Πρωτογεράκης Σταύρος, Ροδίων Παιδεία: “Η μαγεία του να είσαι δάσκαλος”

Το επώνυμό σας δηλώνει … Κρήτη. Πώς βρε­θή­κατε στη Ρόδο;

Πράγ­ματι, είμαι Κρη­τι­κός. Ήρθα στη Ρόδο το 1990, για μια χρονιά, έτσι πίστευα. Είμαι ακόμα εδώ, ευτυ­χι­σμέ­νος για την επιλογή μου. Αυτό που με κράτησε ήταν η μαγεία του να είσαι δάσκα­λος, εδώ την ανα­κά­λυψα κι εδώ συνε­χίζω να την απο­λαμ­βάνω. Επιλογή που, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν στις προ­τε­ραιό­τη­τές μου όσο σπού­δαζα στο Φυσικό τμήμα του Πανε­πι­στη­μίου Κρήτης. Εκεί που είχα την πρώτη γνω­ρι­μία με τον Κυριάκο (Κυρια­κούλη) και τη Φωφώ (Βερ­γούλλη).

Η πρότασή τους να εργαστώ στο φρο­ντι­στή­ριο Θετικό άλλαξε τη ζωή μου. Η φιλία που ανα­πτύ­χθηκε μεταξύ μας τότε ήταν ισχυρή και παρα­μέ­νει γόνιμη. Ανοι­χτός πάντα σε και­νούρ­γιες ιδέες ο Κυριά­κος υλο­ποί­ησε με φρο­ντίδα και με αρτιό­τητα μονα­δική, που, πιστεύω, δε θα είχα ο ίδιος, κάποιες από τις σκέψεις μου, όπως για παρά­δειγμα τη δανει­στική βιβλιο­θήκη. Η πρότασή του να συμ­με­τά­σχω από την αρχή στην προ­σπά­θεια να φτιά­ξουμε το σχολείο των ονείρων μας ήταν τιμη­τική και εξα­κο­λου­θεί να με τιμά. Τα ξενύ­χτια με τον Κυριάκο, τη Φωφώ, τον Βλάση και τον Μιχάλη ήταν ατε­λεί­ωτα. Σιγά σιγά όλο και πιο πολλοί άνθρω­ποι μεγά­λω­ναν την ομάδα και η ουτοπία άρχιζε να παίρνει σχήμα. Οι καρδιές μας χτυ­πού­σαν πιο δυνατά και συντο­νι­σμένα, το όνειρο πλη­σί­αζε όλο και περισ­σό­τερο την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ώσπου το 2003 ανοί­ξαμε τις πύλες ενός πρω­το­πο­ρια­κού σχο­λείου, με όραμά μας να ανα­δεί­ξουμε αξίες και να συμ­βάλ­λουμε με όλες μας τις δυνά­μεις στην προβολή της ιστο­ρίας του τόπου μας.

Ποια είναι η επαγ­γελ­μα­τική σας πορεία από τότε που τα Εκπαι­δευ­τή­ρια «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» ξεκί­νη­σαν τη λει­τουρ­γία τους;

Καθη­γη­τής Φυσικής, διευ­θυ­ντής στο Γυμνά­σιο για κάποια χρόνια, συντο­νι­στής στο πρό­γραμμα σπουδών της Γ΄ Λυκείου εδώ και αρκετά χρόνια. Χιλιά­δες μαθητές πέρασαν από τα θρανία μπροστά μου, μοι­ρά­στηκα μαζί τους χιλιά­δες χαμό­γελα, ένιωσα χιλιά­δες καρδιές, έζησα χιλιά­δες μέρες ξεχω­ρι­στές. Κάθε μέρα νιώθω πολύ τυχερός που είμαι εκπαι­δευ­τι­κός και πιστεύω πως δεν υπάρχει πιο όμορφη δουλειά να κάνει κάποιος. Εργασία απαι­τη­τική, αλλά υπέροχη. Εργασία που γεμίζει τη ζωή μου με τρυ­φε­ρές στιγμές που θυμάμαι για πάντα. Δάσκα­λος, σύμ­βου­λος, ψυχο­λό­γος, συνο­δοι­πό­ρος μα και ηθο­ποιός σε έναν άλλο ρόλο κάθε μέρα, ρόλο που καθο­ρί­ζουν οι μαθητές μου, τα παιδιά μου. Μπορεί και τα τρία δικά μου παιδιά να υπήρξαν μαθητές μου, αλλά πάντα σκέ­φτο­μαι πως κάθε μαθητής μου είναι ταυ­τό­χρονα και παιδί μου. Νιώθω τυχερός και για τους υπέ­ρο­χους συνα­δέλ­φους που γνώρισα και γνωρίζω και που χωρίς αυτούς τίποτα δε θα είχαμε κατα­φέ­ρει.

Κάνο­ντας μια απο­τί­μηση τώρα που τα Εκπαι­δευ­τή­ρια «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» κλεί­νουν 20 χρόνια ζωής, τι θα μας λέγατε;

Αν με ρωτούσε κανείς πώς θα ονει­ρευό­μουν την επαγ­γελ­μα­τική μου ζωή θα έλεγα, χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι μακράν καλύ­τερη απ’ ό,τι μπο­ρούσα να φαντα­στώ.

Εργά­ζο­μαι κυρίως με τα μεγα­λύ­τερα παιδιά τώρα πια, στη Β’ και στη Γ’ Λυκείου. Συμ­με­τέχω με μια κατα­πλη­κτική ομάδα συνα­δέλ­φων στην προ­ε­τοι­μα­σία για την εισα­γωγή τους στο πανε­πι­στή­μιο. Στην προ­σπά­θειά μας στέ­κε­ται αρωγός και ένα άρτια οργα­νω­μένο γραφείο συμ­βου­λευ­τι­κής, το «ΡΟΔΙΩΝ Ανά­δρα­σις», που υπο­στη­ρί­ζει ουσια­στικά τους μαθητές της Γ’ Λυκείου, δίνο­ντάς τους απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα, καταρ­τί­ζο­ντας εξα­το­μι­κευ­μένα προ­γράμ­ματα μελέτης, δου­λεύ­ο­ντας στο­χευ­μένα, ώστε το άγχος των μαθητών να είναι άγχος προόδου και όχι αδιε­ξό­δου. Με ένα πρό­γραμμα εντα­τικό, απαι­τη­τικό, οργα­νω­μένο και-εκ του αποτελέσματος-αποδοτικό. Με ξεχω­ρι­στή φρο­ντίδα για τον κάθε μας μαθητή, τις ιδιαί­τε­ρες ανάγκες του, τις ευαι­σθη­σίες και τις ανη­συ­χίες του.

Χαί­ρο­μαι για κάθε «γεια σου δάσκαλε» που ακούω στον δρόμο από παλιούς μαθητές, οι οποίοι πλέον είναι επι­τυ­χη­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες, σημα­ντι­κοί συν­δε­τι­κοί κρίκοι στον κοι­νω­νικό ιστό της πόλης μας αλλά και λαμπροί επι­στή­μο­νες που κοσμούν με την παρου­σία τους τον κόσμο ολό­κληρο, όπου κι αν εργά­ζο­νται.

Και σίγουρα δεν είναι η επι­τυ­χία στις Πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις αυτή που τους φέρνει στο μυαλό μου κι αυτή που γεμίζει την καρδιά μου. Είναι όλα όσα περά­σαμε μαζί σε εκδρο­μές, σε συνέ­δρια, σε παρα­στά­σεις θεα­τρι­κές, σε αγώνες αθλη­τι­κούς, σε μασκα­ρέ­ματα απο­κριά­τικα, σε προ­σο­μοιώ­σεις εξε­τά­σεων. Είναι τα λαμπερά μα και τα δακρυ­σμένα μάτια, τα χαμό­γελα και οι στε­νο­χώ­ριες, οι ζεστές αγκα­λιές της παρη­γο­ριάς μα και οι σφιχτές αγκα­λιές των πανη­γυ­ρι­σμών. Είναι οι συγκι­νη­τι­κές στιγμές των απο­φοι­τή­σεων, τότε που ανοί­γουν τα φτερά τους και φεύγουν, τότε που πάντα σκέ­φτο­μαι πως, αν κατά­φερα να βάλω ένα μικρό, πολύ μικρό λιθα­ράκι στο μεγά­λωμά τους, τότε, κάτι κατά­φερα ως άνθρω­πος.