Δρυός πεσούσης

Το πώς εκφρα­ζε­σαι για τον αντί­παλο. δίνει σημα­ντι­κές πλη­ρο­φο­ρίες για το χαρα­κτήρα και την εν γένει προ­σω­πι­κό­τητά σου. Μαθαί­νεις πολλά για ανθρώ­πους, που γράφουν με δηλη­τη­ριώδη τρόπο για κάποιον, την ώρα της πτώσης του. Δεν εννοώ τις πολι­τι­κές ανα­λύ­σεις οι οποίες είναι λογικό οτι θα υπάρ­ξουν. Εννοώ τους απα­ξιω­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς. Πιστεύω στο δικαί­ωμα του πολίτη για κριτική των πολι­τι­κων συμπε­ρι­φο­ρών αλλα αρνού­μαι τις προ­σω­πι­κές προ­σβο­λές που απευ­θύ­νο­νται στα πολι­τικά προσώπα. Προ­σπαθώ να κατα­νο­ήσω όσους σχο­λιά­ζουν με χολε­ρικό τρόπο την παραί­τηση του Τσίπρα και θυμί­ζουν, πως και ο ίδιος πολι­τεύ­τηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε άφθονες περι­πτώ­σεις άρα δικαιού­ται να θερίσει όσα έσπειρε. Από την άλλη, σκέ­φτο­μαι, ότι ο πολι­τι­κός (και όχι μόνο αυτός) πολι­τι­σμός παρα­μέ­νει ένα ζητού­μενο σε κάθε περί­πτωση. Θα τολμήσω να γράψω, ότι τελικά έχει μεγάλη σημασία να μην πέφτεις ποτέ στο ίδιο επίπεδο με αυτόν, που έχεις τοπο­θε­τή­σει απέ­να­ντί σου, διότι τότε νικητής είναι αυτός, επειδή σου έχει επι­βά­λει το δικό του μοτίβο δράσης.