Με τον Α. Καμπουράκη ο Τέρης Χατζηιωάννου: Είναι προνόμιο να υπηρετείς τον τόπο σου

Ο πρό­σφα­τος ορισμός σας από τον Δήμαρχο Ρόδου Αντώνη Καμπου­ράκη στην Προ­ε­δρία του ΔΟΠΑΡ στο Δήμο Ρόδου, ήταν έκπληξη. Έχοντας βεβαίως την πολύ­τιμη εμπει­ρία, αφού δια­τε­λέ­σατε για πέντε χρόνια Αντι­δή­μαρ­χος Πολι­τι­σμού στην προη­γού­μενη δημο­τική αρχή, βλέπετε ότι υπάρ­χουν περι­θώ­ρια για να «τρέξετε» κάποια πράγ­ματα, τρεις μήνες πριν από τις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές του Οκτώβρη;

Καταρ­χήν να ευχα­ρι­στήσω και δια της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας, τον Δήμαρχο Ρόδου κ. Αντώνη Β. Καμπου­ράκη, για την τιμη­τική πρόταση προς το πρόσωπό μου, την οποία και απο­δέ­χθηκα με χαρά, αλλά και με βαθιά επί­γνωση της ευθύνης, αφού το προ­νό­μιο να υπη­ρε­τείς τον τόπο σου είναι η υπέρ­τατη τιμή.

Ο Πολι­τι­σμός είναι η κουλ­τούρα της κοι­νω­νίας μέσα από τις ηθικές αξίες, δηλαδή ο τρόπος που λει­τουρ­γεί με τα ήθη και έθιμά του, τις παρα­δό­σεις, αλλά και την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά που αφήνει στις επό­με­νες γενιές. Και η πολυ­πο­λι­τι­σμική Ρόδος πρω­τα­γω­νι­στεί και αντα­να­κλά παγκο­σμίως δια­χρο­νικά με δική της ταυ­τό­τητα. Η εμπει­ρία υπάρχει, η επι­θυ­μία για προ­σφορά αυτο­νό­ητη και η καλύ­τερη λει­τουρ­γία του Οργα­νι­σμού επι­βε­βλη­μένη, το χρονικό διά­στημα που έχουμε στη διάθεσή μας, ώστε να απο­δώ­σουμε το καλύ­τερο προς όφελος των δημοτών μας.

Η ένταξή σας στο σχήμα της δημο­τι­κής αρχής, σημα­το­δο­τεί και την υπο­ψη­φιό­τητά σας στο συν­δυα­σμό του Δημάρ­χου Ρόδου Αντώνη Καμπου­ράκη στις επι­κεί­με­νες δημο­τι­κές εκλογές της 8ης Οκτω­βρίου;

Η απόφασή μου να απο­δε­χθώ την πρόταση-πρόκληση να αναλάβω Πρό­ε­δρος στο Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πολι­τι­σμού & Αθλη­τι­σμού του Δήμου Ρόδου, στη­ρί­ζο­ντας τον Δήμαρχο Ρόδου κ. Αντώνη Β. Καμπου­ράκη, τις ικα­νό­τη­τες του οποίου πιστεύω και εκτιμώ, δε θα μπο­ρούσε να μη με ωθήσει στο να τεθώ στο πλευρό του. Όμως, αυτό απο­τε­λεί επιλογή του δημάρ­χου.

Το γεγονός ότι υπάρχει ανα­γνώ­ριση της δου­λειάς μου είναι κάτι που με χαρο­ποιεί ιδιαί­τερα. Ήταν το κίνητρο μου. Η πρό­σκληση του Δημάρ­χου να παρα­βρεθώ στην παρου­σί­αση της Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, στάθηκε αφορμή μιας συζή­τη­σης για ζητή­ματα που βασα­νί­ζουν όλους μας και επι­βάλ­λε­ται να αντι­με­τω­πι­στούν με πιο ρεα­λι­στικό τρόπο. Είναι απόλυτα προ­φα­νές ότι τόσο ο Δήμαρ­χος όσο κι εγώ επι­λέ­ξαμε με πρόσημο την προ­ο­πτική. Στην πολι­τική «το τι έχεις κάνει αντα­να­κλά την αξιο­πι­στία σου για όσα λες ότι θα κάνεις».

Δεν είναι της παρού­σης, όμως, θεωρώ ότι σε πάρα πολλά μείζονα ζητή­ματα έχω συμ­βά­λει, γεγονός που δεν μπορεί να αγνοη­θεί, καθώς τα έργα έχουν «ίχνη». Ημε­ρο­μη­νίες, μελέτες εντά­ξεις, προ­κη­ρύ­ξεις, δια­γω­νι­σμούς, συμ­βα­σιο­ποι­ή­σεις. Εκτιμώ ότι ήταν το κρι­τή­ριο που κυριάρ­χησε στην επιλογή του Δημάρ­χου προς το πρόσωπο μου.

Ποιες είναι οι βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που μπορούν να δια­σφα­λί­ζουν τις απα­ραί­τη­τες συγκλί­σεις, ώστε οι πολίτες να βλέπουν απο­τε­λέ­σματα;

Ξέρετε κ. Αθα­να­σίου, είμαι οπαδός του ορί­ζο­ντα δεύ­τε­ρης θητείας. Δεν έχω αλλάξει άποψη. Αυτό υπο­στή­ριζα είναι το ορθό. Η εκά­στοτε δημο­τική αρχή οφείλει να έχει τον απα­ραί­τητο χρόνο να υλο­ποι­ή­σει το σχέδιο της ή να ολο­κλη­ρώ­σει έργα που βρί­σκο­νται σε εξέλιξη. Οι βασικοί άξονες για την ανά­πτυξη της Ρόδου είναι δια­χρο­νι­κώς καθο­ρι­σμέ­νοι. Όμως, κανείς δεν δια­θέ­τει το μαγικό ραβδάκι να αντι­με­τω­πί­ζει τα προ­βλή­ματα που προ­κύ­πτουν, καθώς το θεσμικό πλαίσιο υπο­θάλ­πτει τη λει­τουρ­γία, αλλά και την αυτο­τέ­λεια της ΤΑ. Οι πολίτες δεν είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να γνω­ρί­ζουν τις δυσκο­λίες ή τις δια­δι­κα­σίες των έργων, αυτό όμως δεν είναι απο­δε­κτό να γίνεται από όσους κατα­νο­ούν από δημόσια διοί­κηση. Και βεβαίως προ­σω­πικά θεωρώ -χωρίς αυτό να απο­τε­λεί μομφή για κανένα εκ των διεκ­δι­κη­τών του δημαρ­χια­κού θώκου- ότι ο Α. Καμπου­ρά­κης είναι ο ιδα­νι­κός άνθρω­πος να πάει το τόπο ένα βήμα μπροστά.

Ο Δήμαρ­χος μπορεί να “ξεκλει­δώ­σει πράγ­ματα”. Έχει τα εχέγγυα ώστε ο Δήμος Ρόδου να δια­σφα­λί­ζει πρό­σβαση τόσο σε θεσμι­κούς φορείς, όσο και σε προ­σω­πι­κό­τη­τες που μπορούν να συμ­βά­λουν στην μετε­ξέ­λιξη του τόπου. Στο πρα­κτικό του θέματος, με τον Δήμαρχο είχαμε μία εξαι­ρε­τική συνερ­γα­σία στην Εκτε­λε­στική Επι­τροπή του ΟΠΡΟΤΟΥΡ. Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης είναι ένας έντιμος, εργα­τι­κός και ευφυής άνθρω­πος που έχει ανάγκη ο τόπος και πρέπει να συνε­χί­σει να ηγείται στο τιμόνι του Δήμου Ρόδου.

Και αναμ­φι­σβή­τητα έχει ιδανική συνερ­γα­σία με έναν απί­στευτα απο­τε­λε­σμα­τικό, πρω­το­πόρο και οξυ­δερκή πολι­τικό, τον Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, Γιώργο Χατζη­μάρκο. Η σχέση τους είναι μια αυτο­διοι­κη­τική κατά­κτηση.

Πήγαν καλά όλα όμως, ως προς τη λει­τουρ­γία της δημο­τι­κής αρχής;

Βεβαίως όχι, θα σας πω με ειλι­κρί­νεια ότι έγιναν λάθη υπήρξαν και αστο­χίες. Όποιος δεν ανα­γνω­ρί­ζει τα λάθη του, δεν έχει περι­θώ­ριο να τα διορ­θώ­σει. Θέλει γεν­ναιό­τητα η πολι­τική. Αλλά αυτό δεν είναι υπόθεση ενός ανδρός, αλλά μιας ομάδας ανθρώ­πων. Που πρέπει να σκέ­πτε­ται, επι­τρέψτε μου λίγο δια­φο­ρε­τικά. Δεν είναι θέμα επι­κοι­νω­νίας η πορεία στην τοπική αυτο­διοί­κηση, είναι θέμα προ­σφο­ράς και ουσίας. Αξιο­λο­γή­στε τι έκανε ο καθένας στον τομέα του, όχι πόσο ικανός ήταν στις δηλώ­σεις.

Υπάρχει άλλωστε και η γνωστή λαϊκή φράση που αντι­κα­το­πτρί­ζει την πολι­τική ματαιο­δο­ξία. «Δεν έχει σημασία ποιος τρέχει μακριά στη βροχή, σημασία έχει ποιος μένει στην καται­γίδα».

Σε τι κλίμα εκτι­μάτε ότι πάμε προς τις δημο­τι­κές εκλογές, σαν να μυρίζει μπα­ρούτι;

Δεν έχω καμία πρόθεση να συμβάλω στην απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής σε επίπεδο Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Η απόφαση του τέως Δημάρ­χου Φώτη Χατζη­διά­κου τον οποίον προ­σω­πικά τιμώ, και στον όποιον είχα ηθική υπο­χρέ­ωση, ολο­κλη­ρώ­θηκε με τους τίτλους αυλαίας της παρά­τα­ξης. Και το λέω με αφορμή τη χυδαιό­τητα που ελλο­χεύει στη συμπε­ρι­φορά, όσων επι­χει­ρούν να δια­βά­λουν ανθρώ­πους και να ερμη­νεύ­σουν προ­θέ­σεις. Αμφι­σβη­τούν το δικαί­ωμα της επι­λο­γής, αφή­νο­ντας υπό­νοιες για «βαθιά πολι­τικά κρι­τή­ρια», έχοντας ως στρα­τη­γικό στόχο να θίξουν ανθρώ­πους και υπο­λή­ψεις. Λυπάμαι, πραγ­μα­τικά λυπάμαι. Ας μην επι­τρέ­ψουμε τα όποια πάθη για την επι­κρά­τηση να υπε­ρι­σχύ­σουν της λογικής και της ανθρω­πιάς.

Όταν απο­φα­σί­ζεις ότι το αύριο που όλοι θέλουμε είναι η πρόοδος της Ρόδου και η ανά­μειξη υγιών δυνά­μεων της κοι­νω­νίας στην τοπική σκηνή, πρέπει να γίνεις κι εσύ φορέας αλλαγής. Όπως έλεγε ο Γκάντι «είναι καλύ­τερα να ανάψεις ένα κερί, παρά να κατα­ριέ­σαι το σκοτάδι». Ας το πράξουν με το δημόσιο λόγο τους.

Προ ημερών ανα­κοι­νώ­σατε ότι απο­χω­ρείτε και από την επαγ­γελ­μα­τική σας δρα­στη­ριό­τητα, από τις τηλε­ο­πτι­κές και ραδιο­φω­νι­κές σας εκπο­μπές, για λόγους δημο­σιο­γρα­φι­κής δεο­ντο­λο­γίας.

Πολύ σωστά. Αν και δεν υπάρχει ασυμ­βί­βα­στο για τους δημο­σιο­γρά­φους, που ανα­λαμ­βά­νουν θέση ευθύνης και που κατέρ­χο­νται στις εκλογές, παρά μόνο τις τελευ­ταίες 40 ημέρες πριν την εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, και δεδο­μέ­νου ότι μπαί­νουμε σε προ­ε­κλο­γική τροχιά, εκτιμώ ότι δε θα ήταν σωστό ως προς τους συνυ­πο­ψη­φί­ους και ανθυ­πο­ψη­φί­ους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους, να θεω­ρη­θεί ότι «εκμε­ταλ­λεύ­ο­μαι» από θέση ισχύος τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης της εργα­σίας μου, για ψηφο­θη­ρι­κούς λόγους.

Μέσα Ιουλίου και βρι­σκό­μα­στε στο πικ των πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων στη Ρόδο. Ποιος είναι ο προ­γραμ­μα­τι­σμός από δω και πέρα;

Η απόφαση του Δημάρ­χου να επεν­δύ­σει στον Πολι­τι­σμό δίνο­ντας από την πρώτη στιγμή της ανά­λη­ψης των καθη­κό­ντων γενναία χρη­μα­το­δό­τηση στο ΔΟΠΑΡ είναι το κομβικό σημείο της διά­χυ­σής του στην κοι­νω­νία. Έχουμε μπροστά μας ένα πολύ πλούσιο πολι­τι­στικό καλο­καίρι, με δεκάδες εκδη­λώ­σεις, δράσεις, συναυ­λίες, θέατρο, μου­σι­κο­χο­ρευ­τικά δρώμενα, παρα­δο­σιακά πανη­γύ­ρια κλπ. που οι συμπο­λί­τες μας και οι επι­σκέ­πτες του νησιού μπορούν να απο­λαύ­σουν σε διάφορα σημεία, καλύ­πτο­ντας όλες τις ηλι­κια­κές ομάδες και τις προ­τι­μή­σεις του κοινού. Όλες οι εκδη­λώ­σεις ανα­κοι­νώ­νο­νται εκ των προ­τέ­ρων από το Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πολι­τι­σμού & Αθλη­τι­σμού, στα ΜΜΕ και τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Έρχο­νται υπέροχα πολι­τι­στικά γεγο­νότα.