H ευμάρεια του… χωριού

Είναι κι αυτοί, που θεωρούν ευμά­ρεια το να πάει κάποιος 5 μέρες στο σπίτι στο χωριό του. «Τι γκρι­νιά­ζουν; Αφού έχουν λεφτά να πάνε δια­κο­πές». Καταρ­χάς είναι αστείο ως επι­χεί­ρημα, καθώς όλοι μπορούν να κατα­λά­βουν ότι ένα ανώτερο εισο­δη­μα­τικά 10 ή 20% μπορεί να κυκλο­φο­ρεί (σε εκδρο­μι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, καφε­τέ­ριες, νυχτε­ρινά κέντρα κ.ο.κ.) και να δημιουρ­γεί την εντύ­πωση του «όλοι» ενώ είναι «κάποιοι». Γιατί σε πεντά­στερα δεν πάνε όλοι. Η ευμά­ρεια συνε­πά­γε­ται κάτι παρα­πάνω από την επί­σκεψη ενός προ­σώ­που για 5 μέρες στο χωριό του, σε συγ­γε­νείς ή φίλους χωρίς να υπο­λο­γί­ζουμε τι στε­ρή­θηκε για να εξα­σφα­λί­σει τα απα­ραί­τητα για το ταξίδι και τη διαμονή του. Καλό είναι οι ουρές στις εθνικές οδούς και στα καράβια και η πλη­ρό­τητα σε κάποιους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς να εκτι­μώ­νται σε συνάρ­τηση με τον αριθμό  όσων δεν έφυγαν το Πάσχα λόγω οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των ακόμα και για να πάνε στο χωριό τους, ώστε να υπάρχει μια πλη­ρέ­στερη αξιο­λό­γηση των οικο­νο­μι­κών δυνα­το­τή­των του συνόλου των κατοί­κων της χώρας μας. Αν θέλουμε να δούμε την συνο­λική ευμά­ρεια του πλη­θυ­σμού υπάρ­χουν άλλοι δείκτες, η ποιό­τητα ζωής, η αγο­ρα­στική δύναμη, οι ανι­σό­τη­τες, η ανεργία, το ποσοστό κάτω από το όριο της φτώ­χειας. Όλα τα άλλα είναι μια συζή­τηση με φτη­νιά­ρικά επι­χει­ρή­ματα, υπο­τι­μη­τική για τους πολίτες.