Ο δήμαρχος Ρόδου ξεκαθάρισε τις αρμοδιότητες του Δήμου Ρόδου για τα αυθαίρετα στις παραλίες

Σε νέα κατά­θεση ενώπιον της Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου προ­κει­μέ­νου να εξη­γή­σει εκ νέου πώς ο ίδιος και η δημο­τική αρχή δεν έχουν αρμο­διό­τητα για τα κατα­στή­ματα που λει­τουρ­γούν στον αιγιαλό κλήθηκε ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης στο πλαίσιο ακόμη μιας προ­κα­ταρ­κτι­κής εξε­τά­σεως που διε­νερ­γεί­ται.

Οπως επε­σή­μανε, στον ν. 2971/2001 στο άρθρο 27 παρ. 4 ρητά προ­βλέ­πε­ται ότι: «ο προϊ­στά­με­νος της αρμό­διας Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας εκδίδει πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης, το οποίο κοι­νο­ποιεί, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του Κώδικα Διοι­κη­τι­κής Δικο­νο­μίας, που κυρώ­θηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α’ 97), στον φερό­μενο κύριο ή νομέα ή κάτοχο ή κατα­σκευα­στή αυτών, ο οποίος οφείλει μέσα σε τριάντα (30) ημέρες από την κοι­νο­ποί­ηση να κατε­δα­φί­σει τα κτί­σματα και να άρει τα πάσης φύσεως κατα­σκευά­σματα. Παράλ­ληλα, η αρμόδια Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία απο­στέλ­λει το πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης στο γενικό γραμ­μα­τέα της οικείας Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης…».

Άλλωστε σύμφωνα και με το υπ’ αρ. πρωτ. 61348 ΑΠΑ 2022/12-09-2022 έγγραφο του προϊ­στα­μέ­νου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σων «Ο κοι­νό­χρη­στος χώρος αιγια­λού και παρα­λίας περι­λαμ­βά­νε­ται, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού (ΚΑ 132/1629) στην κοι­νό­χρη­στη περιου­σία του δημό­σιου και ως τέτοιος ρυθ­μί­ζε­ται από τις δια­τά­ξεις του ανωτέρω Κανο­νι­σμού και τις δια­τά­ξεις του Ν. 2971/01 περί αιγια­λού και παρα­λίας»… αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές που βρί­σκο­νται εντός της κοι­νό­χρη­στης ζώνης αιγια­λού και παρα­λίας ελέγ­χο­νται από τη νομο­θε­σία περί αιγια­λοί παρα­λίας, ενώ δεν έχουν καμία σχέση με την πολε­ο­δο­μική νομο­θε­σία, η οποία ρυθ­μί­ζει, μεταξύ άλλων, τους κοι­νό­χρη­στους δημο­τι­κούς χώρους (πλα­τείες, πεζο­δρό­μια, δρόμους κλπ), που δύνα­νται κατά περί­πτωση να μισθώ­νο­νται από τους κατά τόπους Δήμους».

Το άρθρο 55 του Ν. 4483/2017 έρχεται να τρο­πο­ποι­ή­σει το αρχικό άρθρο 13 του από 20.10.1958 β.δ. (Α’ 171) περί εσόδων, δρα­στη­ριο­τή­των κλπ ΟΤΑ.

Στο αρχικό λοιπόν άρθρο 13 του ανωτέρω από 20.10.1958 και συγκε­κρι­μένα στις παρ. 1 και 2 ρητά ορί­ζε­ται ότι: «7. Επι­τρέ­πε­ται η, υπέρ δήμου ή κοι­νό­τη­τος, επιβολή τέλους εις βάρος των χρη­σι­μο­ποιού­ντων διαρκώς ή προ­σκαί­ρως πεζο­δρό­μια, οδούς, πλα­τείες και εν γένει κοι­νο­χρή­στους χώρους και το υπέ­δα­φος αυτών. Ως κοι­νό­χρη­στος χώρος δια την εφαρ­μο­γήν των δια­τά­ξεων του παρό­ντος νοείται και το δάπεδον χώρων μετά της θέσεως των προ­σό­ψεων των ισο­γείων των οικο­δο­μών και των εγκε­κρι­μέ­νων οικο­δο­μι­κών γραμμών (στοαί και το υπέ­δα­φος, αυτών και απο­τμή­σεις γωνιών οικο­δο­μι­κών τετρα­γώ­νων), απο­τε­λού­ντων των χώρων τούτων προ­ε­κτά­σεις πεζο­δρο­μίων και αφε­θέ­ντων εις κοινήν χρήσιν. 2. Τα τμήματα των κοι­νο­χρή­στων χώρων των οποίων επι­τρέ­πε­ται n παρα­χώ­ρη­σις της χρήσεως καθο­ρί­ζο­νται δι’ απο­φά­σεως του δημο­τι­κού ή κοι­νο­τι­κού συμ­βου­λίου».

Εν συνε­χεία, και κατόπιν των σχε­τι­κών τρο­πο­ποι­ή­σεων το άρθρο 8 του από 20.10.1958 β.δ., όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με την παρ. 55 του ν. 4483/2017, έρχεται να απα­ριθ­μή­σει τις κυρώ­σεις σε περί­πτωση αυθαί­ρε­της χρήσης των ανωτέρω ορι­ζό­με­νων κοι­νο­χρή­στων χώρων και συγκε­κρι­μένα:

«8. Για την αυθαί­ρετη χρήση κοι­νό­χρη­στων χώρων, των οποίων η παρα­χώ­ρηση της χρήσης έχει επι­τρα­πεί με την απόφαση της παρα­γρά­φου 2, επι­βάλ­λε­ται σε βάρος του παρα­βάτη, με απόφαση του δημάρ­χου, το ανα­λο­γούν τέλος και ισόποσο πρό­στιμο. Με όμοια απόφαση επι­βάλ­λε­ται πρό­στιμο σε βάρος εκείνου που προ­βαί­νει σε αυθαί­ρετη χρήση χώρου του οποίου η παρα­χώ­ρηση της χρήσης δεν έχει επι­τρα­πεί, ίσο με το διπλά­σιο του μεγα­λύ­τε­ρου κατά τετρα­γω­νικό μέτρο ποσού που καθο­ρί­στηκε με την απόφαση της παρα­γρά­φου 3 για τους χώρους για τους οποίους έχει επι­τρα­πεί η παρα­χώ­ρηση για όμοια χρήση. Η αυθαί­ρετη χρήση τον κοι­νό­χρη­στου χώρου δια­πι­στώ­νε­ται από το Δήμο ή τις Αστυ­νο­μι­κές Αρχές μετά από διε­νέρ­γεια αυτο­ψίας. Αν ο παρα­βά­της δεν συμ­μορ­φω­θεί, τα εν λόγω αντι­κεί­μενα απο­μα­κρύ­νο­νται άμεσα από συνερ­γείο του Δήμου, ο οποίος μπορεί να ζητήσει, προς το σκοπό αυτό, την άμεση συν­δρομή των Αστυ­νο­μι­κών Αρχών. Τα αντι­κεί­μενα που αφαι­ρού­νται κατα­γρά­φο­νται σε ειδική έκθεση, η οποία υπο­γρά­φε­ται από τον επι­κε­φα­λής του συνερ­γείου του Δήμου που τα απο­μα­κρύ­νει και δεν επι­στρέ­φο­νται αν προη­γου­μέ­νως δεν κατα­βλη­θεί ειδικό πρό­στιμο για τα έξοδα μετα­φο­ράς και απο­θη­κεύ­σεως αυτών, το οποίο καθο­ρί­ζε­ται με την απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου της παρα­γρά­φου 3. Αν το ανωτέρω ειδικό πρό­στιμο δεν εξο­φλη­θεί εντός τριών (3) μηνών από την ημε­ρο­μη­νία της αφαί­ρε­σης τα αφαι­ρε­θέ­ντα αντι­κεί­μενα κατά­σχο­νται άμεσα και μπορεί να δια­τί­θε­νται, να εκποιού­νται ή να κατα­στρέ­φο­νται από το Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 199 του Κώδικα Δήμων και Κοι­νο­τή­των. Αν μετά την αφαί­ρεση των ανωτέρω αντι­κει­μέ­νων δια­πι­στω­θεί δεύτερη παρά­βαση, αφαι­ρεί­ται η άδεια χρήσης κοι­νό­χρη­στου χώρου για χρονικό διά­στημα έξι (6) μηνών. Αν το ανωτέρω χρονικό διά­στημα δεν συμπλη­ρώ­νε­ται εντός του ημε­ρο­λο­για­κού έτους που αφορά η άδεια χρήσης κοι­νό­χρη­στου χώρου, δεν χορη­γεί­ται στον παρα­βάτη νέα αντί­στοιχη άδεια στο επόμενο ημε­ρο­λο­γιακό έτος μέχρι συμπλη­ρώ­σεως του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος αυτού».

Από όλα τα ανωτέρω σαφώς προ­κύ­πτει, όπως τόνισε ο δήμαρ­χος, ότι οι δια­τά­ξεις του από 20.10.1958 β.δ., όπως αυτό τρο­πο­ποι­ή­θηκε, ουδεμία εφαρ­μογή έχουν στους κοι­νό­χρη­στους χώρους αιγια­λού και παρα­λίας, παρά μόνο στους κοι­νο­χρή­στους χώρους εντός των πόλεων, όπως αυτοί ορί­ζο­νται στο άρθρα 1 και 2 αυτού. Αντι­θέ­τως, επί αιγια­λού και παρα­λίας εφαρ­μογή έχουν οι δια­τά­ξεις του ν. 2971/2001, ο οποίος ορίζει ότι αρμόδιο όργανο για την επιβολή κυρώ­σεων είναι η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία, καθι­στά­με­νος ο Δήμος αναρ­μό­διος για οποια­δή­ποτε ενέρ­γεια.