Αντ. Καμπουράκης: Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου αναγεννιέται – Το μεγάλο όνειρο των Ροδιτών, γίνεται πράξη

Υπο­γραφή Εργο­λα­βι­κής Σύμ­βα­σης για την απο­κα­τά­στασή του

Με σφρα­γί­δες και υπο­γρα­φές πλέον. Με ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο, δρο­μο­λο­γη­μέ­νες δια­δι­κα­σίες υλο­ποί­η­σης, συμ­φω­νη­μένα χρο­νο­δια­γράμ­ματα και πάνω απ’ όλα, με εξα­σφα­λι­σμέ­νους πόρους χρη­μα­το­δό­τη­σης.” ανέφερε μεταξύ άλλων ο Δήμαρ­χος Ρόδου Αντώνης Καμπου­ρά­κης κατά την υπο­γραφή της Εργο­λα­βι­κής Σύμ­βα­σης για την απο­κα­τά­σταση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου.

Ολό­κληρη η τοπο­θέ­τηση του Δημάρ­χου:

Ένας στόχος χωρίς σχέδιο, είναι απλά μια ευχή. Και οι ευχές από μόνες τους δεν αλλά­ζουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Πολύ περισ­σό­τερο όταν είναι και υπο­κρι­τι­κές, όπως συνέβη για χρόνια με το Εθνικό μας Θέατρο. Πολλά λόγια και στην πράξη… κατα­στροφή, απα­ξί­ωση και πλιά­τσικο.

Το στολίδι έγινε ντροπή!

Τα έχουμε ζήσει όλοι οι Ροδίτες αυτά και δεν χρειά­ζε­ται να τα περι­γράψω. Είναι το χθες που αφή­νουμε ορι­στικά πίσω μας για να συνε­χί­σουμε μπροστά, προς το αύριο. Με όραμα και δύναμη για τη Ρόδο μας.

Η σημε­ρινή μέρα λοιπόν είναι μέρα χαράς. Μέρα αισιο­δο­ξίας κι ανά­τα­σης για το νησί μας. Διότι οι ευκαι­ρίες πλέον δεν προ­σπερ­νάνε τη Ρόδο, όπως συνέ­βαινε για χρόνια. Σήμερα αξιο­ποιού­νται σωστά και δίνουν χει­ρο­πια­στό απο­τέ­λε­σμα για τους πολίτες, για την τοπική κοι­νω­νία και οικο­νο­μία.

Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου ανα­γεν­νιέ­ται. Το μεγάλο όνειρο των Ροδιτών, γίνεται πράξη. Με σφρα­γί­δες και υπο­γρα­φές πλέον.  Με ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο, δρο­μο­λο­γη­μέ­νες δια­δι­κα­σίες υλο­ποί­η­σης, συμ­φω­νη­μένα χρο­νο­δια­γράμ­ματα και πάνω απ’ όλα,  με εξα­σφα­λι­σμέ­νους πόρους χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Η σημε­ρινή υπο­γραφή της εργο­λα­βι­κής σύμ­βα­σης και η έναρξη των εργα­σιών είναι η κατά­ληξη ενός απαι­τη­τι­κού και δύσκο­λου μαρα­θω­νίου. Ενός μαρα­θω­νίου  μελε­τη­τι­κού έργου, τεκ­μη­ρί­ω­σης  και διαρκών πρω­το­βου­λιών σε όλα τα επίπεδα της διοί­κη­σης  που συνέ­νωσε όλες τις δυνά­μεις του νησιού μας. Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Δήμος Ρόδου. Επι­στη­μο­νι­κοί Φορείς. Επαγ­γελ­μα­τίες και επι­στή­μο­νες του νησιού μας με εθε­λο­ντική προ­σφορά.

Και μέσα από αυτή τη μεγάλη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια φτάσαμε τον Νοέμ­βριο του 21 στην ανα­κοί­νωση  του ίδιου του Πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη κατά την επί­σκεψή του στο νησί μας, για την ανα­κα­τα­σκευή του Εθνικού Θεάτρου με εξα­σφα­λι­σμένη χρη­μα­το­δό­τηση. Και η προ­σπά­θεια συνε­χί­στηκε ώστε μέσα σε χρόνο – ρεκόρ, μόλις 18 μηνών, κάτι  που δεν έχει προη­γού­μενο στην αυτο­διοι­κη­τική ιστορία του νησιού μας, να γίνουν με δια­φά­νεια και νομι­μό­τητα όλες οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες προ­κή­ρυ­ξης και ανά­θε­σης του έργου. Για  να φτά­σουμε στη σημε­ρινή υπο­γραφή κάναμε πραγ­μα­τικά ένα άλμα, το οποίο  μας φέρνει πιο κοντά πλέον στη μέρα που θα ανάψουν ξανά τα φώτα της ράμπας του Εθνικού μας Θεάτρου και θα ξανα­κου­στεί το ζεστό χει­ρο­κρό­τημα των θεατών.

Θέλω και από εδώ να εκφράσω τις θερ­μό­τε­ρες ευχα­ρι­στίες μου σε όλους όσοι συνέ­βα­λαν σε αυτή τη σπου­δαία επι­τυ­χία για το νησί μας. Όπως και την ευγνω­μο­σύνη μου,  στον Πρόεδρο Κυριάκο Μητσο­τάκη και την Υπουργό Λίνα Μενδώνη που έσκυψαν με τόσο ενδια­φέ­ρον πάνω από την προ­σπά­θειά μας και  αγκά­λια­σαν αυτό το μεγάλο όνειρο της Ρόδου προ­κει­μέ­νου να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα. Και ασφαλώς τον Περι­φε­ρειάρχη μας Γιώργο Χατζη­μάρκο που πήρε «επ’ ώμου» και αυτό το μείζον ζήτημα, αφή­νο­ντας το δικό του ξεχω­ρι­στό απο­τύ­πωμα σε αυτή τη μεγάλη προ­σπά­θεια.

Ένα μεγάλο και ειλι­κρι­νές «Ευχα­ρι­στώ», λοιπόν, ερμη­νεύ­ο­ντας τα αισθή­ματα και όλων των Ροδιτών.

Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου είναι ένα εμβλη­μα­τικό μνημείο πολι­τι­σμού για τον τόπο μας. Η αρχι­τε­κτο­νική του και η ιστορία του είναι ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς του νησιού μας και είμαστε πραγ­μα­τικά περή­φα­νοι που κατα­φέρ­νουμε να στα­θούμε αντά­ξιοί της.

Όπως εξίσου περή­φα­νοι θα είμαστε και για τις μελ­λο­ντι­κές λαμπρές σελίδες που θα γρα­φτούν. Το Εθνικό μας Θέατρο,  μετά την ανα­κα­τα­σκευή του,  θα απο­τε­λέ­σει μια μονα­δική, σύγ­χρονη πολι­τι­στική υποδομή για το νησί μας, δίνο­ντας νέα πνοή στα πολι­τι­στικά δρώμενα, όχι μόνο σε τοπικό αλλά σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.  Και μάλιστα σε μια συγκυ­ρία που ο πολι­τι­σμός καλεί­ται να απο­τε­λέ­σει βασική συνι­στώσα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος μας, σε μια έξυπνη και βιώσιμη προ­ο­πτική. Ήδη κορυ­φαίοι θεα­τρι­κοί καλ­λι­τέ­χνες εκφρά­ζουν ανοιχτά το ενδια­φέ­ρον του και την προ­σμονή τους να παρου­σιά­σουν εδώ στη Ρόδο μας, τη θεα­τρική δουλειά τους.

Για τη σημε­ρινή Δημο­τική Αρχή ο πολι­τι­σμός όχι μόνον δεν υπήρξε παρα­παίδι αλλά είναι στο κέντρο της στρα­τη­γι­κής μας για ένα φωτεινό, βιώσιμο και έξυπνο μέλλον για όλους και ειδικά για τις νέες γενιές του νησιού μας.

Κλεί­νο­ντας αυτή την εισα­γω­γική τοπο­θέ­τησή μου θέλω να επι­ση­μάνω τρία βασικά σημεία που ανα­δει­κνύει η επι­τυ­χία της ανα­γέν­νη­σης του Εθνικού Θεάτρου μας.

Πρώτον, τίποτα δεν γίνεται χωρίς προ­σπά­θεια. Χωρίς κόπο και θυσία, Χωρίς συνερ­γα­σία και συνέ­νωση δυνά­μεων. Και μόνο αν υπάρχει αυτή η νοο­τρο­πία τότε βλέ­πουμε κι απο­τε­λέ­σματα. Κι αυτό είναι το δεύτερο σημείο. Δεν έχουμε όλοι την ίδια νοο­τρο­πία. Γι’ αυτό και δεν μπορούν όλοι να φέρουν επι­τυ­χίες. Έξω από το χορό μπορούν να λένε πολλά τρα­γού­δια και να τάζουν τον ουρανό με τα άστρα σε όλους. Αλλά όταν προ­σγειώ­νο­νται στο σκληρό έδαφος της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας σηκώ­νουν τα χέρια ψηλά και παρα­δί­δο­νται απέ­να­ντι στα προ­βλή­ματα.

Η ίδια η ζωή είναι αυτή που τελικά απο­δει­κνύει ποιοι είναι ικανοί και χρή­σι­μοι για τον τόπο και ποιοι απλά κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέ­πτη και αυτο­θαυ­μά­ζο­νται. Κι αυτό είναι το τρίτο σημείο. Κανένας τόπος, όσο ευνοϊ­κές ή δύσκο­λες κι αν είναι οι συν­θή­κες, δεν μπορεί να πάει  μπροστά χωρίς ικανή τοπική ηγεσία. Αυτό ακριβώς είναι που στο τέλος αξιο­λο­γούν, κρίνουν και συγκρί­νουν οι πολίτες,  απο­φα­σί­ζο­ντας κυρί­αρχα για τον τόπο τους και το μέλλον τους. Διότι είναι άλλο οι αυτο­σχε­δια­σμοί και τα σχέδια επί χάρτου που μένουν στα ράφια και στα συρ­τά­ρια και αφήνουν μόνον εκκρε­μό­τη­τες και είναι τελείως άλλο να υπάρχει μελε­τη­μένο και σοβαρό σχέδιο, που αφήνει έργο. Σχέδιο με το οποίο,  βήμα – βήμα, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται με το Εθνικό μας Θέατρο, ξανα­δί­νει στη Ρόδο μας τη λάμψη που αξίζει και δικαιού­ται.