Χωρίς «σωσίβιο» πολλές παραλίες στα νησιά

Στο παρά πέντε, και με τους δύο πρώ­τους μήνες του κα­λο­και­ριού να ανή­κουν στο πα­ρελ­θόν, χρειά­στη­κε να φτά­σου­με και φέτος για να επαν­δρω­θούν οι πα­ρα­λί­ες της Ελ­λά­δας με ναυα­γο­σώ­στες.

Παρά τους εκα­το­ντά­δες πνιγ­μούς πο­λι­τών που κα­τα­γρά­φο­νται κάθε χρόνο, οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στη δια­δι­κα­σία πρό­σλη­ψης των αν­θρώ­πων που έχουν εκ­παι­δευ­τεί για να σώ­ζουν ζωές ήταν με­γά­λες και το 2014. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πως μόνο τις τε­λευ­ταί­ες 4 ημέ­ρες (από την Τε­τάρ­τη 30/7 μέχρι και το Σάβ­βα­το 2/8) πνί­γη­καν 14 άν­θρω­ποι στην Ελ­λά­δα, 9 άν­δρες και 5 γυ­ναί­κες, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άνω των 60 ετών, σύμ­φω­να με το Λι­με­νι­κό Σώμα. Παρ’ όλα αυτά, στα μέσα Ιου­νί­ου είχε κα­λυ­φθεί μόνο το 50% των θέ­σε­ων, ενώ αυτήν τη στιγ­μή το πο­σο­στό έχει ανέ­βει στο 80%. Θε­ω­ρεί­ται δε βέ­βαιο ότι το κα­λο­καί­ρι θα τε­λειώ­σει και σε κά­ποιες πα­ρα­λί­ες δεν θα έχουν εμ­φα­νι­στεί ναυα­γο­σώ­στες, παρά τα όσα προ­βλέ­πει ο νόμος.

Στη χει­ρό­τε­ρη κα­τά­στα­ση βρί­σκο­νται η Κέρ­κυ­ρα και η Θάσος, όπου δεν υπάρ­χει ούτε ένας ναυα­γο­σώ­στης, ενώ στην Πάτρα η κά­λυ­ψη βρί­σκε­ται αυτήν τη στιγ­μή στο 30%. Κα­λύ­τε­ρη, αλλά όχι απο­λύ­τως ικα­νο­ποι­η­τι­κή, είναι η κα­τά­στα­ση στην Κε­φα­λο­νιά, τη Ζά­κυν­θο και τη Μα­γνη­σία, όπου ναυα­γο­σώ­στες επαν­δρώ­νουν το 70% των πύρ­γων. Στην Κρήτη, το αντί­στοι­χο πο­σο­στό φτά­νει το 80%, ενώ στους δη­μο­φι­λέ­στε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς όπως είναι η Μύ­κο­νος και η Σα­ντο­ρί­νη, αλλά και στις πα­ρα­λί­ες της Ατ­τι­κής δεν πα­ρα­τη­ρού­νται κενά. Τε­ρά­στιες ήταν, κατά τη διάρ­κεια του Ιου­νί­ου, οι ελ­λεί­ψεις στη Ρόδο, την Πάρο, τη Χίο, τη Λήμνο, τη Λέσβο και τη Σάμο, αλλά πλέον η κα­τά­στα­ση έχει εξο­μα­λυν­θεί.

Ολα αυτά συμ­βαί­νουν σε μία θε­ρι­νή σεζόν στην οποία πάνω από 120 άν­θρω­ποι έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους από πνιγ­μό. Οι 62 από αυ­τούς πέ­θα­ναν το πρώτο δε­κα­ή­με­ρο του Ιου­λί­ου και, όπως εξη­γεί ο πρό­ε­δρος της Ενω­σης Σχο­λών Ναυα­γο­σω­στι­κής Ελ­λά­δας Βαγ­γέ­λης Τσα­μπά­ζης, «το πιο πι­θα­νό είναι ότι φέτος θα φτά­σου­με και ίσως θα ξε­πε­ρά­σου­με τον μέσο όρο των θα­νά­των από πνιγ­μό, που είναι 350 τον χρόνο».

Πε­ρί­που 450 είναι οι πα­ρα­λί­ες, σε όλη την Ελ­λά­δα, στις οποί­ες οι δια­χει­ρι­στές τους, είτε είναι ιδιώ­τες είτε δήμοι, έχουν την υπο­χρέ­ω­ση να προ­σλά­βουν ναυα­γο­σώ­στες. Κρι­τή­ριο είναι το αν θα χα­ρα­κτη­ρι­στούν «πο­λυ­σύ­χνα­στες» από μία τρι­με­λή επι­τρο­πή που απο­τε­λεί­ται από εκ­προ­σώ­πους του Λι­με­νι­κού και της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. «Για να χα­ρα­κτη­ρι­στεί πο­λυ­σύ­χνα­στη μία πα­ρα­λία, η επι­τρο­πή θα πρέ­πει να εκτι­μή­σει ότι την επι­σκέ­πτο­νται του­λά­χι­στον 500 άν­θρω­ποι την ημέρα. Αυτό φυ­σι­κά δεν μπο­ρεί να υπο­λο­γι­στεί με ακρί­βεια και έχει σαν απο­τέ­λε­σμα να υπάρ­χουν πραγ­μα­τι­κά πο­λυ­σύ­χνα­στες πα­ρα­λί­ες χωρίς ναυα­γο­σώ­στες», εξη­γεί ο κ. Τσα­μπά­ζης.

Οι δυ­σκο­λί­ες

Η δια­δι­κα­σία για να γίνει κά­ποιος ναυα­γο­σώ­στης είναι πο­λύ­πλο­κη και η τρί­μη­νη απα­σχό­λη­ση που συ­νή­θως προ­σφέ­ρε­ται δεν κάνει το επάγ­γελ­μα ελ­κυ­στι­κό. Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές, ναυα­γο­σώ­στες γί­νο­νται φοι­τη­τές που θέ­λουν να βγά­λουν κά­ποια χρή­μα­τα κατά τη διάρ­κεια του κα­λο­και­ριού, χωρίς να επεν­δύ­ουν μα­κρο­πρό­θε­σμα στο επάγ­γελ­μα. «Κάθε υπο­ψή­φιος, που έχει πε­ρά­σει από εκ­παί­δευ­ση και έχει τα απα­ραί­τη­τα πι­στο­ποι­η­τι­κά, πρέ­πει να δώσει εξε­τά­σεις για να πάρει την άδεια ασκή­σε­ως επαγ­γέλ­μα­τος. Αυτές, όμως, γί­νο­νται σε αραιά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα και, σε πε­ρί­πτω­ση απο­τυ­χί­ας, θα πρέ­πει να πε­ρά­σει ένας μήνας μέχρι ο υπο­ψή­φιος να μπο­ρέ­σει να ξα­να­δώ­σει. Με τον τρόπο αυτό χά­νε­ται ολό­κλη­ρο το κα­λο­καί­ρι. Επι­πλέ­ον οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ναυα­γο­σώ­στες είναι φοι­τη­τές και ξε­κι­νούν να δου­λεύ­ουν τον Ιού­λιο, όταν η εξε­τα­στι­κή τους έχει τε­λειώ­σει. Γι’ αυτό οι ελ­λεί­ψεις είναι με­γα­λύ­τε­ρες τον Ιού­νιο», το­νί­ζει η διευ­θύ­ντρια της Πα­νελ­λή­νιας Σχο­λής Ναυα­γο­σω­στι­κής, Βάνια Βήχου.

Κί­νη­τρα για ναυα­γο­σώ­στες

Αυτό που πρέ­πει να γίνει, λέει ο κ. Τσα­μπά­ζης, είναι να αλ­λά­ξει το υφι­στά­με­νο νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο και να διευ­κο­λυν­θεί η δια­δι­κα­σία «πα­ρα­γω­γής» ναυα­γο­σω­στών. «Δεν είναι δυ­να­τόν να πι­στεύ­ου­με ότι προ­σφέ­ρο­ντας ερ­γα­σία μόνο για τρεις μήνες τον χρόνο θα πει­στεί κά­ποιος να γίνει ναυα­γο­σώ­στης. Πρέ­πει οι δήμοι να προ­σλαμ­βά­νουν τους ναυα­γο­σώ­στες για του­λά­χι­στον ένα εξά­μη­νο. Με τον τρόπο αυτό θα γί­νε­ται σωστή προ­ε­τοι­μα­σία πριν μπει το κα­λο­καί­ρι και δεν θα χρειά­ζε­ται να ψά­χνουν προ­σω­πι­κό την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Επι­πλέ­ον, οι ίδιοι οι ναυα­γο­σώ­στες θα αι­σθά­νο­νται ότι έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ερ­γα­σια­κή ασφά­λεια και ότι μπο­ρούν να προ­σφέ­ρουν πε­ρισ­σό­τε­ρα».

ΕΘΝΟΣ