιοθετήσει από ένα , δηλαδή να γίνει με εθε­λο­ντι­σμό η μεγα­λύ­τερη κατά το δυνατόν ανα­δά­σωση, ενώ ο δήμος από τη πλευρά του – που έχει ακόμα και το δικαί­ωμα επι­βο­λής προ­σω­πι­κής

εργασίας- ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τη συμ­με­τοχή, να παραι­τη­θεί από το δικαί­ωμα επι­βο­λής ΤΑΠ στους συμ­με­τέ­χο­ντες κ.λ.π.

Είδα τις προ­άλ­λες ότι ο πρώην Διευ­θυ­ντής δασών κ. Θεο­δω­ρί­δης δήλωσε πως το Δασαρ­χείο ποτέ δεν αρνή­θηκε τη διά­νοιξη αντι­πυ­ρι­κών ζωνών και ελπίζω τούτο να απο­δει­χθεί βάσιμο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, χρειά­ζε­ται συστρά­τευση όλων , οι δε ξενο­δό­χοι μας, δεν θα πρέπει να επα­να­παύ­ο­νται στις εγκε­κρι­μέ­νες μελέτες του μηχα­νο­λό­γου τους, αλλά ακόμα παρα­πέρα έχοντας το ένστι­κτο της αυτο­προ­στα­σίας να στη­ρί­ζο­νται και σε ίδιες δυνά­μεις, εν όψει των ακραίων φαι­νο­μέ­νων που έρχο­νται.

Μπορεί να σας κούρασα. Δηλώνω όμως ότι η παρούσα επι­στολή μου, ουδεμία σχέση έχει με τις επερ­χό­με­νες αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, ούτε συμ­με­τέχω σε κάποιο σχήμα…..

Απλώς μέχρι τις εκλογές ο χρόνος είναι αρκετός για να σταθ­μί­σει και να ψηφίσει ο καθένας τον εκλεκτό του….

Εγώ το μόνο που ζητάω από τώρα, είναι να μου δια­τε­θούν δια­κό­σια (200 ) δέντρα, να τα φυτέψω < ιδίαις χερσί> και αν με ακο­λου­θή­σουν φίλοι έχει καλώς , γιατί < αυτά τα δέντρα στη βροχή, ήταν ανθρώ­ποι μοναχοί>….

 

Ρόδος, 2023 Ιουλίου 28

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΟΥΒΗΣ

(Συντα­ξιού­χος Δικη­γό­ρος)